Ένας χρόνος χωρίς πρωτάθλημα είναι αιωνιότητα για τον Ολυμπιακό
Ο Ολυμπιακός δεν κατάφερε να πάρει το «διπλό» στην Τούμπα και επί της ουσίας και εκτός απροόπτου, δεν θα στεφθεί πρωταθλητής τη φετινή σεζόν. Ο Στέλιος Ποτηράκης blog-αρει στο THRYLOS24 τόσο για το ματς, αλλά και για τον πολυπόθητο τίτλο του πρωταθλητή.
Υπάρχουν βραδιές που δεν χρειάζονται πολλές αναλύσεις. Όχι γιατί δεν υπάρχουν πράγματα να ειπωθούν, αλλά γιατί η εικόνα είναι τόσο καθαρή, τόσο σκληρή και τόσο απογοητευτική, που κάθε προσπάθεια να την ωραιοποιήσεις μοιάζει με κοροϊδία. Ο Ολυμπιακός γνώρισε ακόμη μία ήττα που πονάει, όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ήρθε. Και το χειρότερο είναι ότι αυτή η χρονιά, αυτό το μαρτύριο που μοιάζει να μην έχει τέλος, δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί.
Σε τέτοιες στιγμές είναι εύκολο να ψάξει κανείς άλλοθι. Τη διαιτησία, τις χαμένες ευκαιρίες, την ατυχία, τη μία φάση που δεν πήγε όπως έπρεπε, το ένα λάθος που άλλαξε το παιχνίδι. Μόνο που ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να ζει με άλλοθι. Δεν είναι αυτός ο οργανισμός που χτίστηκε για να στέκεται πίσω από δικαιολογίες. Όταν είσαι Ολυμπιακός και έχεις απέναντί σου έναν ΠΑΟΚ που βρίσκεται σε κακή κατάσταση, η συζήτηση τελειώνει εκεί. Πρέπει να κερδίσεις. Τόσο απλά, τόσο καθαρά, τόσο απαιτητικά.
Αυτό που φαίνεται πλέον δεν είναι μόνο αγωνιστικό. Είναι βαθύτερο. Είναι ψυχολογικό. Ο Ολυμπιακός δεν χάνει απλώς παιχνίδια. Χάνει την ηρεμία του, την αυτοπεποίθησή του, την κυριαρχία του, την ικανότητά του να μένει πιστός σε ένα πλάνο όταν κάτι στραβώνει. Η ομάδα που κάποτε μπορούσε να δεχτεί χτύπημα και να συνεχίσει να παίζει σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, σήμερα μοιάζει να λυγίζει στην πρώτη μεγάλη δυσκολία. Και αυτό είναι ίσως πιο ανησυχητικό από την ίδια την ήττα.
Δεν γίνεται να ξεχάσει κανείς ότι αυτός ο Ολυμπιακός, με τον ίδιο οργανισμό, την ίδια φανέλα και την ίδια νοοτροπία που πρέπει να τον συνοδεύει, μπορούσε να δεχτεί τρία γκολ από τη Ρεάλ και παρ’ όλα αυτά να μένει όρθιος, να παλεύει, να κυνηγάει την ισοφάριση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Και σήμερα, στα ελληνικά γήπεδα, φτάνει στο σημείο να δέχεται γκολ, να μην μπορεί να αντιδράσει και να καταρρέει ακόμη περισσότερο. Αυτή η αντίθεση είναι που πονάει περισσότερο.
Η κριτική, βέβαια, δεν πρέπει να γίνει ανθρωποφαγία. Ούτε ισοπέδωση. Ο Ολυμπιακός δεν είναι μια ομάδα χωρίς καλούς παίκτες, ούτε ένας οργανισμός που ξαφνικά ξέχασε ποιος είναι. Όμως το να μη θέλει κάποιος να ισοπεδώσει τα πάντα δεν σημαίνει ότι πρέπει να κλείσει τα μάτια. Τα λάθη υπάρχουν και είναι πολλά. Και όταν μια χρονιά για τον Ολυμπιακό τελειώνει χωρίς τίτλο, τότε, με βάση τα δικά του μέτρα, τα δικά του στάνταρ και τη δική του ιστορία, κάτι έχει πάει πολύ λάθος. Αυτή είναι η νοοτροπία που έφερε τον Ολυμπιακό στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου. Αυτή είναι η απαίτηση που τον έκανε να μετράει σαράντα οκτώ πρωταθλήματα και δύο ευρωπαϊκούς τίτλους. Όχι η λογική του «δεν πειράζει». Όχι η λογική του «ήμασταν άτυχοι». Όχι η λογική του «χάσαμε ευκαιρίες».
Ο Ολυμπιακός μεγάλωσε επειδή δεν συμβιβάστηκε ποτέ με το λίγο. Και ακριβώς επειδή είναι Ολυμπιακός, δεν μπορεί να αντιμετωπίζει μια τέτοια χρονιά σαν κάτι φυσιολογικό. Προφανώς, οι άνθρωποι που έχουν μεγαλώσει την τροπαιοθήκη του συλλόγου ξέρουν καλύτερα από τον καθένα τι πρέπει να γίνει. Έχουν αποδείξει ότι μπορούν να παίρνουν αποφάσεις, να διορθώνουν λάθη, να ξαναφέρνουν τον Ολυμπιακό εκεί που ανήκει. Όμως τώρα δεν αρκούν οι γενικές διαπιστώσεις. Όταν τελειώσει η χρονιά, θα χρειαστούν γενναίες αποφάσεις. Θα χρειαστεί σημαντική ανανέωση στο ρόστερ, καθαρή αξιολόγηση, ψυχραιμία, αλλά και αποφασιστικότητα. Γιατί αυτή τη φορά τα περιθώρια για αστοχίες είναι ελάχιστα. Δεν υπάρχει πια το «μαξιλάρι» του ευρωπαϊκού. Δεν υπάρχει το πάρτι που ζήσαμε για δύο και δυόμιση χρόνια. Δεν υπάρχει η πολυτέλεια να θεωρεί κανείς ότι όλα θα διορθωθούν από μόνα τους επειδή ο Ολυμπιακός είναι Ολυμπιακός.
Ο Ολυμπιακός πρέπει να ξαναγίνει Ολυμπιακός μέσα στο γήπεδο, με πράξεις, με αποφάσεις, με προσωπικότητες, με ποδοσφαιριστές που θα αντέχουν το βάρος και με μια ομάδα που θα ξαναβγάζει σιγουριά. Ο κόσμος στήριξε. Και το έκανε με την ψυχή του. Δεν μπορεί να μπαίνει στο εδώλιο αυτός που πίστεψε, αυτός που χειροκρότησε, αυτός που έδωσε χρόνο, αυτός που δεν έτρεξε να ισοπεδώσει τα πάντα στην πρώτη στραβή. Αν υπάρχει κάτι που πρέπει να ειπωθεί καθαρά, είναι ότι δεν φταίνε αυτοί που στήριξαν. Φταίνε εκείνοι που δεν δικαίωσαν αυτή τη στήριξη. Και αυτό δεν είναι σύνθημα. Είναι η πραγματικότητα μιας χρονιάς που πίκρανε πολύ τον κόσμο του Ολυμπιακού.
Το πιο επικίνδυνο, όμως, είναι ότι δεν έχει τελειώσει τίποτα. Η χρονιά συνεχίζεται και μπροστά υπάρχουν τρία ντέρμπι στα οποία παίζονται πολλά. Παίζονται όλα όσα έχουν απομείνει να παιχτούν. Ανάμεσά τους και η δεύτερη θέση, μαζί με το προνομιακό ευρωπαϊκό εισιτήριο. Όποιος θεωρεί μικρή υπόθεση την Ευρώπη για τον Ολυμπιακό, κάνει μεγάλο λάθος. Σε μια τόσο δύσκολη χρονιά, δεν υπάρχει τίποτα που να περισσεύει. Κάθε στόχος που έχει μείνει ζωντανός πρέπει να κυνηγηθεί μέχρι τέλους.
Η πίκρα είναι μεγάλη. Η στενοχώρια επίσης. Η οργή δικαιολογημένη. Όμως ο Ολυμπιακός δεν χτίστηκε για να μένει κάτω. Τώρα είναι στα κάτω του, αλλά αυτός ο σύλλογος έχει μάθει να σηκώνεται. Και θα σηκωθεί ξανά, αρκεί να κοιτάξει την πραγματικότητα κατάματα, χωρίς άλλοθι, χωρίς ωραιοποιήσεις και χωρίς ψεύτικες παρηγοριές. Γιατί για τον Ολυμπιακό ένας χρόνος χωρίς πρωτάθλημα δεν είναι απλώς μια κακή σεζόν. Είναι αιωνιότητα.
Latest News
READ MORE
