Γιατί έπαψες τον Θρύλο να θυμίζεις;
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα κακή και σε μια ομάδα χαμένη. Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δείχνει περισσότερο χαμένος παρά απλώς κακός.
Υπάρχουν ήττες που φέρνουν νεύρα, γκρίνια και φωνές. Υπάρχουν και βραδιές που αφήνουν κάτι πιο βαρύ. Όχι μόνο απογοήτευση, αλλά και μια πραγματική απορία για αυτό που βλέπεις μπροστά σου. Στην περίπτωση του Ολυμπιακού, αυτό που μένει δεν είναι απλώς ένα κακό αποτέλεσμα. Είναι η αίσθηση ότι η ομάδα έχει απομακρυνθεί από τον ίδιο της τον εαυτό.
Και αυτό είναι που κάνει την κατάσταση τόσο δύσκολη να διαβαστεί. Γιατί αν ο Ολυμπιακός ήταν απλώς μια ομάδα που δεν της βγήκε ένα σχέδιο, που έχασε κάποιες φάσεις ή που πλήρωσε μια στραβή στιγμή, η κουβέντα θα ήταν πολύ πιο απλή. Εδώ όμως δεν μιλάμε γι’ αυτό. Μιλάμε για μια εικόνα συνολικά προβληματική, για μια ομάδα που δεν έβγαζε ούτε ένταση, ούτε καθαρό μυαλό, ούτε πίστη ότι μπορεί να αλλάξει τη μοίρα του αγώνα όσο κι αν στραβώσει. Αυτό είναι που για μένα ξεχωρίζει από όλα τα υπόλοιπα. Όχι μόνο η ήττα, αλλά ο τρόπος.
Όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά η αδυναμία της ομάδας να δώσει την αίσθηση ότι είναι μέσα στο παιχνίδι με όλο της το είναι. Ο Ολυμπιακός έμοιαζε άδειος. Και όταν μια ομάδα αυτού του μεγέθους δείχνει άδεια, η ανησυχία δεν μπορεί να είναι επιφανειακή.
Γιατί το σημείο που βρισκόμαστε δεν επιτρέπει εύκολες εξηγήσεις. Δεν αρκεί να πεις ότι οι παίκτες δεν ήταν σε καλή μέρα. Δεν αρκεί να πεις ότι κάτι δεν λειτούργησε στο πλάνο. Δεν αρκεί καν να σταθείς στο προφανές, δηλαδή στο ότι το κλίμα είναι βαρύ και ότι η πίεση μεγαλώνει. Όλα αυτά ισχύουν, αλλά δεν λένε όλη την αλήθεια.
Η μεγάλη απορία είναι άλλη. Πώς γίνεται η ίδια ομάδα, με τον ίδιο προπονητή και με τους ίδιους βασικούς ποδοσφαιριστές, πριν από λίγους μήνες να είχε εντελώς διαφορετική συμπεριφορά στο γήπεδο. Πώς γίνεται να είχαμε δει έναν Ολυμπιακό που μπορούσε να αντέξει δύσκολες συνθήκες, να μην διαλύεται όταν δεχόταν πίεση, να μένει μέσα στη λογική του αγώνα και τώρα να βλέπουμε ένα σύνολο που μοιάζει να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια του με το πρώτο χτύπημα.
Κι όσοι δεν καταλαβαίνουν τι λέω, ας δουν προσεκτικά το Άρσεναλ-Ολυμπιακός. Εκεί είναι το σημείο που αλλάζει όλη η κουβέντα. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για ποδοσφαιριστές που δεν έχουν αποδείξει τίποτα. Ούτε για έναν προπονητή που εμφανίστηκε ξαφνικά και δεν ξέρει πού βρίσκεται. Γι’ αυτό και μου φαίνεται λάθος να πάει η συζήτηση μόνο στην εύκολη αποδόμηση. Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν ευθύνες. Προφανώς και υπάρχουν. Και μάλιστα με τη σειρά που πρέπει να τις βάζει κανείς σε έναν μεγάλο σύλλογο.
Πρώτα η διοίκηση, μετά ο προπονητής, ύστερα οι ποδοσφαιριστές. Όμως το να πεις απλώς «φταίνε αυτοί» δεν λύνει τίποτα, αν δεν καταλάβεις τι είναι αυτό που άλλαξε τόσο πολύ την εικόνα της ομάδας. Για μένα το πραγματικό πρόβλημα βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στο ότι ο Ολυμπιακός δείχνει να έχει χάσει την αγωνιστική του βεβαιότητα. Να έχει χάσει την εσωτερική του συνοχή. Να έχει χάσει εκείνο το στοιχείο που σε έκανε, ακόμη και σε δύσκολα παιχνίδια, να πιστεύεις ότι θα μείνει όρθιος, ότι θα το παλέψει, ότι θα αντιδράσει. Αυτό τώρα δεν το βλέπεις. Και όταν δεν το βλέπεις στον Ολυμπιακό, τότε το πρόβλημα είναι βαρύτερο απ’ όσο φαίνεται με μια πρώτη ματιά.
Εγώ δεν μπορώ να δεχθώ ότι ξαφνικά μιλάμε για άχρηστους. Δεν μπορώ να το δεχθώ γιατί οι ίδιοι άνθρωποι έχουν ήδη δείξει άλλα πράγματα. Το έχουμε δει όλοι. Το έχουμε καταγράψει. Το έχουμε συζητήσει. Και κυρίως τα έχουμε πανηγυρίσει. Άρα αυτό που συμβαίνει δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο με όρους ισοπέδωσης. Αν η ομάδα ήταν από την αρχή έτσι, θα έλεγες ότι μέχρι εκεί φτάνει. Δεν είναι όμως έτσι. Και ακριβώς γι’ αυτό πρέπει να βρεθεί τι έχει σπάσει μέσα της. Το λέω και αλλιώς.
Υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε μια ομάδα κακή και σε μια ομάδα χαμένη. Ο Ολυμπιακός αυτή τη στιγμή δείχνει περισσότερο χαμένος παρά απλώς κακός. Και αυτό είναι πιο ανησυχητικό. Γιατί η κακή φόρμα περνάει με μια νίκη, με μια καλή εμφάνιση, με μια μικρή αλλαγή στο κλίμα. Η χαμένη εικόνα θέλει βαθύτερη δουλειά για να διορθωθεί. Από εκεί και πέρα, ο Ολυμπιακός δεν έχει την πολυτέλεια απλώς να εγκαταλείψει τη σεζόν. Έχει ακόμη υποχρεώσεις, έχει ακόμη λόγους να σταθεί σοβαρά, έχει ακόμη χρέος να προστατεύσει τη φανέλα του και το μέγεθός του. Και αυτό πρέπει να φανεί άμεσα, είτε η προοπτική του τίτλου παραμένει ζωντανή είτε όχι.
Γιατί ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να κυκλοφορεί με αυτή την εικόνα σαν να μην τρέχει τίποτα. Και όταν θα έρθει η ώρα για τις μεγάλες αποφάσεις, εκεί πρέπει να υπάρχει καθαρό μυαλό. Όχι υπερβολές, όχι απαξίωση, όχι εύκολες κουβέντες της στιγμής. Αν κάτι χρειάζεται ο Ολυμπιακός, είναι να δει καθαρά τι του συνέβη. Γιατί το πιο ανησυχητικό δεν είναι ότι έχασε ένα παιχνίδι. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι έφτασε να μοιάζει σαν ομάδα που δεν ξέρει πια πώς να σταθεί μέσα στο γήπεδο όπως στεκόταν μέχρι πριν λίγο καιρό. Αυτό είναι το πρόβλημα. Και όσο πιο γρήγορα το παραδεχτεί, τόσο πιο γρήγορα θα μπορέσει να ψάξει και τη λύση.
ΥΓ: Επειδή έγινε πολλή κουβέντα και γι’ αυτό, να το πω όσο πιο καθαρά γίνεται. Ο Ρότα δεν με σόκαρε με αυτό που έκανε. Το έχουμε δει χιλιάδες φορές στα ελληνικά γήπεδα. Δεν είναι κάτι που πέφτει από τον ουρανό, ούτε κάτι που δεν έχει ξανασυμβεί. Προσωπικά θα προτιμούσα, επειδή είναι και παιδί της εθνικής, να μην το κάνει, να μην απευθύνεται έτσι στον κόσμο την ώρα που φεύγει. Μέχρι εκεί.
Δεν θεωρώ ότι αυτό είναι το βασικό θέμα της βραδιάς, ούτε ότι εκεί πρέπει να μείνει η κουβέντα. Από την άλλη όμως, ισχύει και κάτι που το έχει δείξει το ίδιο το ποδόσφαιρο πολλές φορές. Όσοι έχουν κάνει διαχρονικά το λάθος να βγάλουν γλώσσα στον Ολυμπιακό και στον κόσμο του, συνήθως το έχουν βρει μπροστά τους αργά ή γρήγορα. Αυτό δεν είναι ούτε κατάρα ούτε υπερβολή. Είναι κάτι που το έχουμε δει να συμβαίνει ξανά και ξανά.
Γι’ αυτό και λέω ότι είναι λάθος να νομίζει κάποιος πως επειδή το λιοντάρι είναι τραυματισμένο, είναι και ακίνδυνο. Ο Ολυμπιακός σήμερα είναι πληγωμένος, ναι. Είναι σε κακή κατάσταση, ναι. Αλλά δεν παύει να είναι ο Ολυμπιακός. Και τέτοιες στιγμές μένουν, γράφονται και πολλές φορές επιστρέφουν όταν αλλάζουν οι συνθήκες.
Άρα όχι, δεν με σόκαρε αυτό που έκανε ο Ρότα. Καλά να είναι το παιδί. Απλώς εγώ θα το έβρισκα πιο έξυπνο να δείξει λίγο περισσότερο σεβασμό απέναντι στον Ολυμπιακό. Γιατί η ιστορία έχει δείξει ότι τέτοιες κινήσεις συνήθως δεν τελειώνουν τη στιγμή που γίνονται. Αλλά τη στιγμή που ο ασεβής ταπεινωμένος τις μετανιώνει.
