Γιουσούφ Γιαζίτσι: Από το όνειρο στο… νέο δράμα για τον παικταρά που αξίζει ΜΟΝΟ σεβασμό
Ο Γιουσούφ Γιαζίτσι βιώνει νέο σοβαρότατο τραυματισμό στον Ολυμπιακό, σε μια πορεία γεμάτη ατυχίες, συγκίνηση, αλλά αναμφίβολα και στιγμές καθοριστικής ποιότητας. Γράφει ο Μιχάλης Μαχαίρας.
Υπάρχουν ποδοσφαιριστές που δεν κρίνονται μόνο από τα γκολ και τις ασίστ τους, αλλά από την… ιστορία που κουβαλούν. Ο Γιουσούφ Γιαζίτσι ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Ένας παίκτης με σπάνια ποιότητα, με τεχνική που ξεχωρίζει και με μια πορεία που στον Ολυμπιακό γράφτηκε περισσότερο με συγκινήσεις παρά με συνέπεια παρουσιών.
Η τελευταία είδηση για νέο σοβαρό τραυματισμό έγινε γνωστή σήμερα το πρωί και πραγματικά με στεναχώρησε πολύ, ρήξη χιαστού για δεύτερη φορά μέσα στην «ερυθρόλευκη» του παρουσία. Και τρίτη συνολικά, σε έξι χρόνια. Είναι ένα ακόμη κεφάλαιο σε μια ιστορία που μοιάζει να δοκιμάζει συνεχώς τα όρια της αντοχής του ίδιου του ποδοσφαιριστή.
Ατυχία από την… πρώτη στιγμή στην Ελλάδα για Γιαζίτσι
Ο Τούρκος μεσοεπιθετικός δεν πρόλαβε να γράψει πολλά παιχνίδια χωρίς προβλήματα. Από την πρώτη στιγμή που πάτησε ελληνικό γήπεδο, η μοίρα του έδειξε σκληρό πρόσωπο. Το ντεμπούτο του απέναντι στον Αστέρα Τρίπολης έμεινε χαραγμένο ως ένα από τα πιο άτυχα της σύγχρονης εποχής του Ολυμπιακού. Μπήκε με προσδοκίες στο β’ μέρος, όμως αποχώρησε τραυματίας λίγα λεπτά μετά την έναρξή του. Αφήνοντας πίσω του ένα σοκ που πάγωσε το «ερυθρόλευκο» στρατόπεδο.
Και όμως, η ιστορία δεν τελείωσε εκεί. Ο Γιαζίτσι δεν έφυγε, δεν εγκατέλειψε. Έμεινε δίπλα στην ομάδα, ακολούθησε αποθεραπεία, στήριξε συμπαίκτες, έζησε την καθημερινότητα του συλλόγου σαν να ήταν ένας από τους πιο ένθερμους οπαδούς. Αυτή η στάση του δεν πέρασε απαρατήρητη από κανέναν στον οργανισμό του Ολυμπιακού. Φυσικά, κι ο ίδιος στηρίχθηκε με τον πιο… οικογενειακό τρόπο από τον Θρύλο! Που έτσι κάνει σε αυτούς που πρέπει ο σύλλογος του Πειραιά!
Η επιστροφή του στη δράση ήρθε αθόρυβα, αλλά με ουσία. Σε ένα ματς ξανά απέναντι στον Αστέρα -αχ αυτή η μοίρα-, αυτή τη φορά στο «Γ. Καραϊσκάκης», ο Γιαζίτσι έγραψε μια στιγμή που θύμισε σε όλους γιατί θεωρείται παίκτης μεγάλης κλάσης. Στις καθυστερήσεις, με ένα δυνατό και καθαρό σουτ, λύτρωσε τον Ολυμπιακό και υπέγραψε μια νίκη που είχε ανάγκη η ομάδα. Ήταν η στιγμή που έμοιαζε να αλλάζει η μοίρα του.
Εκείνο το γκολ δεν ήταν απλώς ένα τέρμα, αλλά ήταν ένα μήνυμα. Ότι μπορεί να επιστρέψει, να σταθεί ξανά, να προσφέρει. Ήταν η απόδειξη ότι το ποδόσφαιρο, όσο σκληρό κι αν είναι, μπορεί να δίνει δεύτερες ευκαιρίες. Κι όμως, η συνέχεια δεν του φέρθηκε όπως άξιζε.
Η σεζόν κύλησε με τον Γιαζίτσι να παλεύει για ρυθμό, για ρόλο, για χώρο στο σύστημα του προπονητή. Κάποιες φορές έδειχνε την ποιότητά του, άλλες έμενε στο περιθώριο. Παρ’ όλα αυτά, κάθε φορά που πατούσε στο γήπεδο, έδινε την ψυχή του. Δεν έκρυψε ποτέ τη διάθεσή του να βοηθήσει, δεν έδειξε ποτέ δυσαρέσκεια. Του το αναγνωρίζω και τον θεωρώ μεγάλο μάγκα!
Υπήρξαν και στιγμές αδικίας. Ένα ακυρωμένο γκολ σε ντέρμπι απέναντι στην ΑΕΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει όχι μόνο την ψυχολογία του, αλλά και τη μάχη του πρωταθλήματος. Λεπτομέρειες που σε μια καριέρα βαραίνουν περισσότερο από όσο φαίνονται.
Η ατυχία του χτύπησε ξανά την πόρτα
Και τώρα, το νέο πλήγμα. Ο ίδιος τραυματισμός, στο ίδιο σημείο. Μια επανάληψη που πονάει περισσότερο από την πρώτη φορά, γιατί πλέον δεν μιλάμε για σύμπτωση, αλλά για μια αλυσίδα ατυχίας που δεν λέει να σπάσει.
Ο Ολυμπιακός τον στήριξε από την πρώτη στιγμή, με δημόσια μηνύματα και ανθρώπινη στάση. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Ο Γιαζίτσι ήταν ένας παίκτης που κέρδισε σεβασμό με τη συμπεριφορά του, όχι μόνο με το ταλέντο του.
Κι αν κάτι μένει από αυτή την ιστορία, δεν είναι μόνο οι τραυματισμοί ή τα λεπτά συμμετοχής. Είναι η εικόνα ενός παίκτη που δεν λύγισε χαρακτήρα, που έμεινε δίπλα στην ομάδα του ακόμα και όταν το ίδιο το σώμα του τον πρόδιδε.
Το ποδόσφαιρο θα του χρωστά πάντα κάτι παραπάνω. Και ο Ολυμπιακός, ίσως περισσότερο από όλους, ξέρει ότι ο Γιαζίτσι αποτελεί μια ιστορία ανθρώπου που συνεχίζει να παλεύει με αξιοπρέπεια, ακόμη κι όταν η τύχη του γυρίζει την πλάτη. Εύχομαι ολόψυχα περαστικά και ο ποδοσφαιρικός θεός να του δώσει αυτό που του στέρησε! Και που ο ίδιος ο Γιαζίτσι αξίζει!
