Ο Ολυμπιακός δεν έχασε απλώς ένα πρωτάθλημα – Έχασε τον εαυτό του σε πολλές στιγμές της χρονιάς
Η απώλεια του φετινού πρωταθλήματος δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες. Δεν μπορεί να «γλυκάνει» επειδή ο Ολυμπιακός είχε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές. Γράφει ο Πάρης Τσιλιώτης.
Η απώλεια του φετινού πρωταθλήματος δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από δικαιολογίες. Δεν μπορεί να «γλυκάνει» επειδή ο Ολυμπιακός είχε κάποιες μεγάλες ευρωπαϊκές βραδιές. Δεν μπορεί να σβηστεί επειδή ο αντίπαλος πανηγυρίζει σαν να κατέκτησε το Champions League. Στον Ολυμπιακό, όταν χάνεται το πρωτάθλημα, υπάρχει αποτυχία. Τελεία.
Και φέτος χάθηκε.
Όχι επειδή ο Ολυμπιακός δεν είχε ποιότητα. Όχι επειδή δεν είχε προσωπικότητες. Αλλά γιατί σε πάρα πολλά επίπεδα έγιναν λάθη που στο τέλος πληρώθηκαν ακριβά.
Το πρώτο και βασικότερο ήταν ο μεταγραφικός σχεδιασμός.
Για ακόμα μία χρονιά ο Ολυμπιακός μπήκε σε μια διαδικασία υπερβολικών ανοιγμάτων, πολλών στοιχημάτων, παικτών χωρίς ξεκάθαρο ρόλο και επιλογών που περισσότερο εξυπηρετούσαν μάνατζερ και ισορροπίες παρά πραγματικές ανάγκες της ομάδας. Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί κάθε καλοκαίρι να ψάχνει να βρει ξανά τον εαυτό του από την αρχή. Δεν γίνεται να αλλάζει διαρκώς πρόσωπα, χαρακτήρες και κατευθύνσεις χωρίς αγωνιστική συνέχεια και συνοχή.
Τα στοιχήματα είναι ωραία όταν μιλάμε για μία-δύο περιπτώσεις. Όχι όταν ολόκληρο το ρόστερ μοιάζει με πείραμα.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται ποδοσφαιριστές έτοιμους να αντέξουν την πίεση της φανέλας. Παίκτες με εμπειρία, προσωπικότητα και ποδοσφαιρικό «βάρος». Παίκτες που καταλαβαίνουν πού βρίσκονται. Γιατί φέτος υπήρξαν αρκετοί που έδειχναν σαν να μην είχαν αντιληφθεί ποτέ τι σημαίνει Ολυμπιακός.
Και αυτό φάνηκε στο χορτάρι.
Υπήρξαν παιχνίδια που ο αντίπαλος έπαιζε λες και ήταν τελικός ζωής και θανάτου και ο Ολυμπιακός έμοιαζε να μπαίνει στο γήπεδο θεωρώντας ότι θα κερδίσει απλώς επειδή λέγεται Ολυμπιακός. Υπήρξε αλαζονεία. Υπήρξε χαλαρότητα. Υπήρξε η αίσθηση ότι «κάπως θα γίνει η δουλειά».
Δεν έγινε.
Και όταν κατάλαβαν όλοι ότι τίποτα δεν είναι εύκολο, ήταν ήδη αργά.
Το χειρότερο όμως ήταν η εικόνα αδιαφορίας που έβγαλαν ορισμένοι παίκτες σε αρκετά παιχνίδια. Αυτό είναι κάτι που ο κόσμος του Ολυμπιακού δεν συγχωρεί ποτέ. Μπορεί να δεχτεί μια κακή εμφάνιση. Μπορεί να δεχτεί μια ήττα. Δεν μπορεί όμως να δεχτεί ποδοσφαιριστές που μοιάζουν αδιάφοροι, αμέτοχοι ή ξένοι προς την πίεση και την ευθύνη της ομάδας.
Και όταν δημιουργούνται προβλήματα μέσα στα αποδυτήρια, όταν υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν σέβονται τη φανέλα ή το περιβάλλον στο οποίο βρίσκονται, τότε η κατάσταση γίνεται ακόμα πιο δύσκολη.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται ξεκαθάρισμα.
Όσοι δεν μπορούν να αντέξουν αυτό το επίπεδο πίεσης ή δεν καταλαβαίνουν τι εκπροσωπούν, πρέπει να αποχωρήσουν. Χωρίς δεύτερη σκέψη.
Παράλληλα, υπάρχουν και ευθύνες στον πάγκο.
Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ είναι ένας προπονητής που πρόσφερε σημαντικά πράγματα και δικαίως πρέπει να παραμείνει. Όμως και ο ίδιος οφείλει να προσαρμοστεί περισσότερο στις απαιτήσεις των αγώνων στην Ελλάδα. Υπήρξαν παιχνίδια που ο Ολυμπιακός έμοιαζε να πέφτει ξανά και ξανά στις ίδιες παγίδες χωρίς να αλλάζει προσέγγιση. Υπήρξε μια εμμονή σε συγκεκριμένα πράγματα που σε αρκετές περιπτώσεις δεν λειτούργησαν.
Το ελληνικό πρωτάθλημα δεν κερδίζεται μόνο με ένταση και pressing. Χρειάζεται διαχείριση, καθαρό μυαλό και προσαρμογή στις συνθήκες κάθε αγώνα.
Το καλοκαίρι που έρχεται πρέπει να είναι τελείως διαφορετικό.
Ο Ολυμπιακός χρειάζεται τεχνικό διευθυντή με πραγματικές αρμοδιότητες. Έναν άνθρωπο που θα πάρει τα «κλειδιά» του αγωνιστικού σχεδιασμού και θα χτίσει την επόμενη μέρα με ποδοσφαιρικά κριτήρια και όχι μέσα από endless κύκλους μεσαζόντων και μάνατζερ που προσπαθούν να προωθήσουν ποδοσφαιριστές χωρίς πραγματική ποιότητα για αυτό το επίπεδο.
Και μαζί με αυτό, πρέπει επιτέλους να δοθεί πραγματική έμφαση στον ελληνικό κορμό.
Δεν γίνεται κάθε χρόνο να χάνονται Έλληνες ποδοσφαιριστές που θα μπορούσαν να δώσουν ταυτότητα, χαρακτήρα και δεσμό με την ομάδα. Ο Ολυμπιακός πάντα ήταν πιο δυνατός όταν είχε ισχυρό ελληνικό στοιχείο μέσα στα αποδυτήρια. Όταν υπήρχε ισορροπία ανάμεσα στους ξένους και στους Έλληνες. Όταν υπήρχε ομοιογένεια και κοινή ποδοσφαιρική νοοτροπία.
Και φυσικά, χρειάζεται σοβαρή κουβέντα και για τις Ακαδημίες.
Δεν γίνεται φέτος να πήγε τόσο άσχημα και αυτό το κομμάτι. Ο Ολυμπιακός είναι υποχρεωμένος να παράγει ξανά ποδοσφαιριστές, να επενδύσει ουσιαστικά στο μέλλον του και να σταματήσει να λειτουργεί μόνο με λογική αγορών.
Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει και κάτι ακόμα που αρκετοί επιλέγουν να ξεχνούν εύκολα.
Ο Βαγγέλης Μαρινάκης.
Ο άνθρωπος που εδώ και χρόνια κρατά όρθιο συνολικά τον οργανισμό του Ολυμπιακού. Όχι μόνο το ποδόσφαιρο. Όχι μόνο μία ομάδα. Ολόκληρο τον σύλλογο. Από τον Ερασιτέχνη μέχρι τα υπόλοιπα τμήματα που συνεχίζουν να πρωταγωνιστούν χάρη στη δική του στήριξη και παρουσία.
Και το ίδιο ισχύει και για ανθρώπους που διαχρονικά βγαίνουν μπροστά για να προστατεύσουν τον Ολυμπιακό, ακόμα κι αν δέχονται χλεύη, ειρωνεία και προσωπικές επιθέσεις. Ο Κώστας Καραπαπάς είναι ένας από αυτούς και κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι διαχρονικά αποτελεί ασπίδα για τον σύλλογο.
Ο κόσμος του Ολυμπιακού, πάντως, έκανε και φέτος το καθήκον του.
Στήριξε την ομάδα. Ήταν εκεί. Γέμισε το Καραϊσκάκη. Ακολούθησε παντού. Και αυτός ο κόσμος αξίζει να δει ξανά έναν Ολυμπιακό σοβαρό, σκληρό, οργανωμένο και αποφασισμένο να επιστρέψει στην κορυφή.
Γιατί ναι, φέτος η χρονιά απέτυχε.
Αλλά ο Ολυμπιακός ιστορικά ποτέ δεν μένει κάτω για πολύ.
Και όσοι γνωρίζουν πραγματικά αυτόν τον οργανισμό, ξέρουν καλά ότι το φετινό καλοκαίρι δεν θα μοιάζει με τα προηγούμενα.
