Τελικός-παρωδία: Ποιος σκέφτηκε ότι είναι καλή ιδέα να μπουν μαζί στο ίδιο πέταλο;

Σε έναν τελικό Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, με δεδομένη την ένταση που συνοδεύει διαχρονικά τέτοιες αναμετρήσεις, η στοιχειώδης λογική επιβάλλει διαχωρισμό των οπαδών. Όχι ως υπερβολή. Ως βασικό κανόνα διοργάνωσης.

Αντί γι’ αυτό, επετράπη η παρουσία φιλάθλων και των δύο ομάδων στο ίδιο πέταλο.

Δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός σε θέματα ασφαλείας για να καταλάβεις το αυτονόητο: όταν δύο αντίπαλες κερκίδες τοποθετούνται δίπλα-δίπλα, το ρίσκο αυξάνεται. Δεν το δημιουργεί ο κόσμος. Το δημιουργεί ο σχεδιασμός.

Θα μπορούσε από την αρχή να υπάρξει ξεκάθαρη απόφαση:

Το ένα πέταλο για τους φίλους του Ολυμπιακού.

Το άλλο για τους φίλους του Παναθηναϊκού.

Καθαρή οριοθέτηση. Καθαρή πρόβλεψη. Καθαρή ευθύνη.

Αντί γι’ αυτό, επελέγη μια χαλαρή προσέγγιση, λες και επρόκειτο για φιλικό προετοιμασίας. Με δεδομένο ότι οι δύο ομάδες μοιράστηκαν την ίδια κερκίδα, θα μπορούσε – υπό συνθήκες – να προκύψει σοβαρό επεισόδιο μεταξύ οπαδών.

Το ότι δεν συνέβη τίποτα δεν αποτελεί επιτυχία του σχεδιασμού. Αποτελεί απλώς συγκυρία.

Και οι διοργανωτές δεν λειτουργούν με το «ευτυχώς δεν έγινε».

Λειτουργούν με το «προβλέψαμε ώστε να μην μπορεί να γίνει».

Η ευθύνη μιας ομοσπονδίας δεν είναι να εύχεται η ένταση να μη ξεφύγει. Είναι να οργανώνει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην αφήνει περιθώριο σε λάθος σενάρια.

Σε έναν τελικό τέτοιας βαρύτητας, η πρόληψη δεν είναι λεπτομέρεια. Είναι υποχρέωση.

Και αυτή τη φορά, το αυτονόητο δεν έγινε.