Οι επιλεκτικές αποχωρήσεις ενός τοξικού οργανισμού
ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ
Η διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα επιχειρείται να παρουσιαστούν προς τα έξω.
Η διαχείριση παρόμοιων καταστάσεων αποκαλύπτει πολλά περισσότερα από όσα επιχειρείται να παρουσιαστούν προς τα έξω.
Πριν από λίγες ημέρες στη Βαρκελώνη, οπαδοί του Παναθηναϊκού που είχαν προμηθευτεί εισιτήρια από τη Μπαρτσελόνα δεν μπήκαν ποτέ στο γήπεδο, καθώς αυτά ακυρώθηκαν. Ένα γεγονός που πέρασε χωρίς ιδιαίτερη ένταση, χωρίς «θόρυβο», χωρίς να μετατραπεί σε ζήτημα που θα επηρέαζε το αγωνιστικό κομμάτι.
Κανένα θέμα δεν «σηκώθηκε».
Καμία πίεση δεν ασκήθηκε.
Καμία «κόκκινη γραμμή» δεν τέθηκε.
Το παιχνίδι έγινε κανονικά και όλα κύλησαν σαν να μην συνέβη τίποτα.
Λίγες ημέρες αργότερα, στην Ελλάδα, με δεδομένη και γνωστή απόφαση για απαγόρευση μετακίνησης οπαδών, η παρουσία περίπου 40 ατόμων μετατράπηκε ξαφνικά σε… κρίση.
Η διοίκηση του Παναθηναϊκού επέλεξε να δώσει άλλη διάσταση, να ανεβάσει το θέμα, να το χρησιμοποιήσει ως βασικό επιχείρημα και τελικά να οδηγήσει την ομάδα σε αποχώρηση από τον αγώνα.
Εκεί που θα έπρεπε να υπάρξει αγωνιστική συνέχεια, προτιμήθηκε η ένταση.
Εκεί που πριν λίγες μέρες δεν άνοιξε μύτη, τώρα δημιουργήθηκε θέμα από το πουθενά.
Η διαφορά δεν είναι στο γεγονός. Είναι στη διαχείριση.
Και αυτή η διαχείριση δείχνει κάτι πολύ συγκεκριμένο, επιλεκτικές αντιδράσεις, ανάλογα με το πότε και πού συμφέρει.
Οι ίδιες καταστάσεις, αλλά όχι οι ίδιες «ευαισθησίες».
Και στο τέλος της ημέρας, οι επιλογές αυτές είναι που εκθέτουν έναν ολόκληρο οργανισμό.
Όπως είχε πει και ο Σωκράτης Κόκκαλης στην Ευρώπη…
«ΚΟΤΕΣ»
