Η χρονιά τελείωσε, πριν καν αρχίσει…

Πόσες φορές ακόμα; Πόσες δικαιολογίες θα λέμε ακόμα για να καλύψουμε ένα «καράβι» που βυθιζόταν πριν καν ξεκινήσει η χρονιά. Πώς; Μα φυσικά με τα ΤΡΑΓΙΚΑ λάθη σε επιλογές παικτών, και μη απόκτησης παικτών σε θέσεις που πονάμε (βλ. 5άρι). Άρθρο άποψης από τον Πάρη Τσιλιώτη...


Όταν το καλοκαίρι αποχώρησε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος, όλοι ήμασταν σε αναμμένη φωτιά για το ποιος θα αναλάβει. Μπορεί ο coach Σφαιρόπουλος να χρεώθηκε το τελικό αποτέλεσμα, αλλά αυτό το χάλι δεν το παρουσίασε ΠΟΤΕ. Η αλήθεια είναι ότι με την έλευση Μπλάτ όλοι πετούσαμε στον 7ο ουρανό. Ήρθε ένας άνθρωπος που είχε πλούσιο και πετυχημένο ιστορικό, και η αλήθεια είναι ότι δυσκολεύομαι ακόμα και τώρα να… του χρεώσω ευθύνες. Φταίει! Και μάλιστα πολύ. Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή. Πάμε να δούμε έναν απολογισμό τριετίας και όχι φετινό!

Όταν πήραμε το πρωτάθλημα το 2016 είχαμε μοναδική ευκαιρία, με σωστές κινήσεις, να εξαφανίσουμε τον Παναθηναϊκό από τον χάρτη του μπάσκετ και… της Ευρώπης. Όχι μόνο δεν το κάναμε. Φέραμε παίκτες πολύ κατώτερου επιπέδου, όπως οι Ρόμπερτς, Γουίλτζερ, Τόμπσον και Τιλί. Φέτος; Τα ίδια χωρίς καμία διαφορά. Τί έγινε; Φέραμε, παίκτες «λαχεία», όπως οι Γκός, Λεντέι, αφήσαμε τον Μιλουτίνοφ να παλεύει μόνος του με θηρία απέναντί του, έφερε δύο forward Τουπάν και Τίμα με τον Λετονό να αποδεικνύεται πλεονεξία. Τί άλλο; Αφήσαμε για ακόμα μία χρονιά τον Σπανούλη αβοήθητο, χωρίς παίκτη που να έχει ηγετικές ικανότητες. Με συγχωρείτε αλλά σε λίγο κλείνει τα 38. Ας είμαστε εντός πραγματικότητας.

Σας κάνει εντύπωση ότι από το 2016, πήγα στο 2017 έτσι; Όχι δεν μπερδεύτηκα. Εκείνη τη χρονιά απλά όλοι ήταν υπεύθυνοι. Δεν αφήνεις τον Παναθηναϊκό να κάνει πάρτι σε 5ο παιχνίδι μέσα στο ΣΕΦ, και τον Τράκη να αλωνίζει χωρίς καμία παρατήρηση, ή κάτι τέλος πάντων μόνος του. Να βρίζει χυδαία διαιτητές, να φωνάζει λες και είναι τσιφλίκι του. Μερίδιο ευθύνης υπάρχει και σε αυτό. Όταν έχεις ανθρώπους που σε διοικούν πρέπει να βγαίνουν μπροστά και σε τέτοια περιστατικά και όχι μόνο σε δηλώσεις μετά. Μετά πολύ απλά είναι αργά. Όπως και έγινε. Βέβαια για να είμαι αντικειμενικός χάσαμε έναν παίκτη… και εκείνη τη χρονιά που ήταν σήμα κατατεθέν για την περιφέρεια της ομάδας μας. Τον Ντάνιελ Χάκετ. Και πάλι όμως, δεν μπορώ να δεχτώ τέτοια ήττα στην έδρα μας σε παιχνίδι «do or die». Απλά δεν χωνεύεται.

Την επόμενη χρονιά, όπως είπα, η ομάδα δεν βλεπόταν μετά τον Φλεβάρη. Δηλαδή εκεί που την θέλαμε δυνατή, έχασε μπαταρίες. Τέλος. Η Ζαλγκίρις μετά, βρήκε μία ομάδα ανήμπορη να αντιδράσει. Για την φετινή, αλήθεια πείτε μου, τί να πω; Όταν τα ίδια λάθη συνέβαιναν επί μία διετία και πάλι ξανά γίνονται, δεν έχω λόγια. Να πω τί δηλαδή; Ότι αφήσαμε την ομάδα κενή στην θέση «5»; Ότι πάλι πάμε να βγάλουμε παίκτες στοιχήματα; Τί απ όλα; Ειλικρινά κουράστηκα. Πονάει η ψυχή μου να βλέπω τέτοια ομάδα, όταν ξέρω ότι μπορούμε πολλά, αλλά μάλλον κάποιοι δεν θέλουν.

Τί μας μένει; Να μπούμε απλά 8άδα, γιατί για Final -4 δεν υπάρχει ούτε μία στο εκατομμύριο, ενώ πλέον και η Ελλάδα τελείωσε αφού δεν πρόκειται να βάλουν ξένους διαιτητές ούτε τώρα, ούτε ποτέ.

Αρχικά ας σταματήσουν οι δικαιολογίες. Βαρεθήκαμε πια να ακούμε ένα σωρό δικαιολογίες. Όλοι ας αναλάβετε τις ευθύνες σας επιτέλους. Βγείτε μπροστά. Κάντε τα λόγια πράξεις, και όχι απλά να έχουμε επαναλαμβανόμενους διαλόγους. Δεν μπορεί να λέμε συνεχώς «του χρόνου…». Ε δε γίνεται! Από ένα σημείο και μετά καταντάει αηδία. Κουράζεται και ο κόσμος δηλαδή που τα διαβάζει.

Αυτό δεν ήταν λοιπόν Ολυμπιακός. Θεωρώ υπεύθυνο και μάλιστα πολύ τον Μπλάτ. Ας αφήσει αυτό το ύφος μπλαζέ που έχει, ότι τα ξέρει όλα, ότι μόνο αυτός είναι και οι άλλοι όχι, ας αφήσει τις «αστείες» δηλώσεις που κάνει ΠΑΝΤΑ και ας δουλέψει. Μετά ίσως δούμε τον Ολυμπιακό που θέλουμε.

Ακόμα κάτι και κλείνω. Πήραμε το 2012 και το 2013 δύο back to back ευρωπαϊκά. Μεγάλη μαγκιά. Όμως, είναι δυνατόν οι άλλοι συνεχώς να βάζουν από 15 εκ. ευρώ και πάνω και εμείς με 8 εκ. ευρώ να θέλουμε διακρίσεις; Ας το δούμε και λίγο στο οικονομικό, γιατί λέμε για υπερβάσεις. Ας είμαστε ρεαλιστές. Εδώ κολλάει η χρόνια δικαιολογία και καραμέλα που είπα. Αυτό κύριοι τελείωσε. Τώρα είναι το θέμα τι κάνουμε. Συνεχίζουμε, βλέπουμε τα λάθη μας, τα διορθώνουμε και πάμε «όντως» για Final -4 του χρόνου, ή μένουμε με την δικαιολογία της Α1 και πάλι τα ίδια; Η επιλογή απλή αλλά ο χρόνος θα δείξει…

Υ.Γ : Άντε καλά ποσταρίσματα παιδιά. Η ζωή συνεχίζεται. Εξάλλου, ένας υπολογιστής είναι πλέον η ζωή, ένα τηλέφωνο, κάνα story, κάνα βίντεο, καμιά βρισιά. Εξάλλου, ο Μαρτίνς φταίει για όλα, έτσι δεν είναι;

Διάβασε επίσης