Παν. Γεωργακαράκος- Γενικός Αρχηγός ΝΟΣ: «Όνειρό μου ένα κλειστό Γυμναστήριο στη Σαρωνίδα»

Ο Γενικός Αρχηγός και αθλητής της ομάδας μπάσκετ της Σαρωνίδας, μιλά στον Μιχάλη Μαχαίρα σε μία εφ'όλης της ύλης συνέντευξη.


Ο ίδιος μίλησε για τη φετινή σεζόν, τι πρόκειται να αλλάξει και να μείνει ίδιο την επόμενη σεζόν, πώς ξεκίνησε η ενασχόληση με την ομάδα της Σαρωνίδας, ενώ ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η είδηση πως ο ΝΟΣ προσπάθησε για συνένωση με τον ΑΟΛ και τον Κούρο, δίχως όμως επιτυχία. Τέλος, τοποθετείται σχετικά με το τι μπορεί να αλλάξει στην περιοχή της Σαρωνίδας γενικότερα, αναφέρεται στη βοήθεια που έχει λάβει από συγκεκριμένους ανθρώπους, ενώ μεγάλο του παράπονο οι αθλητές-ταλέντα που άδικα χάνονται από τον Δήμο Σαρωνικού και τις ομάδες του.

Αρχικά, πες μου δύο λόγια για τη χρονιά που πέρασε στην ομάδα της Σαρωνίδας. Είσαι ευχαριστημένος από τις προσπάθειες των παικτών;

«Σε γενικές γραμμές είμαι ευχαριστημένος. Τα παιδιά πάλεψαν αρκετά, παρ’ όλα τα προβλήματα που μπορεί να υπήρχαν. Έκαναν μια καλή χρονιά. Η ομάδα χρόνο με τον χρόνο δένει καλύτερα. Είμαστε μια οικογένεια! Προσπαθούμε κάθε χρόνο για το καλύτερο. Τρανή απόδειξη, οι προπονήσεις που πραγματοποιούνται τώρα και σε αυτές μαζεύονται 12-13 παιδιά. Συν όλους τους καινούργιους παίκτες που ενδιαφέρονται να ενσωματωθούν στην ομάδα».

Μίλησέ μου για το δυναμικό της ομάδας, σχετικά με τη νέα σεζόν, εφόσον έγινε μια σωστή δουλειά πέρυσι σκοπεύεις να αλλάξεις κάτι ή να μείνει σταθερός ο κορμός.

«Η ομάδα, όπως και την περσινή σεζόν, θα στηριχθεί σε παιδιά της περιοχής μας. Είναι «απαράβατος κανόνας» της Διοίκησης. Και εμού προσωπικά και του προπονητή του Αλέξη Γεωργαντά. Πρωταρχικός στόχος είναι να βγουν παιδιά από τα σπλάχνα της ομάδας, τα οποία θα παίξουν για την ομάδα, θα αγαπήσουν την ομάδα. Και μελλοντικά, αν μπορέσουν να παίξουν σε μεγαλύτερες κατηγορίες, όπως κάνουμε κάθε χρόνο δίνοντας παιδιά σε μεγαλύτερες ομάδες, εκείνα να παίξουν! Ο κορμός της ομάδας δε θα αλλάξει. Θα προσπαθήσουμε με κάποια παιδιά από την περιοχή, τα οποία θα προσπαθήσουν, μέσω του συνόλου να αναδείξουν τον εαυτό τους και παράλληλα να αναδείξουν και την ομάδα. Από εκεί και πέρα, τα βήματα που κάναμε και πέρυσι θα γίνουν και φέτος, όσον αφορά την προετοιμασία της ομάδας, όσον αφορά τις προπονήσεις της ομάδας, όσον αφορά το υλικό που υπάρχει στην ομάδα. Προσπαθούμε κάθε χρόνο για το καλύτερο.
Για να μην παρεξηγηθώ, είμαστε ανοικτοί σε οποιαδήποτε πρόταση υπάρξει από παιδί που ενδιαφέρεται να έρθει εδώ για να δοκιμαστεί, να δει εάν μπορεί να ανταπεξέλθει στις υποχρεώσεις της ομάδας. Απλά παραμένει πάντα, πρωταρχικός στόχος να εξαχθεί το ταλέντο των παιδιών που υπάρχουν εδώ στην περιοχή. Να αξιολογηθεί και να μπορέσει να το αξιοποιήσει».

Πως ξεκίνησε η ενασχόληση σου με την ομάδα της Σαρωνίδας;

«Η ενασχόλησή μου με τη Σαρωνίδα έγινε τυχαία. Σε μια τυχαία συνάντηση, μεταξύ γνωστών και φίλων, γνώρισα τον κόουτς Αλέξη Γεωργαντά. Από εκείνη την ημέρα υπήρξε αμοιβαίος «έρωτας». Έχουμε βέβαια αρκετά χρόνια, σχεδόν 8, που είτε ως παίκτης, είτε τα τελευταία 4 ως μέρος της Διοίκησης, πιο ενεργά, προσπαθούμε να χτίσουμε κάτι παραπάνω. Θα σας το πω διαφορετικά. Όσο συνεχίζω να πιστεύω στο ταλέντο των παικτών της περιοχής, θα έχω την «τρέλα» να ασχολούμαι με τον ΝΟΣ. Η ασχολία μου με τη Σαρωνίδα έχει να κάνει, τόσο με την προσωπική αθλητική ικανοποίηση, όσο και για το ότι έχω την «μούρλα» να πω, πως κάποια στιγμή να πω και εγώ ότι βοήθησα 2-3 παιδιά-ταλέντα να παίξουν σε μια άλλη κατηγορία, ένα επίπεδο μπάσκετ παραπάνω».

Θεωρείς τον εαυτό σου άτομο συνδετικό κρίκο, μεταξύ παικτών και Διοίκησης του ΝΟΣ;

Η Σαρωνίδα είναι μια οικογένεια. Το ότι παίζω ακόμα στην ηλικία των 40 ετών και παράλληλα ασκώ και κάποια άλλα καθήκοντα και ρόλους, είναι καθαρά προσωπικό θέμα. Απλά εδώ υπάρχει ένα εντελώς διαφορετικό κλίμα, από οποιαδήποτε άλλη κατηγορία ή άλλες ομάδες. Είμαστε ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!

Τα παιδιά, μετά τον αγώνα θα βγουν έξω, θα κάνουν παρέα, πέραν των προπονήσεων και των αγώνων, μαζί με τις οικογένειές μας. Αυτό θέλουμε να προωθήσουμε, γιατί για μας, ο αθλητισμός, δεν είναι η νίκη μονάχα, αλλά το να περάσεις καλά. Να ξεχάσεις τα προβλήματά σου. Έχουμε καθημερινά όλοι, αρκετά προβλήματα και δυσκολίες, θέλουμε όμως να έρθουμε εδώ, να ξεσκάσουμε, να δούμε τον φίλο μας. Γι’ αυτό βρίσκεται στα σχέδιά μας και στο πρόγραμμά μας ο αθλητισμός. Από εκεί κι έπειτα, εάν καταφέρουμε κάτι καλύτερο, αυτό είναι μέσα σε όλο το πλαίσιο που προσπαθούμε να προωθούμε και προσπαθούμε να φτιάξουμε.

Σίγουρα, αυτά που έχω δει εγώ τα τελευταία χρόνια εδώ στη Σαρωνίδα, σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια που έπαιζα μπάσκετ σε ανώτερες κατηγορίες, σε μεγαλύτερες ομάδες, μου φάνηκε πολύ δύσκολο! Δεν έχει να κάνει με το επίπεδο των παιδιών, αντιθέτως το επίπεδο που διαθέτουν είναι τέτοιο, που θα μπορούσαν να παίξουν και σε μεγαλύτερες κατηγορίες. Είναι γενικότερα σχετικά με το πλαίσιο του αθλητισμού εδώ στην περιοχή, με τον τρόπο που αντιμετωπίζεται γενικότερα ο αθλητισμός. Υπάρχει ένας γενικότερος αρνητισμός σε οτιδήποτε καινούργιο. Υπερισχύει το ‘έλα μωρέ τώρα εγώ τα ξέρω καλύτερα’. Αυτό ίσως χρήζει κάποιας ειδικής ψυχολογικής έρευνας. Στο τέλος της ημέρας, με ενδιαφέρει να με βλέπουν στο δρόμο τα παιδιά και να μου μιλάνε, να υπάρχει αυτή η αμφίδρομη σχέση «να με βοηθήσεις-να σε βοηθήσω». Αυτό είναι για μένα ο αθλητισμός, είναι αυτή η χαρά που δίνει στον κόσμο, το να μπορείς να ιδρώσεις με έναν άνθρωπο και μετά να μπορείς να πεις και… μια κουβέντα παραπάνω.

Από την αρχή που ξεκίνησε αυτή η προσπάθεια στο ΝΟΣ, ο στόχος μας ήταν να μην πάρουμε παιδιά που θα ήταν «μισθοφόροι», που θα έρθουν εδώ και θα κοιτάξουν το προσωπικό τους όφελος. Ο στόχος ήταν να πάρουμε παιδιά, τα οποία θέλουν να δουλέψουν, να αγαπήσουν την ομάδα, όπως είπα και πριν, και μέσω αυτού να βγει κάτι καλό.

Είναι αρκετά δύσκολο, το παλεύουμε, το αποτέλεσμα δεν ξέρω εάν μέχρι στιγμής μας δικαιώνει. Αλλά το ότι είμαστε τέλος Μαΐου, σχεδόν δύο μήνες που έχει ολοκληρωθεί το πρωτάθλημα και έχουμε 15 αθλητές για προπόνηση, αυτό με ικανοποιεί».

Υπάρχει η πληροφορία πως έχουν γίνει συζητήσεις περί συνένωσης σωματείων. Κατά πόσο ισχύει αυτό;

«Ισχύει η πληροφορία! Δεν ήταν μόνο με μια ομάδα, ήταν με δύο ομάδες. Δεν έχω λόγο να το κρύψω. Υπήρχε συζήτηση σε πρώτη φάση με τον κ. Δούρο και τον κ. Σπηλιόπουλο από τον ΑΟΛ. Συζητήσαμε σε πολύ καλή βάση θεωρώ, οι απόψεις μας βρίσκονται πολύ κοντά. Πριν πω περισσότερα, θα ήθελα να τονίσω πως εκτιμώ και τον κ. Δούρο και τον κ. Σπηλιόπουλο. Είναι δύο άνθρωποι που δίνουν και την ψυχή τους για τον αθλητισμό, βοηθούν πάρα πολύ την περιοχή.

Ταυτιστήκαμε σε πολλά σημεία από αυτά, τα οποία συζητήσαμε. Ο κ. Δούρος μετέφερε , την πρόταση δηλαδή για συνένωση, όσον αφορά το επίπεδο της καλαθοσφαίρισης, σε μια κοινή ομάδα, στην οποία θα συμμετέχουν αποκλειστικά παιδιά της περιοχής. Δυστυχώς, το συμβούλιο μάλλον του ΑΟΛ, απ’ ότι μου μεταφέρθηκε προσωπικά από τον κ. Δούρο, δεν εγκρίνει κάτι τέτοιο. Η άποψη μου γενικά για το ΔΣ του ΑΟΛ γενικά όλα αυτά τα χρόνια ταυτίζετε με αυτό που είπα πριν ‘αρνητισμός σε οτιδήποτε καινούργιο’. Ξαναλέω εξαιρώ τον Κο Δούρο και τον Κο Σπηλιόπουλο που τους εκτιμώ βαθύτατα.

Ύστερα, υπήρξε και μια δεύτερη συζήτηση με τον κ. Σπυρίδη, τον Πρόεδρο του Κούρου. Πριν αναφέρω τι συνέβη με τον κ. Σπυρίδη, να τονίσω πως ο συγκεκριμένος κύριος έχει κάνει μια τρομερή προσπάθεια να στηρίξει την ομάδα του Κούρου, με σκοπό να την ανεβάσει κατηγορίες. Νομίζω όμως ότι υπάρχει διαφορά φιλοσοφίας μεταξύ μας, για το τι είναι μπάσκετ για εμένα, για τη Σαρωνίδα, για τον κ. Σπυρίδη. Χωρίς φυσικά να κατακρίνω κάτι, ο καθένας βλέπει με διαφορετικό τρόπο το καλό για την ομάδα του. Σας είπα και πριν. Σκοπός δικός μου κυρίως, δεν είναι η ομάδα να ανέβει κατηγορία ή να κερδίζουμε αγώνες. Σκοπός είναι να αναδειχθούν τα παιδιά της περιοχής. Νομίζω, αν και συμφωνήσαμε σε αρκετά ζητήματα οργανωτικού περιεχομένου, υπήρχε διαφορά φιλοσοφίας, σχετικά με το αγωνιστικό τμήμα της ομάδας, κάτι το οποίο μας οδήγησε στο να μην πραγματοποιηθεί η συνένωση. Παρόλα αυτά θα ήθελα να αναφέρω κάτι προσωπικό. Ο κ. Σπυρίδης, λόγω του ότι ο ίδιος έχει τα παιδιά του αθλητές στον Κούρο, μου θυμίζει έντονα τον πατέρα μου, ο οποίος μας πηγαινοέφερνε από μικρή ηλικία και εμένα και το αδερφό μου στα γήπεδα, ενώ ήταν μαζί μου σε όλες μου τις δραστηριότητες, από πολύ μικρό ακόμα και τώρα. Αν και τώρα με κράζει λίγο ότι πρέπει να τα παρατήσω για να παίξει κανένας άλλος…. Σας είπα και πριν, ο άνθρωπος έχει καταβάλει μεγάλη προσπάθεια για να ανέβει κατηγορίες ο Κούρος, όπως και ανέβηκε. Από εκεί και πέρα υπάρχει διαφορά φιλοσοφίας. Όλα βέβαια κρίνονται εκ του αποτελέσματος και ο χρόνος θα κρίνει τις αποφάσεις μας.

Τι συμβαίνει με το τοπικό μπάσκετ, γιατί δε βγαίνουν ταλέντα;

«Πολύ καλή ερώτηση! Ακούστε να δείτε τι γίνεται. Θα σας αναφέρω κάτι, το οποίο είναι αρκετά αξιοπερίεργο. Μέχρι την ηλικία των 12-13 ετών, στα τμήματα του συλλόγου, σε καθημερινό επίπεδο, έρχονται παιδιά, θέλοντας να παίξουν μπάσκετ. Όλα έως εκεί βαίνουν καλώς. Δυστυχώς, η Σαρωνίδα έχει ένα τεράστιο πρόβλημα. Δε διαθέτει κλειστό γυμναστήριο και θα εξηγήσω αργότερα το τι σημαίνει να υπάρχει κλειστό γυμναστήριο στην περιοχή. Στην ηλικία αυτή, ελλείψει κλειστού γυμναστηρίου και συν τα προβλήματα που υπάρχουν στην περιοχή μας, τα παιδιά αποφασίζουν να πάνε σε ένα κλειστό γυμναστήριο της γύρω περιοχής. Στην πορεία του χρόνου, τα παιδιά αυτά χάνονται ή γυρνάνε σε εμάς και ζητάνε να τους πάρουμε πίσω. Είναι πολύ λίγα τα παιδιά που έχουν φτάσει να παίξουν στο ανδρικό τμήμα, σε μια μεγάλη κατηγορία.

Από μια έρευνα που έκανα, αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 6 αθλητές του Δημ. Σαρωνικού, οι οποίοι αυτήν τη στιγμή παίζουν στο Λαύριο. Υπάρχουν δύο αθλητές, οι οποίοι παίζουν στο «TripleCrown», την Ακαδημία που έχει ο Παναθηναϊκός και μάλιστα κέρδισαν το πρωτάθλημα Παμπαίδων, οι οποίοι κι αυτοί είναι δημότες Σαρωνικού. Υπάρχουν επίσης, άλλα δύο παιδιά, τα οποία αγωνίζονται στο Μαρκόπουλο και άλλα δύο παιδιά που παίζουν στον Πρωτέα Βούλας. Άρα όλοι αυτοί παίζουν σε υψηλότερης κατηγορίας ομάδα, και πληρώνουν υπερδιπλάσιες συνδρομές από αυτές των τοπικών σωματείων. Γιατί λοιπόν δε μένουν στις ομάδες μας;

Στην αρχή λοιπόν, πίστευα πως έφταιγε η Σαρωνίδα, ότι δεν έχουμε κλειστό και ότι φεύγουν τα παιδιά και πάνε σε κάποιο άλλο κλειστό. Βλέπουμε όμως πως τα παιδιά δεν πάνε στον δικό μας Δήμο, δε μένουν σε μας, δε μένουν πχ στην Ανάβυσσο ή στο Λαγονήσι ή στα Καλύβια που βρίσκονται κοντά. Προσπερνάνε όλες αυτές τις ομάδες, πηγαίνοντας σε κάποιες καλύτερες . Μάλλον, πιο καλά οργανωμένες, που προσέχουν πιο σωστά τις Ακαδημίες τους. Εκεί ήταν η πρόταση που έκανα και στους δύο Προέδρους των δύο ομάδων, κάτι που θα συγκέντρωνε όλα τα ταλέντα της περιοχής. Προκειμένου να λυθεί αυτό το πρόβλημα κάποια στιγμή και να κάνουμε κάτι παραπάνω. Ξέρετε κάτι; Αυτήν τη στιγμή που κάνουμε προπόνηση είναι 21.30, 20 Μαϊου και βλέπω 5 παιδιά που βγήκαν από τα σπλάχνα της ομάδας. Μπορεί να παίζουμε Δ’ ΕΣΚΑ, αλλά μήπως πρέπει να βγάλουμε και εμείς κάποιο ταλέντο να παίξει παραπάνω; Μήπως πρέπει να κρατήσουμε τα δικά μας παιδιά, να κάνουμε κάτι καλύτερο; Η Σαρωνίδα, κατά καιρούς μπορεί να έχει δώσει παιδιά να παίξουν σε μεγαλύτερη κατηγορία. Τι συμβαίνει όμως; Γιατί τα παιδιά δε μένουν εδώ; Εκεί πρέπει να αναρωτηθούμε όλοι μαζί και να θέσουμε έναν κοινό στόχο, εάν θέλουμε στα επόμενα 2-3 χρόνια να υπάρχει μπάσκετ, αν και όπως το βλέπω είναι δύσκολο να υπάρχουν τόσες ομάδες στο μέλλον.

Μάλλον, θα υπάρχει μια ομάδα, η οποία θα συντηρείται με άλλους τρόπους. Είτε με ανθρώπους, οι οποίοι θα πληρώνουν, ή κάτι άλλο. Το πιο τρανό παράδειγμα είναι η ομάδα μπάσκετ Γυναικών των Καλυβίων, στην οποία οι άνθρωποι έχουν κάνει τεράστια και επάξια προσπάθεια. Ανέβηκαν από την Β’ ΕΣΚΑ… φτάσανε Α1 και πήγαν καλά στο φετινό πρωτάθλημα. Πόσα παιδιά είχε η Ακαδημία των Καλυβίων; Πρωταγωνίστησε η ομάδα των Καλυβίων. Άρα λοιπόν, πρέπει όλοι μαζί να κάτσουμε σε ένα τραπέζι και να συζητήσουμε τι πρέπει να γίνει για αυτά τα παιδιά, να δούμε τι έχουμε κάνει λάθος. Όλοι έχουμε κάνει λάθη και η Σαρωνίδα και οι υπόλοιπες ομάδες, αλλά και η τοπική κοινωνία έχει κάνει λάθη. Προφανώς κάτι δε λειτουργεί σωστά. Ή θα το λύσουμε αυτό, ή σε 2-3 χρόνια το πολύ, ίσως να μην υπάρχει μπάσκετ. Γιατί για να υπάρχει μπάσκετ σε αυτό το επίπεδο που συζητάμε αυτήν τη στιγμή, πρέπει να υπάρχουν κάποιοι «τρελοί» σαν και μένα, σαν τον Σπυρίδη, σαν τον Δούρο που να συντηρούν μια κατάσταση, η οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να δομηθεί. Πώς να δομηθεί; Κάποια στιγμή να βγάλεις δύο παιδιά να παίξουν στο ανδρικό σου. Να βγάλεις δύο παιδιά να παίξουν σε μια ανώτερη κατηγορία. Δύσκολο; Εκεί είναι ο στόχος, εκεί στοχεύει η Σαρωνίδα.

Τώρα τα υπόλοιπα είναι επικουρικά και πρέπει να τα συζητήσουμε εις βάθος. Η συζήτηση έως τώρα είναι επιφανειακή, χωρίς κάποια βαθιά τομή στο συγκεκριμένο τομέα. Έτσι οραματίζομαι το μπάσκετ. Το μπάσκετ δεν είναι για άτομα όπως εγώ που είμαι 40 ή για κάποιον άλλον που είναι 35 ή για κάποιον, ο οποίος θα πληρώσει για να φέρει έναν έμπειρο παίκτη, μπας και γίνει το βήμα παραπάνω και ανέβει μια κατηγορία η ομάδα. Και; Του χρόνου τι θα κάνει; Πάλι το ίδιο; Και για πόσο καιρό; Το μπάσκετ είναι να φέρεις παιδιά, να τα τραβήξεις από τις δυσκολίες, τα ναρκωτικά, από τα βιντεοπαιχνίδια, από το κινητό. Να κάνεις κάτι παραπάνω. Αυτό είναι το όραμά μου και αυτό είναι το όραμα όσων ασχολούνται με την ομάδα της Σαρωνίδας. Τώρα, ο καθένας όπως είπα και πριν, βλέπει διαφορετικά το μπάσκετ, τον τρόπο που επιθυμεί να χτίσει την ομάδα του».

Η τοπική κοινωνία στηρίζει το μπάσκετ;

«Η τοπική κοινωνία εάν στηρίζει το μπάσκετ… Η ερώτηση θα έπρεπε να είναι, εάν η τοπική κοινωνία στηρίζει τον αθλητισμό. Κοιτάξτε να δείτε, θα ξεκινήσω λίγο… ανορθόδοξα. Τον τελευταίο καιρό παρατηρώ με χαρά, πως ο Δήμος, η Δημοτική αρχή, κάνει επενδύσεις όσον αφορά τα γήπεδα του μπάσκετ, του ποδοσφαίρου, είτε των Καλυβίων με τον χλοοτάπητα, είτε στον Κουβαρά, στον Σαρωνικό, στον Πρωτέα δημιουργήθηκαν νέα αποδυτήρια κλπ. Βλέπω επίσης ότι όλοι οι υποψήφιοι επιτέλους έχουν συγκεκριμένες προτάσεις για τον αθλητισμό. Διάβασα στο πρόγραμμα του κ. Φιλίππου ότι προσανατολίζεται να κατασκευάσει εφόσον εκλεγεί κλειστό στα Βλάχικα Σαρωνίδας. Σας μιλάω ειλικρινά αν γίνει κάτι τέτοιο, εγώ και οι αθλητές της Σαρωνίδας, θα πηγαίνουμε και θα χτίζουμε το απόγευμα μετά τις δουλειές μας. Θα κουβαλάμε μπετά, τούβλα, δεν ξέρω τι άλλο.

Με μεγάλη χαρά πληροφορήθηκα, πως ο Δήμος προσανατολίζεται να δημιουργήσει κάποιο κλειστό γυμναστήριο , σε συνεργασία με τον ΑΟΛ, το οποίο θα είναι ουσιαστικά «σπίτι γυμναστικής». Και πολλά μπράβο αξίζουν, διότι μακάρι να γίνει κάτι. Υπάρχουν αρκετά παιδιά που ασχολούνται με την ενόργανη και τη γυμναστική και είναι αμαρτία γι’ αυτό που γίνεται εκεί στο Λαγονήσι. 200 και πλέον παιδιά «στοιβαγμένα» σε ένα γήπεδο μπάσκετ. Ταλαιπωρούμε και τα παιδιά και το γυμναστήριο ως χώρο. Πρέπει αυτά τα παιδιά να βρίσκονται σε κάποιο χώρο και να μπορούν να αθληθούν σωστά. Με τα όργανά τους, με το σωστό δάπεδο κλπ. Να μπορεί να αναπτυχθεί παραπάνω το άθλημα. Ξέρετε πόσες φορές έχω συζητήσει με τον κ. Σπηλιόπουλο γι’ αυτό το θέμα. Ξέρετε πόσες προσπάθειες έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος; Επικροτώ και μακάρι να μπορέσουμε να βοηθήσουμε και εμείς, γιατί στην τελική τέτοιους ανθρώπους θέλουμε στον αθλητισμό. Ανθρώπους με όραμα, αγάπη, θέληση, στόχο.

Η ερώτηση μου είναι όμως η εξής:

Ωραία όλα αυτά, αλλά στη Σαρωνίδα θα γίνει ποτέ κάτι; Τα παιδιά μας πάνε, όπως σας είπα και πριν, και παίζουν στα… ορεινά υψίπεδα της κοινότητάς μας. Χτες (ενν. 19 Μαϊου) ήταν μια μέρα που φυσούσε και δε γινόταν να παίξει κάποιος. Πέρυσι, έξι αγώνες του παιδικού δεν πραγματοποιήθηκαν λόγω βροχής και αναβλήθηκαν. Είμαστε φτωχοί συγγενείς; ή μήπως τα παιδιά της Σαρωνίδας έχουν κάποια μεταδοτική ασθένεια και δεν πρέπει να παίζουν σε κλειστά γυμναστήρια; Τηρείτε η αρχή της ισότητας; Έχουν ίσες ευκαιρίες; Θα μου πεις, αυτό είναι το πρόβλημα της Σαρωνίδας; Δεν είναι αυτό το πρόβλημα μόνο, δεν υπάρχει σχολείο στη Σαρωνίδα, τα παιδιά του δημοτικού κάνουν μάθημα σε προκατ, το Γυμνάσιο στεγάζεται σε ένα κτήριο, το οποίο δε θυμίζει καν σχολείο. Μήπως θα πρέπει να βρεθεί κάποιος που να ασχοληθεί σοβαρά με τη Σαρωνίδα;

Παρακολουθούσα όλες τις ομιλίες των Υποψηφίων Δημάρχων. Αισθάνομαι φτωχός συγγενής, πολύ φτωχός συγγενής. Θα πρέπει να γίνει κάτι με τη Σαρωνίδα. Να φτιαχτεί κλειστό Γυμναστήριο; Να δοθούν ώρες σε κάποιο κλειστό Γυμναστήριο, στο οποίο θα μπορούν να πηγαίνουν οι αθλητές του συλλόγου μας; Προς το παρόν βλέπω τις γύρω περιοχές να ανθίζουν και να γίνεται έργο και τη Σαρωνίδα να έχει μείνει έτσι. Και δεν ξέρω εάν το θέμα είναι Πολιτικό, προσωπικό ή πώς βλέπει ο κάθε πολιτικός Άνδρας την περιοχή της Σαρωνίδας. Είτε ο προηγούμενος, είτε ο τωρινός, είτε ο επόμενος.

Η άποψη των κατοίκων και των παιδιών που ασχολούνται με το μπάσκετ της Σαρωνίδας είναι, πως εμείς είμαστε φτωχοί συγγενείς και οι υπόλοιποι είναι αυτοί που παίρνουν πάντα τη μερίδα του Λέοντος. Για να μην παρεξηγηθώ, δε μας ενδιαφέρει να πάρουμε κανενός το κλειστό. Τα κλειστά γυμναστήρια είναι όλα Δημοτικά, πλην του Κούρου, που εκεί υπάρχει μια ομιχλώδης κατάσταση . Κατά δήλωση του προέδρου του Κούρου, στη συνάντησή μας, παρουσία του Προέδρου μας και του ταμία του Κούρου, το οικόπεδο ανήκει στον Δήμο και παραχωρήθηκε με συγκεκριμένη σύμβαση από τον Δήμο που έχει λήξει, αλλά δεν έχει ανανεωθεί, το κλειστό φτιάχτηκε από τον Κούρο (ο οποίος το δηλώνει σαν περιουσιακό του στοιχείο στην εφορία) με λεφτά της ΓΓΑ από τα οποία οφείλεται ένα μεγάλο ποσό και υπάρχει και ένα χρέος προς τον εργολάβο, ο οποίος έχει κάνει ασφαλιστικά μέτρα. Δεν ξέρω πώς μπορεί να λυθεί αυτό και τι συμβαίνει εκεί ακριβώς. Δε θέλω να μπω καν στη διαδικασία, σε ποιον ανήκουν και δεν ανήκουν. Άλλοι πρέπει να απαντήσουν σε αυτά. Οι Δημοτικές Αρχές ή κάποιος άλλος. Μια αρνητική εξέλιξη θα είναι επιζήμια για όλο τον αθλητισμό της περιοχής. Επίσης, ποτέ δε ζητήσαμε να πάρουμε τις ώρες από κάποιους άλλους. Ζητήσαμε να υπάρχει μια αξιοκρατική, δημοκρατική μοιρασιά στις ώρες όσο γίνεται, στον Δήμο Σαρωνικού. Για να είμαι ακριβοδίκαιος, δε γίνεται ένα σωματείο όπως εκείνο του Λαγονησίου που έχει πολλά παιδιά, στο βόλεϊ πχ και σε άλλα αθλήματα, να πάει κάποιος και να του πάρει τις ώρες, ώστε να αφήσει έξω εκείνον. Απλά θα πρέπει και η Σαρωνίδα να πάει για κάποιες ώρες σε κάποιο κλειστό. Εάν δεν μπορεί η Δημοτική Αρχή ή οποιοσδήποτε να μας δώσει τις ώρες, διότι κάθε χρόνο ο ΝΟΣ πρέπει να κάνει αγώνα, ώστε να πάρει λίγες ώρες, έπειτα από μέρες διαβουλεύσεων τότε ποιος μπορεί;

Μήπως πρέπει κάποια στιγμή να φτιαχτεί και ένα κλειστό για εμάς; Ξαναείπα, βλέπω πως χτίζονται διάφορα έργα, 500χιλ. χλοοτάπητας από εδώ, φώτα από εδώ φώτα από εκεί, άλλος αναγγέλλει κολυμβητήριο, άλλος αναγγέλλει κλειστό Γυμναστήριο. Έχουμε κάτι στη Σαρωνίδα; Αν είναι να το μάθουμε, αν κάτι συμβαίνει…
Με κάθε σεβασμό προς όλους, κάποια στιγμή πρέπει να απαντηθεί αυτό το θέμα. Δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί το δικό μου παιδί θα πρέπει να κάνει μάθημα σε Νηπιαγωγείο που θα είναι προκατ, ενώ κάποιο άλλο σε «κανονικών συνθηκών» σχολείο. Πληρώνουμε άλλους φόρους, ή κάτι διαφορετικό; Άλλοι θα πουν για το ρυμοτομικό σχέδιο, το ότι δεν είχε εγκριθεί. Νομίζω πως αν θέλει κάποιος να κάνει κάτι, θα το κάνει. Εάν δε θέλει, θα βρίσκει πάντοτε δικαιολογίες».

Και σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ευχαριστήσω και κάποιους ανθρώπους που βοήθησαν για να βρίσκεται εκεί που βρίσκεται η Σαρωνίδα.

Ανέφερες πως κάποιοι άνθρωποι βοήθησαν την ομάδα της Σαρωνίδας και τις προσπάθειές της. Σε ποιους συγκεκριμένα αναφέρεσαι;

Όταν πρώτο ανέλαβα αυτήν την προσπάθεια, από Διοικητικό επίπεδο, βρέθηκα σε ένα αδιέξοδο, για το οποίο είχα φτάσει σε σημείο να μου περνάει από το μυαλό να κάνω και απεργία πείνας, σκέφτηκα να ξαπλώσω στα φανάρια της Σαρωνίδας και να με γράφουν οι εφημερίδες. Είχα φτάσει σε σημείο πολύ περίεργο, διότι όπου κι αν πήγαινα, έβλεπα πόρτες κλειστές. Έβλεπα απαξίωση «έλα μωρέ ποια είναι η Σαρωνίδα». Είχα φτάσει μέχρι την ομοσπονδία και τον ΓΓΑ. Σκέφτηκα μέχρι και να νοικιάσουμε γήπεδο σε άλλο δήμο. Κάναμε προπονήσεις στην παραλία στη Σαρωνίδα αργά το βράδυ, για να μη διαλύσει η ομάδα και για να μη μας βλέπουν και γελάνε οι περαστικοί και οι καλοθελητές. Μεταξύ αστείου και σοβαρού κατάλαβα, ότι ήταν πιο εύκολο να παίξω στο ΣΕΦ ή στο ΟΑΚΑ, όπως μας πρότειναν υψηλά ιστάμενοι στον χώρο του μπάσκετ, παρά σε κάποιο γήπεδο του Δήμου μας. Απογοητεύτηκα πάρα πολύ, τον πρώτο καιρό κάναμε προπόνηση 23:00 το βράδυ, κάθε Δευτέρα-Τετάρτη. Γίνεται αντιληπτό πως, αν έχεις εργαστεί όλη την υπόλοιπη μέρα και κάνεις προπόνηση εκείνη την ώρα το βράδυ, δε γίνεται καν προπόνηση, απλά κοιτάς να πας σπίτι σου να κοιμηθείς. Παρόλα αυτά, υπήρχε επιμονή, διότι θεωρώ πως κι εγώ είμαι ένας άνθρωπος που υπομένω πράγματα. Στην πορεία βρήκα ορισμένους ανθρώπους, που κατάλαβαν ποιο είναι το πρόβλημα και το είδαν, αλλά όχι από πλευρά συμπόνιας. Απλά κατάλαβαν πως κάτι δε λειτουργεί σωστά. Τι γίνεται τώρα;

Την πρώτη χρονιά μας βοήθησε πολύ η κ. Πέγκυ Γεωργοπούλου. Ήταν τότε Αντιδήμαρχος στον τομέα των αθλητικών δρώμενων της περιοχής, η οποία προσπάθησε αρκετά να βρει μια λύση, με τα κακώς κείμενα που υπήρχαν και υπάρχουν, όπως με τις ώρες στα γήπεδα, ποιος κάνει προπόνηση κλπ. Είχαμε βρεθεί στο τότε γραφείο της όλοι μαζί με αυτούς που ασχολούνται με τον αθλητισμό της περιοχής, και ήταν η πρώτη που βοήθησε. Όλοι εκείνοι, ήταν οι πρώτοι που βοήθησαν, αλλά η συγκεκριμένη κυρία ήταν η πρώτη που προσπάθησε να δώσει λύση, είναι και από τη Σαρωνίδα κιόλας μη το ξεχνάμε αυτό.

Με την κ. Γεωργοπούλου και τον κ. Σπηλίοπουλο αργότερα αποφασίσαμε να κάνουμε ένα AllStarGame, στο οποίο θέλαμε να έρθουν όλες οι ομάδες της περιοχής. Τελικά αυτό δεν έγινε εφικτό και ήρθαν μόνο η Σαρωνίδα και το Λαγονήσι. Παρόλα τα προβλήματα, αυτό πραγματοποιήθηκε, ήρθαν κάποιοι άνθρωποι του μπάσκετ. Ο Πρόεδρος της ΕΣΚΑ, ο Γενικός Γραμματέας, άνθρωποι της ΕΟΚ, προπονητές από την Εθνική ομάδα, ήρθαν διάφοροι τοπικοί άρχοντες-Βουλευτές. Ακούστηκε επιτέλους κάποια στιγμή, πως έγινε κάτι στον Σαρωνικό, έγινε κάτι στη Σαρωνίδα, έγινε κάτι στο Λαγονήσι, κάτι κάναμε, δώσαμε κάποια βραβείο, κάποιοι χάρηκαν το παιχνίδι και κάποιο ποσό, απ’ ότι έμαθα, δόθηκε στο Κοινωνικό Παντοπωλείο του Δήμου. Στη τελική αυτό δε θέλουμε; Μόνο κακομοιριά και «ξερωλισμό»;

Αυτή ήταν η πρώτη προσπάθεια που κάναμε. Μετά στην πορεία η κ. Γεωργοπούλου, για τους δικούς της λόγους αποχώρησε και ανέλαβε ο κ. Μποστανίτης, ο Ιατρός, ως Αντιδήμαρχος εδώ του αθλητισμού. Κι εκείνος μας βοήθησε πάρα πολύ, τον ευχαριστώ ιδιαιτέρως πολύ και βρήκαμε μια λύση. Στην πορεία, ύστερα από συζητήσεις με τον κ. Αναγνώστου, τον προπονητή των Καλυβίων, που όντας ο πλέον μπασκετικός άνθρωπος της περιοχής, ευτυχώς κατάλαβε το πρόβλημα και από κοινού χρησιμοποιούμε την ίδια έδρα στο κλειστό των Καλυβίων.

Να ξέρετε όμως όλοι, πως αυτοί που βοηθούν πραγματικά, είναι εκείνοι που βρίσκονται μέσα στην ομάδα. Έχω ακούσει κατά καιρούς πράγματα και για τον κ. Δημητρίου και για τον πρόεδρο μας τον κ. Βόγγολη. Έχω ακούσει ανθρώπους από τη Σαρωνίδα να λένε «δεν ασχολούμαι εάν δε φύγουν αυτοί». Θέλω να γραφτεί έτσι ακριβώς αυτό. Εγώ θα ρωτήσω κάτι, εάν κάποιος έχει βάλει έστω ένα ευρώ στη Σαρωνίδα, εάν κάποιος έχει πλύνει μια φανέλα κάποιου παίκτη. Αν έχουν τρέξει κάπου στην Αττική με χιόνια, με κρύα, με ζέστη για να είναι κοντά στα παιδιά της ομάδας. Αυτοί οι δύο άνθρωποι, ειλικρινά σας μιλάω, είναι σαν γονείς μου, σαν τους «πατεράδες» μου, οι μοναδικοί που στηρίζουν την Σαρωνίδα. Πρέπει να μιλάω μαζί τους τουλάχιστον 20 ώρες τη βδομάδα για την ομάδα.

Το βλέπουν με αγάπη, τρέχουν παντού, ειδικά ο Στρατηγός κ. Βόγγολης, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος μεγάλης ηλικίας και δίνει τη ψυχή του. Ουσιαστικά στηρίζει δυναμικά αυτήν την προσπάθεια. Μακάρι και εμείς στην ηλικία του να έχουμε την ίδια ενέργεια. Επίσης το έχω πει ανοικτά και το ξαναλέω εάν δεν υπήρχε ο Δημητρίου, η Σαρωνίδα δεν θα έπαιρνε γήπεδο ποτέ.

Για να τελειώνει το «παραμύθι». Για όποιον θέλει να ασχοληθεί με τη Σαρωνίδα, εμείς είμαστε ανοικτοί. Δε με ενδιαφέρει το οικονομικό, με ενδιαφέρει το ηθικό. Να έρθει κάποιος να δει τις προσπάθειες της ομάδας μας, να φτιάξουμε κάτι μεγαλύτερο, να φτιάξουμε κι άλλα πράγματα, σχετικά με το πολιτιστικό κομμάτι, ή τμήμα ZumbaPilates, ή έναν αγώνα δρόμου ή ένα 3 on 3 οτιδήποτε άλλο έχει να κάνει, ώστε να έρθει ο αθλητισμός της Σαρωνίδας κοντά σε όλους. Οποιοσδήποτε θέλει να ασχοληθεί με αυτό, θα έρθει κοντά μας, αλλιώς θα βρει δικαιολογίες. Εκεί έχω καταλήξει. Αυτή είναι η εμπειρία μου με τον αθλητισμό, ασχολούμενος με το μπάσκετ από τα 4 μου χρόνια και αυτήν τη στιγμή είμαι 40 και είμαι μες στα γήπεδα, ελπίζοντας να είμαι για τα επόμενα 40 χρόνια. Δεν ξέρω εάν θα παίζω ή θα με βαρεθεί το μπάσκετ να με βλέπει, αλλά κάποια στιγμή η προσπάθεια των ανθρώπων αυτών πρέπει να ακουστεί. Το εύκολο είναι να λες «σιγά τι έγινε και ποιος είναι αυτός», αλλά αυτοί που είναι στην ομάδα και μιλάνε κάθε μέρα στο τηλέφωνο, αυτοί στεναχωριούνται επειδή έχασε η ομάδα ή χαίρονται επειδή κέρδισε, βρίσκονται εντός της ομάδας. Οποιοσδήποτε θέλει να έρθει κοντά στην ομάδα, είναι ευπρόσδεκτος από όλους, η ομάδα είναι ανοικτή σε όλους. Δεν έχουμε στεγανά, θέλουμε ανθρώπους να βοηθήσουν, θέλουμε ανθρώπους να βοηθήσουν τα παιδιά μας!»

Η Δημοτική Αρχή δεν ήταν δίπλα σας καθ’ όλη τη διάρκεια των προσπαθειών σας;

«Όπως σας είπα και πριν και ο Κος Δημητρίου και η Αντιδήμαρχος κ. Γεωργοπούλου καθώς και ο μετέπειτα Αντιδήμαρχος ο κ. Μποστανίτης έδειξαν ενδιαφέρον και βοήθησαν στο πρόβλημά μας, με τον τρόπο που μπορούσαν οι άνθρωποι. Βέβαια, η Δημοτική Αρχή δεν είναι για να λύνει όλα τα προβλήματα των συλλόγων. Η Δημοτική Αρχή για μένα είναι η ανωτέρα αρχή, που θα πρέπει να αποφασίζει στον Δήμο, τι θα γίνεται με τα γήπεδα, πώς θα μοιραστούν αξιοκρατικά οι ώρες και να επιβλέπει τη σωστή λειτουργία. Προσωπικά, με τον Δήμαρχο κ. Σοφρώνη έχω μιλήσει αρκετές φορές. Μάλιστα πρόσφατα βρεθήκαμε και στο παρκέ, παίζοντας μαζί για καλό σκοπό, στην ίδια ομάδα σε φιλανθρωπικό αγώνα. Με τον κ. Φιλίππου επίσης έχουμε μιλήσει αρκετές φορές και μάλιστα μας τίμησε με την παρουσία του στην κοπή της πίττας του συλλόγου τον Ιανουάριο. Το ίδιο και με τον κ. Τσιγαρίδα. Στην τελική, ο αθλητισμός για μένα δεν είναι πολιτική, ο αθλητισμός για μένα είναι ο τρόπος μέσα στον οποίο, σε μια πόλη, σε μια κοινότητα, ό,τι κι αν είναι αυτό, θα βρεθούν κοντά. Ο Δήμος πρέπει να είναι αρωγός της προσπάθειας. Αν δεν κινήσουμε εμείς το χέρι μας από μόνοι, να κάνουμε δύο πράγματα παραπάνω, ό,τι κι αν κάνω κι εγώ, ό,τι κι αν κάνει κι ο άλλος, αν δεν υπάρχει σύμπνοια, δε θα καταφέρει κανείς κάτι ποτέ. Κάποιος σ’ αυτό τον Δήμο όσον αφορά το αθλητικό κομμάτι θα πρέπει να σπάσει αυγά. Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι το πάρε ένα κλειδί από ένα κλειστό και κάνε ότι νομίζεις δεν υπάρχει πλέον. Αν θέλουμε να κρατήσουμε τα παιδιά μας κοντά μας πρέπει να κάτσουμε σε ένα τραπέζι όλοι μαζί και να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να κάνουμε στο μέλλον 10 μπροστά. Δόξα τω Θεώ, ως τμήμα μπάσκετ της Σαρωνίδας, προσπαθούμε να τα έχουμε με όλους εξίσου καλά. Αν κάποιος έχει παράπονο, να μας το πει κιόλας, κανείς μας δεν έχει θέμα. Αυτό που θα ήθελα εγώ προσωπικά από τον Δήμο εδώ στη Σαρωνίδα, είναι ένα γήπεδο!»

Θα επιθυμούσες την ενασχόληση με την πολιτική, έστω σε τοπικό επίπεδο;

«Η απάντηση είναι εύκολη! Όχι, δε σκέφτομαι να ασχοληθώ με την πολιτική, ίσως αργότερα όταν φτάσω στα 60-65, να ασχοληθώ, εάν έχω χρόνο. Σήμερα, δεν προλαβαίνω, λόγω της εργασίας μου να ασχοληθώ με κάτι τέτοιο. Δε σημαίνει όμως, ότι δεν είμαι πολιτικό ον, ότι δεν έχω πολιτική άποψη. Επίσης δε σημαίνει ότι δε θα συνεργαστώ με οποιονδήποτε, ανεξαρτήτως εκλογής, είτε τωρινοί, είτε οι επόμενοι. Θα ασχοληθούμε μαζί, ώστε να φτιάξουμε τον Δήμο της περιοχής μας. Είμαι ανοικτός σε όλες τις προτάσεις και είμαι ανοικτός να βοηθήσω οποιονδήποτε θέλει βοήθεια. Από μόνος μου όμως δύσκολο να ασχοληθώ με την πολιτική, αν και μου έχουν γίνει προτάσεις από διάφορους να ασχοληθώ. Δεν πρόκειται να το κάνω. Είναι συγκεκριμένος ο χρόνος που μου μένει, προτιμώ να τον αφιερώσω στην οικογένειά μου, ή στο μπάσκετ. Η πολιτική αυτήν τη στιγμή δεν είναι μέσα στα πλάνα μου. Παρόλα αυτά, στηρίζω οποιονδήποτε έχει σοβαρή πρόταση για τον αθλητισμό της περιοχής. Είμαι πολύ χαρούμενος που άκουσα ότι η πρόταση του φίλου μου του Δημήτρη του Σπηλιόπουλου, είναι κοντά στο να υλοποιηθεί. Είμαι εδώ, όποιος θέλει μπορώ να τον ακούσω, να με ακούσει και να συζητήσουμε ό,τι θέλει!»

Ισχύει ότι πέρυσι κατά την καλοκαιρινή προετοιμασία, η ομάδα της Σαρωνίδας έκανε PersonalTraining, κάτι πρωτόγνωρο για ομάδα Δ’ΕΣΚΑ;

«Κοίταξε να δεις, για μένα δεν υπάρχει Β’ ΕΣΚΑ, Γ’ ΕΣΚΑ, Α’ εθνική. Αν θες να κάνεις κάτι, πρέπει να κάνεις το κάτι παραπάνω. Έτσι είναι για μένα η ζωή, πρέπει να κάνεις την υπέρβαση. Αυτό έχω περάσει και στα παιδιά. Πάντως, αυτό που αναφέρατε, ισχύει. Πήγαμε στο PerformancePros, στον Δημήτρη και τον Άγγελο Χόρτσα. Έχουν δημιουργήσει ένα εξαιρετικό γυμναστήριο και μια εξαιρετική δουλειά. Τα περισσότερα παιδιά για πρώτη φορά μπήκαν σε έναν τέτοιο χώρο. Συμφωνώ, πως αυτά ταιριάζουν πιο πολύ σε ανώτερες κατηγορίες, αλλά σας είπα, κάθε χρόνο προσπαθούμε να κάνουμε κάτι παραπάνω, είτε έχει να κάνει με το υλικό, είτε με την προπόνηση. Οτιδήποτε θα κάνει ευχαριστημένα τα παιδιά, να τα βοηθήσουμε. Ήδη φέτος, με την εξαιρετική δουλειά των προαναφερθέντων προπονητών, δεν είχαμε τραυματισμούς και φέτος θα προσπαθήσουμε να κάνουμε κάτι παρόμοιο. Κάθε χρόνο προσθέτουμε ένα λιθαράκι παραπάνω, ώστε να γίνει η διαφορά. Μόνο με δουλειά μπορεί να γίνει η διαφορά. Ήδη, τα παιδιά μου ζητούν από τώρα να ξεκινήσει αυτό που κάναμε, θα προσπαθήσουμε! Τα οικονομικά είναι δύσκολα, όπως καταλαβαίνετε, με το σταγονόμετρο μπαίνουν οι επιχορηγήσεις, τα έξοδα βγαίνουν από τη Διοίκηση, έτσι συντηρείται η ομάδα. Οι χορηγοί είναι συγκεκριμένοι για να μη πω μηδαμινοί. Οι εποχές είναι δύσκολες, παρόλα αυτά προσπαθούμε για το καλύτερο, για αυτά τα παιδιά της περιοχής».

Τι πιστεύεις ότι πρέπει να αλλάξει στην περιοχή της Σαρωνιδας;

«Όπως είπα, στη Σαρωνίδα πρέπει να φτιαχτεί οπωσδήποτε σχολείο. Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, Παιδικός Σταθμός. Είναι ντροπή τα παιδιά μας να κάνουν μάθημα σε αυτό το χάλι, που λέγεται σχολείο (ενν. τα ήδη υπάρχοντα κτήρια). Ο Δήμος Σαρωνικού, η Σαρωνίδα, το Λαγονήσι, η Ανάβυσσος, η Παλαιά Φώκαια είναι το πιο ωραίο κομμάτι της Αττικής. Προσωπικά βλέπω τη Σαρωνίδα, μέρα με τη μέρα να «μαραζώνει». Να «γερνάει», να «μεγαλώνει» και οι γύρω περιοχές να αναπτύσσονται. Άκουσα και στις ομιλίες των Υποψηφίων Δημάρχων, ότι θέλουμε ελεύθερες παραλίες. Η παραλία της Σαρωνίδας είναι η πιο ωραία παραλία που υπάρχει αυτήν τη στιγμή στην περιοχή. Είναι η μοναδική παραλία που δεν έχει κύμα, που έχει άμμο σε όλο το μήκος της, βρισκόμενη στον αστικό ιστό. Το να είναι ελεύθερη η παραλία για εμένα, δε σημαίνει πως θα είναι και παραμελημένη.

Η παραλία, εδώ και καιρό είναι παραμελημένη. Πρέπει κάτι επιτέλους να γίνει. Συμφωνώ στο να είναι ελεύθερη για όλους τους δημότες, συμφωνώ ότι δε θέλουμε καντίνες, ώστε τα γύρω μαγαζιά να επωφελούνται από τα έσοδα που μπορεί να προσφέρει, αλλά μήπως κάποτε πρέπει να γίνει κάτι εκεί; Θυμάμαι ο τελευταίος που έχει κάνει κάτι εκεί ήταν ο Μίμης ο Δομάζος, με τον Φαίδωνα τον Κωνσταντουδάκη, τον Γιώργο τον Κεφαλίδη τον Γονιδάκη και τον πατέρα μου, έστηναν ένα βόλεϊ και από τον Μάιο έως το τέλος Σεπτεμβρίου έπαιζαν εκεί. Μήπως θα πρέπει κι εμείς να κάνουμε κάτι διαφορετικό; Να φτιάξουμε έναν χώρο να παίζουν ρακέτες, να φτιάξουμε ένα γήπεδο βόλεϊ, να στρωθεί με περισσότερη άμμο η παραλία. Είναι η πιο ωραία παραλία από όλες. Ας συμφωνήσω να μην μπουν καντίνες, αλλά μήπως θα πρέπει ο Δήμος να τοποθετήσει δωρεάν ξαπλώστρες για τους δημότες, χωρίς να υπάρχει καντίνα; Πώς θα προσελκύσουμε τουρίστες; Πως θα κάνουμε νέες θέσεις εργασίας. Πριν μερικά χρόνια μου είχε γίνει η πρόταση να πάρουμε δύο μικρά σκαφάκια ιστιοπλοϊκά για να ξεκινήσουμε δειλά δειλά μαθήματα ιστιοπλοϊας σε παιδάκια, όντας Ναυταθλητικός Όμιλος. Άσχετος με την ιστιοπλοϊα ενθουσιάστηκα, αλλά στη πορεία άρχισαν να γεννούνται κάποια ερωτήματα. Το πιο βασικό, πού θα αποθηκεύονται τα σκάφη μετά την προπόνηση των παιδιών; Τρέμω ακόμα στην ιδέα ότι θα προσπαθούσαμε να φτιάχναμε κάποιον νόμιμο μικρό αποθηκευτικό χώρο στην παραλία της Σαρωνίδας κοντά στον μόλο. Θα μας κυνηγούσε το σύμπαν. Έχουμε την παγκόσμια πρωτοτυπία να είμαστε Ναυταθλητικός Όμιλος και να έχουμε έδρα στο βουνό… Α ναι δεν έχουμε και σκάφη για ναυταθλητισμό…

Άκουσα και τους τρείς βασικούς υποψηφίους Σοφρώνη, Τσιγαρίδα και Φιλίππου που μίλησαν για τον τουρισμό. Η περιοχή μας είναι το πιο ωραίο κομμάτι της Αττικής. Υπάρχει ένα ξενοδοχείο 5 αστέρων, στην παραλία της Αναβύσσου, ανακαινίζεται το άλλο που είναι 4 αστέρων στο Μαύρο Λιθάρι. Ακριβώς δίπλα υπάρχει άλλο ένα 3 αστέρων, παραδίπλα κι άλλα. Η περιοχή προσπαθεί τουριστικά, έχω δουλέψει προσωπικά με την περιοχή, φέρνω και γκρουπ στην περιοχή κάθε χρόνο και μεμονωμένους πελάτες , μέσω της εργασίας μου προσπαθώ να βοηθήσω και την περιοχή. Ξέρετε ότι υπάρχει συγκεκριμένο γραφείο στη Σιγκαπούρη με το οποίο συνεργάζομαι και φέρνουμε κάθε χρόνο μεγάλο αριθμό ευπόρων πελατών , μέσω της διαφήμισης που κάνω για την περιοχή και μου ζητάνε κάθε χρόνο να φέρουμε όλο και περισσότερους πελάτες; Ξέρετε ότι καθημερινά όλο τον χρόνο η εταιρεία μου μαζί με τους συνεργάτες μας πραγματοποιεί εκδρομές στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο; Που μας ζητάνε αυτοί οι άνθρωποι να σταματήσουν να βγάλουν φωτογραφίες στον γυρισμό; Στη Σαρωνίδα την ώρα που δύει ο ήλιος.

Πρέπει όμως να βοηθήσουν όλοι. Η Σαρωνίδα, το Λαγονήσι, ο Αγ. Νικόλαος, η Παλαιά Φώκαια για παράδειγμα, δεν είναι μονάχα για 2 μήνες. Πρέπει να γίνει τουριστικός πόλος έλξης για περισσότερο διάστημα από αυτούς τους μήνες. Πάντα με σεβασμό στο περιβάλλον και στους ανθρώπους που μένουν μόνιμα. Σας ξαναείπα, είναι το πιο ωραίο κομμάτι της Αττικής, άρα εμείς πρέπει να αναβαθμίσουμε το προϊόν μας. Αν δεν αναβαθμίσουμε το προϊόν μας με συγκεκριμένους τρόπους, δυστυχώς τι θα βλέπουμε; Η Σαρωνίδα να γίνεται ένα παραθεριστικό κέντρο 2 μηνών, τα νέα παιδιά να φεύγουν από δω, προσπαθώντας να βρουν εργασία κάπου αλλού, ώστε χρόνο με τον χρόνο να ερημώνει. Δεν είναι ουσιαστικά μονάχα δικό μας πρόβλημα, αλλά όλων των περιοχών που έχουν παραλία και ίσως πρέπει να κάνουν κάτι παραπάνω. Αυτή είναι η άποψή μου για την περιοχή, ίσως πρέπει όλοι μας να δουλέψουμε λιγάκι παραπάνω».

Να ξαναγυρίσουμε στο τμήμα μπάσκετ. Ποιοι είναι οι στόχοι της Σαρωνίδας για φέτος;

«Οι στόχοι της Σαρωνίδας είναι ίδιοι με πέρυσι. Να φτιάξουμε ένα σύνολο κοινό, όπως είχαμε και πέρυσι, με ελάχιστες προσθήκες. Όσα παιδιά έρθουν, θα έρθουν επειδή αγαπούν αυτό που κάνουν. Στον πάγκο της ομάδας θα συνεχίσει να κάθεται η ψυχή της ομάδας, ο άνθρωπος που έχει φτιάξει το τμήμα μπάσκετ, ο Αλέξης Γεωργαντάς. Εδώ και πολλά χρόνια παλεύει γι’ αυτό, τις περισσότερες φορές αφιλοκερδώς. Κάνει πράγματα, τα οποία κι εγώ προσωπικά δε θα τα έκανα. Ξεπερνάει κατά πολύ το όριο της αγάπης του για το άθλημα, για τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά.

Είμαι χαρούμενος που συνεργάζομαι μαζί του και είμαστε φίλοι με τον Αλέξη. Στόχος, να ανέβουμε κατηγορία; Ναι! Θα πρέπει να ανέβουμε όμως κατηγορία επειδή το θέλουμε πραγματικά. Φέτος, φτάσαμε πολύ κοντά στο να ανέβουμε κατηγορία, όμως μας έλειψαν μία ή δύο νίκες. Πληρώσαμε ίσως και την απειρία κάποιων παιδιών, γιατί επενδύσαμε όπως είπα και στην αρχή, και σε παιδιά της περιοχής μας.

Στο τέλος της ημέρας, αυτό είναι το καλύτερο να θυμάσαι, ότι προσπάθησες κάτι παραπάνω. Προσπαθούμε, ό,τι μπορούμε περισσότερο. Ένα λιθαράκι κάθε φορά, για κάτι περισσότερο. Δεν ξέρω εάν η άνοδος θα έρθει φέτος, ή του χρόνου ή σε δύο χρόνια. Μπορεί να μην έρθει και ποτέ. Σκοπός μας είναι να παίζουμε καλό μπάσκετ, να χαιρόμαστε αυτό που κάνουμε, να έρθει ο κόσμος στο γήπεδο, να έρθουν κι άλλοι άνθρωποι, να φέρουν οι γονείς τα παιδιά τους στο σύλλογο και να αγαπήσουν αυτό που κάνουν. Δεν υπάρχει κάτι άλλο, αυτός είναι ο μονόδρομος. Η επόμενη λύση είναι να βρούμε κι εμείς έναν Μαρινάκη, έναν Κόκκαλη και να κάνουμε κάτι μεγάλο, το οποίο όμως δε το θέλουμε εμείς. Δεν είναι η φιλοσοφία μας αυτή. Νομίζω ότι το ίδιο ισχύει και για όλους, πρέπει όλοι να στηρίξουμε τις προσπάθειες όλων των ομάδων, είτε λέγεται ποδόσφαιρο, είτε μπάσκετ, είτε βόλεϊ, είτε οτιδήποτε. Ήταν θλιβερή εικόνα, ερχόμουν πέρυσι στα Καλύβια και έβλεπα τη Γυναικεία ομάδα, με την τεράστια προσπάθεια που έχει κάνει ο κόουτς Αναγνώστου, μαζί με τα στελέχη της ομάδας και τα παιδιά, και ήταν λίγος κόσμος. Ήταν πολύ λίγος κόσμος. Γιατί; Έχει ξανά υπάρξει ομάδα της περιοχής σε τέτοια κατηγορία; Α1 ήταν, δεν υπάρχει άλλο παραπάνω. Πού να φτάσουν παραπάνω οι άνθρωποι; Συναγωνίστηκαν τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ, τις Εσπερίδες, ομάδες «κολοσσούς». Στο τέλος θα πάρουν οι άνθρωποι πρωτάθλημα, θα παίξουν Euroleague και εδώ θα λέμε «έλα μωρέ σιγά τι κάνανε». Εδώ όλοι μαζί, η λύση είναι μονόδρομος. Ή θα είμαστε όλοι μαζί ενωμένοι, μήπως και πετύχουμε κάτι παραπάνω, ή δε γίνεται κάτι.

Η απάντηση στην αρχική ερώτηση είναι το, δε ξέρω εάν θα ανέβουμε. Με ενδιαφέρει μετά από κάθε αγώνα να μαζευόμαστε να τρώμε όλοι μαζί, σαν μια παρέα-οικογένεια και να είμαστε ευχαριστημένοι».

Αναφέρθηκες με το παράδειγμα των Καλυβίων στους φιλάθλους οι οποίοι δε στήριξαν όσο έπρεπε το τμήμα αυτό. Για τους φιλάθλους της Σαρωνίδας υπάρχει κάποιο σχόλιο, όσον αφορά τη στήριξή τους;

«Οφείλω να ομολογήσω ότι παλιότερα τα πράγματα ήταν καλύτερα. Πριν δηλαδή 7-8 χρόνια, όσο παίζαμε στο κλειστό του Λαγονησίου, είχαμε αρκετό κόσμο. Μαζεύονταν αρκετοί φίλαθλοι, έβλεπαν το ματς, στήριζαν την ομάδα. Ακόμα και στα εκτός έδρας έρχονταν πολλοί, άλλοι απογοητεύτηκαν, άλλοι έφυγαν, άλλοι ζητούσαν κάτι παραπάνω. Φέτος πάλι, έγινε μια προσπάθεια, είχαμε σε κάποια ματς, αρκετό κόσμο.

Η ομάδα ξέρετε, δεν υπάρχει μόνο στα καλά, την ομάδα τη στηρίζεις στα καλά και στα κακά. Τη στηρίζεις με βροχή και με κρύο και με χιόνι και με ό,τι γίνεται, ακόμα και τις δύσκολες μέρες. Τη στηρίζεις και τον Ιούνιο και τον Ιούλιο, είτε λέγεται έρχομαι στο γήπεδο και απλά χειροκροτώ τις προσπάθειες των παικτών, είτε λέγεται οικονομικά, βάζοντας 5-10 ευρώ για να στηρίξω την ομάδα, είτε παίρνω ένα ημερολόγιο, είτε κάνω το οτιδήποτε. Δυστυχώς, η περιοχή δεν ξέρω κατά πόσο είναι έτοιμη να αντιληφθεί το τι σημαίνει προσπάθεια. Ίσως έχουν συνδέσει την προσπάθεια με κάτι άλλο. Δεν πρεσβεύει τη Σαρωνίδα πάντως. Εγώ σας είπα, δε θα ασχοληθούμε ούτε με την πολιτική, ούτε με κάτι άλλο. Η Σαρωνίδα χτίζεται από τα παιδιά της, αυτά θέλουμε κοντά μας, αυτούς τους ανθρώπους θέλουμε να είναι κοντά. Όσοι θέλουν να δώσουν κάτι παραπάνω, είμαστε ανοικτοί σε όλα. Μακάρι φέτος να είμαστε περισσότεροι. Μακάρι κάθε χρόνο να είμαστε πιο ενεργοί και κάποια στιγμή να φτάσουμε σε ένα επίπεδο που θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε σε όλες τις απαιτήσεις που υπάρχουν, χωρίς να χρειαστεί να κάνουμε τον κόσμο να βάλει το χέρι στην τσέπη».

Παλιότερα, είχατε δοκιμάσει ένα εγχείρημα με κάρτες μέλους. Ήταν μια επιτυχής προσπάθεια;

«Οι κάρτες μέλους ήταν μια προσπάθεια που είχε ξεκινήσει πριν αρκετά χρόνια. Δυστυχώς, ενώ στην αρχή ξεκίνησε καλά και είχαμε συγκεντρώσει και κάποιο αρκετά ικανοποιητικό ποσό, δεν προχώρησε παρακάτω. Οι περισσότεροι θεωρώ έχουν μάθει στο τζάμπα. Το τζάμπα δυστυχώς δεν έχει μέλλον. Επίσης, θα είμαι ο τελευταίος που θα προσπαθήσει να πει σε κάποιος με το ζόρι, «δώσε 5 ευρώ». Δε θα το κάνω από ελεημοσύνη, αν κάποιος δεν αισθάνεται να το κάνει, ας μην το κάνει ποτέ. Ίσως να είμαι αρκετά ρομαντικός στον αθλητισμό. Είμαι ο τελευταίος που θα βάλει εισιτήριο στην πόρτα, όπως κάνουν άλλα σωματεία, ή θα κάνω μια λαχειοφόρο αγορά, ή οτιδήποτε.

Αυτό που επιδιώκουμε είναι να κάνουμε στο μέλλον όσο το δυνατόν περισσότερες διοργανώσεις.

Προσπαθούμε να φέρουμε τον κόσμο πιο κοντά, με άλλους τρόπους. Θέλουμε να έρθουν εδώ, επειδή θέλουν να δουν τον Γεωργαντά, τον Γεωργακαράκο, τον Αμπλιανίτη, τον Τσόλα, τον Μηλιώνη, τον Κρέστα και τα άλλα παιδιά που παίζουν στο ΝΟΣ. Δε μας ενδιαφέρει κάτι άλλο. Ξέρουμε ότι δεν πρόκειται ποτέ, εάν δε βρεθεί ένας σοβαρός χορηγός, ο οποίος θα δώσει χρήματα, να φτάσει σε επίπεδο εθνικής κατηγορίας η ομάδα. Κακά τα ψέματα, τα μεγέθη είναι δυσθεώρητα πλέον. Προτιμάμε να είμαστε ταπεινοί, προτιμάμε να είμαστε πιο κοντά στον κόσμο, να είμαστε προσβάσιμοι από όλους και προτιμάμε να είμαστε πιο ανθρώπινοι, διότι είμαστε μια οικογένεια».

Μιχάλης Μαχαίρας

Πηγή: Sportcity.gr

Διάβασε επίσης