Πέθανε ξαφνικά στα 77 η σύζυγος του Γιώργου Κωνσταντίνου

Τα παιδικά χρόνια, η απόρριψη από τη Δραματική Σχολή του Εθνικού ως «εντελώς ατάλαντος» και η σχέση με τα παιδιά του

Σε συνέντευξή του ο ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στους γονείς του και τα παιδιά του χρόνια: «Οι γονείς μου ήταν πρωταγωνιστές της οπερέτας. Στην Αλεξάνδρια, τους λάτρευε ο κόσμος, είχαν μεγάλη επιτυχία. Τον πατέρα μου δεν τον έζησα πολύ, εξαφανίστηκε, έφυγε! Ο πατέρας μου δεν είχε παντρευτεί τη μητέρα μου και η μητέρα μου το έφερνε βαρέως ότι εγώ ήμουν ουσιαστικά ένα εξώγαμο παιδί. Όταν μεγαλώσαμε η μητέρα μου χρόνια μετά, ζήτησε να παντρευτούν. “Για να συνεχίσει να σε βοηθάει ο γιoς μου, θα παντρευτούμε” του είπε. Και παντρεύτηκαν εκείνη στα 60 και εκείνος στα 70 και μετά χώρισαν», είπε ο ηθοποιός για τους γονείς του.

Στην αρχή ο ηθοποιός δεν είχε σκεφτεί να ασχοληθεί με τον χώρο του θεάματος (είχε γραφτεί σε σχολή ηλεκτροτεχνίτη). Η μητέρα ήταν αυτή που του άλλαξε γνώμη και με δική της προτροπή γράφτηκε στη δραματική σχολή του Τάκη Μουζενίδη για να δοκιμάσει την τύχη του στην υποκριτική. Εκεί είχε συμμαθητές τους κατοπινούς γνωστούς ηθοποιούς, Άννα Ματζουράνη, Μπεάτα Ασημακοπούλου και Κατερίνα Γώγου. Η σχολή, όμως, έκλεισε και ο Γιώργος Κωνσταντίνου έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, ωστόσο απορρίφθηκε ως «εντελώς ατάλαντος». Όμως, τον κράτησε ο Κάρολος Κουν στο Θέατρο Τέχνης και εκεί έκανε ο Γιώργος Κωνσταντίνου τις πρώτες του εμφανίσεις στο θέατρο, ανάμεσα σε άλλα τον Ερμή στον «Πλούτο» του Αριστοφάνη.

«Τα παιδικά χρόνια μετά την κατοχή ήταν δύσκολα δεν μπορούσαμε να κυκλοφορήσουμε. Mετά το 1948 αρχίσαμε να κυκλοφορούμε. Η ανάγκη για επιβίωση δεν μας άφησε να κάνουμε όνειρα. Ήμουν στο σπίτι με τη γιαγιά που ήταν αυταρχική και υπήρχε ένα κλίμα τρόμου. Από εκεί σέρνω κάποια κατάλοιπα», σχολίασε για τα παιδιικά του χρόνια.

Επιπρόθετα, ο δημοφιλής ηθοποιός αναφέρθηκε για το θέμα έρωτας στη χωή του, καθώς μίλησε και με υπερηφάνιαγια τα δύο του παιδιά, τα οποία έχουν ακολουθήσει τον δρόμο της τέχνης τόσο σεμνά και ουσιαστικά όσο την υπηρέτησε και ο ίδιος σε όλη του τη ζωή έως σήμερα.

Για την προσωπική του ζωή και την κόρη του ο ηθοποιός είπε: «Είχα μια απέχθεια στο σκάλισμα της προσωπικής ζωής. Απέκλεισα την προσωπική μου ζωή από τη δημοσιότητα. Ο έρωτας δεν έπαιξε μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Πέρασα ελαφρά από αυτή την ιστορία. Με τα παιδιά μου είμαι φιλαράκια. Με την κόρη μου έχουμε παίξει και μαζί […] Η κόρη μου θέλει με τα δικά της όπλα να πολεμήσει, και αυτό το χαίρομαι πραγματικά. Προσπαθούμε να απελευθερωθούμε ο ένας από τον άλλο». Ο Γιώργος Κωνσταντίνου μίλησε με χαρά και για τον γιο του που είναι καταξιωμένος μουσικός.

Γιώργος Κωνσταντίνου: Ο ρόλος που απογείωσε την καριέρα του

Ένας ρόλος που τον ανέδειξε ήταν όταν υποδύθηκε τον φτωχό φοιτητή στην κωμωδία του Αλέκου Σακελλάριου «Χτυποκάρδια στα θρανία», ο οποίος έδινε ιδιαίτερα μαθήματα στην Αλίκη Βουγιουκλάκη και περιέγραφε σε ένα γκαρσόνι το προφιτερόλ. Έπειτα από αυτό, η καριέρα του απογειώθηκε και η σπουδαία αυτή επιτυχία επαναλήφθηκε το επόμενο καλοκαίρι στην κινηματογραφική μεταφορά του έργου.

Δείτε το βίντεο:

Η καταστροφική σχέση του με τον τζόγο: «Πας παίζων, χάνει»

Ο Γιώργος Κωνσταντίνου παραδέχτηκε δημόσια ότι στο παρελθόν έδωσε μεγάλη μάχη με τον εθισμό που είχε στα τυχερά παιχνίδια: «Όλοι έχουν μείνει σε αυτό το σημείο του βιβλίου μου, γιατί πουλάει. Θα είχα κάθε λόγο να το εξαφανίσω. Νομίζω ότι ο τζόγος, κατά τη φιλοσοφική μου άποψη, είναι έμφυτος. Από μικρά παιδάκια λέμε “αυτό είναι δικό μου” και “ποιος θα κερδίσει κέρματα;”. Είναι ένα σκαλοπάτι που οδηγεί στη κατηφόρα τη μεγάλη. Αν μπλέξεις με αυτό, είναι ένας καταστροφικός εθισμός. Το λέει άλλωστε και το ρητό “πας παίζων, χάνει”. Όποιος τζογάρει χάνει. Κάποια στιγμή που κέρδιζα ήταν μια παγίδα και αυτό…».

Ο ηθοποιός γράφει στο βιβλίο του: «Μου άρεσαν τα τυχερά παιχνίδια. Και, τελικά, μου έγινε ένα καταστροφικό πάθος που δεν μπόρεσα να ελέγξω. Δεν ήμουνα από τους τυχερούς παίκτες. Και ποιος είναι άλλωστε; Δεν πιστεύω ότι μένει κανείς τυχερός για πολύ. […] Ωστόσο, εγώ παραήμουν άτυχος. Στα παιχνίδια της πόκας, από τα επτά άτομα που παίζαμε συνήθως εκείνος που έφευγε σχεδόν πάντα πρώτος από το τραπέζι ήμουν εγώ».

Ενώ σε άλλο σημείο του βιβλίου του γράφει ότι: «Είχα κάνει μια θεατρική παράσταση που με κατέστρεψε. Αναγκάστηκα να χρεωθώ σε τοκογλύφους. Προσπάθησα να ρεφάρω με δύο επόμενες δουλειές, αλλά και αυτές ήταν καταστροφικές. Φαινόμουν τελειωμένος. Όμως, ήμουνα και πολύ νέος ακόμα για να πέσει ο τίτλος “Τέλος”».

Φιλμογραφία

• Αυτό το κάτι άλλο! (1963)
• Γάμος αλά… ελληνικά (1964)
• Η Γυνή να Φοβήται τον Άνδρα (1965)
• Άνθρωπος για όλες τις δουλειές (1966)
• Καλώς Ήλθε το Δολλάριο (1967)
• Η ζηλιάρα (1968)
• Χτυποκάρδια στο θρανίο (1963)
• Μερικοί το προτιμούν κρύο (1963)
• Ο φίλος μου ο Λευτεράκης (1963)
• Καλώς Ήλθε το Δολλάριο (1967)
• Ξύπνα Βασίλη (1969)
• Μπουμ ταρατατζούμ (1972)
• Η γυναικοκρατία (1973)
• The κόπανοι (1987)
• Γεύση από Ελλάδα (1980)
• Καθένας με την τρέλα του  (1980)
• Καυτά θρανία (1986)
• Μια παρθένα για μένα (1988)
• Επαναστάτης χωρίς αστεία (1988)
• Ντετέκτιβ για κλάματα (1988)
• Κύριε καθηγητά, πού κοιμηθήκατε χθες; (1989)
• Ο Διάβολος και το κέρατό του   1989
• Ποιος παντρεύεται τη γυναίκα μου;    1989
• Το εξπρές του τρελοκομείου  1990
• Αν… (2012)