Ο Φώτης Ρουμελιώτης είδε τον αγώνα Αστέρας Τρίπολης – ΑΕΚ, οι αμφισβητούμενες φάσεις προκάλεσαν ερωτήματα και αναδεικνύουν την σιωπή ως θέση στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Κάποια στιγμή, η σιωπή παύει να είναι ουδετερότητα. Γίνεται θέση. Και στο ελληνικό ποδόσφαιρο, η σιωπή των αρμοδίων μπροστά σε συγκεκριμένες φάσεις και αποφάσεις, έχει αρχίσει εδώ και καιρό να αποκτά χαρακτηριστικά κανονικότητας. Η αναμέτρηση Αστέρας Τρίπολης – ΑΕΚ ήταν απλώς ακόμη ένα επεισόδιο σε ένα έργο που επαναλαμβάνεται με ενοχλητική συνέπεια.

Η ΑΕΚ πέρασε από την Τρίπολη με νίκη. Όχι χωρίς δυσκολία. Όχι χωρίς αμφισβήτηση. Και σίγουρα όχι χωρίς σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώθηκε το αποτέλεσμα. Γιατί όταν μια φάση στο ξεκίνημα της επίτευξης του μοναδικού γκολ σηκώνει τόσο ξεκάθαρη συζήτηση, τότε δεν μιλάμε απλώς για «γκρίζες ζώνες».

Ολυμπιακός: Πάει για το «κόλπο – γκρόσο» με Μπρόζοβιτς!;
Ολυμπιακός: Πάει για το «κόλπο – γκρόσο» με Μπρόζοβιτς!;

Η φάση που «καθαρίζει» το ματς

Στο 38ο λεπτό της αναμέτρησης, στο ξεκίνημα της φάσης από την οποία προέρχεται το γκολ της ΑΕΚ, ο Πήλιος, έρχεται σε επαφή με τον Καλτσά. Όχι απλώς σε επαφή. Πρόκειται για καθαρό φάουλ, καθώς ο παίκτης της ΑΕΚ βρίσκει τα πόδια του ποδοσφαιριστή του Αστέρα, ανατρέποντάς τον και κερδίζοντας παράνομα την κατοχή.

Η φάση είναι ξεκάθαρη. Δεν μιλάμε για ερμηνεία. Μιλάμε για αντικειμενικό γεγονός. Το φάουλ προηγείται άμεσα της ανάπτυξης που καταλήγει στο γκολ. Και όμως, ούτε ο διαιτητής Ευαγγέλου στη φυσική ροή του αγώνα, ούτε ο Τσακαλίδης από το VAR θεώρησαν ότι υπάρχει παράβαση.

Το αποτέλεσμα; Το γκολ μέτρησε κανονικά. Η ΑΕΚ πήρε προβάδισμα. Και ουσιαστικά, πήρε και το ματς.

Όταν το VAR υπάρχει… επιλεκτικά

Εδώ γεννιέται το πρώτο και βασικό ερώτημα. Ποιος είναι ο ρόλος του VAR; Να διορθώνει τα προφανή ή να τα προσπερνά; Γιατί όταν μιλάμε για φάση στο ξεκίνημα της επίτευξης τέρματος, η παρέμβαση του VAR δεν είναι προαιρετική. Είναι υποχρεωτική, εφόσον υπάρχει ξεκάθαρη παράβαση.

Το ότι η φάση δεν εξετάστηκε με τη δέουσα σοβαρότητα -ή εξετάστηκε και απορρίφθηκε-συνιστά από μόνο του πρόβλημα. Όχι απλώς διαιτητικό. Θεσμικό. Γιατί δημιουργεί την αίσθηση ότι το VAR λειτουργεί όχι ως εργαλείο δικαιοσύνης, αλλά ως φίλτρο επιλογών.

Η ευθύνη δεν είναι (μόνο) του διαιτητή

Εδώ, όμως, η συζήτηση δεν μπορεί να μείνει στον Ευαγγέλου ή στον Τσακαλίδη. Η ευθύνη είναι κεντρική. Και φέρει όνομα: Στεφάν Λανουά.

Ο αρχιδιαιτητής δεν κρίνεται από μία φάση. Κρίνεται από το μοτίβο. Και το μοτίβο, εδώ και καιρό, είναι ανησυχητικό. Φάσεις που για άλλες ομάδες «σφυρίζονται», για κάποιες άλλες περνούν. Φάσεις που αλλοιώνουν αποτελέσματα, χωρίς ποτέ να συνοδεύονται από ουσιαστική εξήγηση ή αυτοκριτική.

Όταν η ΕΠΟ βλέπει και δεν μιλάει, τότε η «εξυγίανση» μετατρέπεται σε σύνθημα χωρίς περιεχόμενο. Γιατί εξυγίανση δεν είναι να αποφεύγεις τη σύγκρουση. Είναι να αποκαθιστάς τη δικαιοσύνη.

Η αλλοίωση της βαθμολογίας δεν είναι θεωρία

Κάθε τέτοια απόφαση δεν μένει μεμονωμένη. Συσσωρεύεται. Και στο τέλος, αποτυπώνεται στη βαθμολογία. Η ΑΕΚ πήρε τρεις βαθμούς σε ένα ματς που κρίθηκε από μια φάση η οποία, βάσει κανονισμών, δεν έπρεπε να συνεχιστεί. Και αυτό δεν μπορεί να διαγραφεί έτσι απλά.

Η αλλοίωση δεν γίνεται πάντα με κραυγαλέα λάθη. Γίνεται και με σιωπές. Με μη παρεμβάσεις. Με αποφάσεις που περνούν «στα ψιλά».

Tην άλλη Κυριακή στην…πρώην «ΟΠΑΠ Αrena»

Την επόμενη αγωνιστική, η ΑΕΚ υποδέχεται τον Ολυμπιακό στην πρώην πλέον αλλά για εμάς τους Ολυμπιακούς πάντα «ΟΠΑΠ Αrena». Στο γήπεδο όπου, για να μην ξεχνιόμαστε, ο Ολυμπιακός σήκωσε ευρωπαϊκό τρόπαιο. Ένα μικρό -αλλά απολαυστικό- ιστορικό σημείωμα, για όσους έχουν κοντή μνήμη.

Ο Ολυμπιακός θα πάει εκεί έχοντας επιστρέψει από το Άμστερνταμ, με την ελπίδα και γιατί όχι την πραγματικότητα της πρόκρισης. Θα πάει, όμως, και με την αίσθηση ότι η βαθμολογία έχει ήδη δεχθεί αλλοιώσεις. Όχι αγωνιστικές. Διαιτητικές.

Και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα. Γιατί όταν οι ομάδες καλούνται να παίξουν ντέρμπι με διαφορετικά δεδομένα, τότε το πρωτάθλημα παύει να είναι ίσο. Όμως ό,τι και να κάνουνε ο Λανουά και η παρέα του, ο Ολυμπιακός κόντρα σε όλους και σε όλα θα κατακτήσει και αυτό το πρωτάθλημα!

Η ευθύνη είναι πια ξεκάθαρη

Κανείς δεν ζητά εύνοια. Ζητείται ισονομία. Και αυτή τη στιγμή, η ισονομία δεν αποτυπώνεται. Ο Λανουά και η ΚΕΔ δεν μπορούν να κρύβονται άλλο πίσω από γενικόλογες τοποθετήσεις. Όσο τέτοιες φάσεις περνούν χωρίς αντίδραση, τόσο η καχυποψία θα γιγαντώνεται.

Ο Ολυμπιακός έχει μάθει να παλεύει κόντρα σε όλα. Το έχει αποδείξει στο γήπεδο, στην Ευρώπη, απέναντι σε μεγαθήρια. Το πρωτάθλημα, όμως, οφείλει να κρίνεται εκεί. Στο χορτάρι. Όχι στο VAR room.

Και όσο αυτό δεν συμβαίνει, η ερώτηση θα παραμένει ίδια:

Η ΕΠΟ βλέπει; Ή απλώς επιλέγει να μη μιλάει;

Φώτης Ρουμελιώτης

Από την ημέρα που γεννήθηκα θυμάμαι ο Ολυμπιακός να παίζει τον πιο σημαντικό ρόλο στην ζωή μου. Από τα μαθητικά μου χρόνια μέχρι και όταν τελείωσα τις σπουδές μου είχα ταυτιστεί με το Καραϊσκάκη και αργότερα το ΟΑΚΑ με τον Θρύλο να μου δίνει το στίγμα του επαγγελματικού μου προσανατολισμού. ‘Έτσι κατάφερα να κάνω το χόμπι μου επάγγελμα και να παρακολουθήσω τον Θρύλο μας σε όλα τα αθλήματα σχεδόν σε όλα τα γήπεδα του κόσμου.
 
Ζώντας τα δύσκολα και τα εύκολα στο ρεπορτάζ ο Ολυμπιακός έγινε πραγματικά μέλος της κουλτούρας μου και της καθημερινότητας μου. Σε αυτήν την πορεία ξεκίνησα από την εφημερίδα «Ρεκόρ» «sportime» «Φίλαθλο» στην συνέχεια στο Δημοτικό ραδιόφωνο Πειραιά «Κανάλι ένα» 90.4 με ατελείωτες ώρες εκπομπών και μεταδόσεων του Θρύλου. Τέλος ένα από τα μεγαλύτερα σχολεία ήταν το «tv magic» που εξελίχτηκε σε «sport tv» και τώρα «action24».