Το debate-παρωδία και η εμμονή που δεν κρύβεται

Στο τηλεοπτικό «νούμερο» που στήθηκε το βράδυ της Κυριακής (16/11), ο Γιάννης Αλαφούζος έχει αναπτύξει μια σχεδόν παθολογική εμμονή με τον Ολυμπιακό. Ό,τι κι αν συζητιόταν, όπως κι αν εξελισσόταν ο διάλογος, πάντα έβρισκε έναν τρόπο να επαναφέρει τον αιώνιο αντίπαλο και αυτοκράτορα του αθλητισμού στο επίκεντρο.

Ακόμη και σε θέματα που δεν είχαν ούτε την πιο αμυδρή σχέση με τον Θρύλο, ο Αλαφούζος κατάφερνε να… ξεγλιστρά από την ουσία και να επανέρχεται στην ίδια κατηγορία, σαν μια… καραμέλα που δεν τελειώνει ποτέ. Και φυσικά, δεν είναι η πρώτη φορά. Μιλάμε για μια σταθερή, χρόνια τακτική, που επαναλαμβάνεται με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Είναι σαν να θεωρεί ότι για όσα δεν πέτυχε στα 13 χρόνια που βρίσκεται στο τιμόνι του Παναθηναϊκού, υπάρχει πάντα μια ίδια εξήγηση: «φταίει ο Ολυμπιακός». Ένα βολικό άλλοθι, που μεταφέρει το βάρος αλλού και αποφεύγει την προφανή πραγματικότητα: τις δικές του αποτυχίες στη διοίκηση της ομάδας του.

Αντί να κάνει πραγματική αυτοκριτική, αντί να σταθεί απέναντι στα λάθη του και τις αστοχίες των τελευταίων ετών, προτιμά να στρέφει τα φώτα στον Ολυμπιακό. Μόνο που ο Ολυμπιακός δεν είναι ούτε το πρόβλημά του, ούτε το άλλοθί του. Έχει σταθερή διοίκηση, έχει ομάδα που κυνηγά τίτλους κάθε χρόνο και έχει κι έναν κόσμο που αποτελεί ασπίδα και δύναμη στις δύσκολες στιγμές.

Στον αντίποδα, στο στρατόπεδο του Παναθηναϊκού, ο ίδιος ο Αλαφούζος μοιάζει να είναι αυτό που προκαλεί την ένταση και τη δυσφορία. Το «κόκκινο πανί» είναι εκείνος και όχι ο Ολυμπιακός.