Η συνέπεια που έγινε ταυτότητα
Ένα ακόμη μπασκετικό blog από τον Αντώνη Καραμαλέγκο για τον Ολυμπιακό και τις αναμετρήσεις που ακολουθούν.
Τέσσερις φορές στις πρώτες δύο θέσεις (δύο στην 1η, μία στη 2η και τη φετινή να εκκρεμεί) κι άλλη μία στην 5η. Αυτός είναι ο απολογισμός του Ολυμπιακού στην κανονική περίοδο της Ευρωλίγκας με τον Γιώργο Μπαρτζώκα στο τιμόνι της στο δεύτερο πέρασμα του Έλληνα τεχνικού από τον πάγκο των Πειραιωτών.
Προφανώς οι παραπάνω θέσεις έχουν συνοδευτεί και τα τέσσερα χρόνια με πρόκριση της ομάδας στο Final 4. Ο Ολυμπιακός έχει εδραιωθεί στην ελίτ της Ευρώπης κι αποτελεί με διαφορά την πιο συνεπή ομάδα της διοργάνωσης τα τελευταία χρόνια.
Είναι σίγουρο πως η αδυναμία κατάκτησης του τροπαίου σε Βελιγράδι, Κάουνας – κυρίως Κάουνας -, Βερολίνο και Άμπου Ντάμπι υποβαθμίζει στα μάτια πολλών τα παραπάνω επιτεύγματα. Καλώς ή κακώς ένας σύλλογος όπως ο Ολυμπιακός είναι “υποχρεωμένος” να έχει ως στόχο μόνο την κορυφή. Αλλά στο τέλος της ημέρας, όπως σωστά ή λανθασμένα χρεώνεται κυρίως στον Μπαρτζώκα η αποτυχία κατάκτησης του τίτλου σε ένα από τα προηγούμενα τέσσερα Final 4, με τον ίδιο τρόπο πρέπει να του πιστωθεί και μεγάλο μέρος – αν όχι το μεγαλύτερο – της συνέπειας, της αποτελεσματικότητας και των συνεχών επιτυχιών σε regular season και playoffs της Ευρωλίγκας.
Δεν είναι εύκολο σε ένα πρωτάθλημα 35+ αγώνων να είσαι συνεχώς στην κορυφή. Δεν είναι εύκολο να εμφανίζεις την αδιανόητη συνέπεια του Ολυμπιακού όλα αυτά τα χρόνια. Δεν είναι εύκολο να χτίσεις τέτοια χημεία και να τη διατηρήσεις για τόσο μεγάλο διάστημα. Ειδικά σε μία εποχή που τα ποσά των συμβολαίων έχουν εκτιναχθεί και οι παίκτες έχουν φυσιολογικά το μυαλό τους στο να εξασφαλίσουν τους εαυτούς και την οικογένειά τους χωρίς να δένονται τόσο συχνά με τις ομάδες τους όπως παλαιότερα.
Το “μπάσκετ Μπαρτζώκα” στην μετά Σπανούλη εποχή
Κι όλα αυτά ο Ολυμπιακός τα έχει καταφέρει μένοντας πιστός στις μπασκετικές αρχές και αξίες που εμφύσησε ο Γιώργος Μπαρτζώκας με την επιστροφή του στο ΣΕΦ στις αρχές του 2020. Ο κόουτς επέλεξε να λανσάρει ένα νέο για τα ευρωπαϊκά δεδομένα στυλ μπάσκετ, επηρέασε το άθλημα φέρνοντας φρέσκες ιδέες και μία νέα πρόταση στο τραπέζι. Ένα μπάσκετ αλτρουιστικό με συνεχή κυκλοφορία της μπάλας και αναζήτηση της καλύτερης επιλογής μέσω συνεργασιών και ομαδικότητας. Ένα μπάσκετ που θα έκανε την ομάδα ανθεκτική, ένα μπάσκετ που χτίζει ισχυρούς δεσμούς μεταξύ των παικτών, αφού γνωρίζουν πως πρέπει να μάθουν και να βασιστούν στον διπλανό τους. Ένα μπάσκετ που δεν θα στηριζόταν στον έναν, αλλά στους πολλούς.
Θα μπορούσε κανείς να πει πως όλο αυτό έχει και μία περίεργη αλληγορία. Στην πρώτη χρονιά της επιστροφής του Μπαρτζώκα, ο Ολυμπιακός αποχαιρετά τον Βασίλη Σπανούλη, τον μεγαλύτερο του Θρύλο, τον άνθρωπο που αποτέλεσε το αδιαμφισβήτητο Alpha Dog της ομάδας, αλλά και της Ευρώπης, για παραπάνω από 10 χρόνια. Ο τρόπος που επέλεξε ο κόουτς να οδηγήσει την ομάδα στη νέα εποχή ήταν να την πάρει μακριά από το “μπάσκετ του ηγέτη” στο οποίο είχε μάθει τόσα χρόνια και να της διδάξει το “μπάσκετ της συνεργασίας”.
Κι αν μη τι άλλο, το έκανε με συγκλονιστική επιτυχία. Ο Μπαρτζώκας κατάφερε να οδηγήσει τον Ολυμπιακό στη μετά Σπανούλη (και Πρίντεζη) εποχή, χωρίς κανείς να το “καταλάβει”. Κατάφερε να μην παιχτεί στον Πειραιά ένα έργο που το έχουμε δει ουκ ολίγες φορές να συμβαίνει στον παγκόσμιο αθλητισμό. Αυτό στο οποίο η αποχώρηση ιερών τοτέμ εκκινούν μία μακρά περίοδο μετριότητας για τις ομάδες μέχρι αυτές να ξαναπατήσουν στα πόδια τους.
Ο “Master” των σειρών και η “σφραγίδα”
Μπορεί αυτή η δεύτερη περίοδος του Μπαρτζώκα να μην έχει συνοδευτεί ακόμα με το 4ο ευρωπαϊκό του Ολυμπιακού, γεγονός το οποίο θα σφράγιζε και την απόλυτη επιτυχία του συγκεκριμένου πρότζεκτ, αυτό ωστόσο δεν μειώνει σε καμία περίπτωση την αξία και την ποιότητα της δουλειάς που βλέπουμε στον Ολυμπιακό τα τελευταία χρόνια.
Γιατί αν η κατάκτηση της Ευρωλίγκας κρίνεται εν πολλοίς από την κατάσταση που θα βρεθούν οι ομάδες το τελευταίο Σαββατοκύριακο του Μαΐου, η κανονική περίοδος και τα playoffs κρίνονται από την προετοιμασία, το πλάνο, το υλικό, την ποιότητα και την τακτική επάρκεια που πρέπει να έχουν οι ομάδες σε βάθος χρόνου. Όλα αυτά βρίσκονται στο κορυφαίο επίπεδο για τον Ολυμπιακό τις τελευταίες αρκετές σεζόν.
Εκτός από τις σταθερά υψηλές θέσεις που κατακτά στη regular season της Ευρωλίγκας, άλλο ένα χαρακτηριστικό της αποτελεσματικότητας του συνολικού πλάνου που ακολουθείται από τον Ολυμπιακό αποτελεί το γεγονός πως η ομάδα έχει χάσει μόνο μία σειρά αγώνων στο διάστημα αυτό τόσο στην Ευρωλίγκα, όσο και στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Αφήνοντας εκτός τις σειρές προημιτελικών και ημιτελικών ελληνικού πρωταθλήματος, όπου προφανώς έχει το απόλυτο, ο Ολυμπιακός σε συνολικά οκτώ σειρές αγώνων με ομάδες από το κορυφαίο επίπεδο της Ευρώπης (τέσσερις σειρές playoff Ευρωλίγκας και τέσσερις σειρές τελικών ελληνικού πρωταθλήματος απέναντι στον Παναθηναϊκό), μετράει 7 κερδισμένες και μόλις μία χαμένη.
Δεν είναι τυχαίο πως ο Μπαρτζώκας θεωρείται ένας από τους κορυφαίους tacticians της εποχής του και όχι μόνο. Γνωρίζει πώς να στήνει την ομάδα του. Ξέρει τα δυνατά και αδύναμα σημεία της, έχει εμπιστοσύνη στη δουλειά του και μένει πιστός στο πλάνο του. Ξέρει να διαβάζει τον αντίπαλο, κάτι το οποίο είναι εξαιρετικά σημαντικό σε σειρές αγώνων, και δεν έχει πρόβλημα να προσαρμοστεί τόσο σε αντιπάλους, όσο και στους ίδιους τους παίκτες του. Αρκεί πάντα να μένουν σταθερές οι βασικές αρχές και η φιλοσοφία της ομάδας.
Πάνω σε αυτές έχει στηριχτεί και πάνω σε αυτές θα πατήσει και φέτος για να προκριθεί αρχικά από τα playoffs και μετά να διεκδικήσει στο ΟΑΚΑ τον τίτλο. Έναν τίτλο που θα επισφραγίσει ένα από τα πιο επιτυχημένα projects που έχουμε δει στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
