Ολυμπιακός: Όσο δεν βλέπουμε το… πραγματικό «Mendi-ball»

Ο Ολυμπιακός δεν θυμίζει την ομάδα που επέβαλλε ρυθμό με πίεση, ένταση και συνεχείς ανακτήσεις μπάλας. Το «Μέντι-ball», το αγωνιστικό μοντέλο του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, απαιτεί υψηλό τέμπο, κάθετο παιχνίδι και αδιάκοπο πρέσινγκ. Στα τελευταία παιχνίδια της Super League, όμως, αυτά τα στοιχεία απουσιάζουν.

Απέναντι σε ΠΑΟΚ, Παναθηναϊκό και Λεβαδειακό, ο Ολυμπιακός δεν πίεσε όπως συνήθιζε, δεν κέρδισε μπάλες ψηλά και δεν απείλησε με ταχύτητα. Η εικόνα βελτιώθηκε μόνο απέναντι στην ΑΕΚ, όπου η ομάδα έδειξε μεγαλύτερη συνέπεια στο πλάνο της. Ωστόσο, η συνολική εικόνα παραμένει προβληματική.

Το βασικό ζήτημα δεν αφορά μόνο την τακτική, αφορά την απόδοση. Κομβικοί παίκτες βρίσκονται εκτός φόρμας, άλλοι παίζουν ασταμάτητα και δείχνουν καταπονημένοι, ενώ ορισμένοι δεν βρίσκουν ρυθμό. Όταν τα βασικά γρανάζια δεν λειτουργούν, το αγωνιστικό μοντέλο καταρρέει. Το πρέσινγκ απαιτεί ενέργεια, συγχρονισμό και καθαρό μυαλό. Χωρίς αυτά, ο Ολυμπιακός περιορίζεται σε κατοχή χωρίς ουσία.

Η απουσία ποικιλίας στην ανάπτυξη επιβαρύνει την κατάσταση. Οι αντίπαλοι προσαρμόζονται, κλείνουν χώρους και περιμένουν το λάθος. Όταν η ένταση πέφτει, το παιχνίδι γίνεται προβλέψιμο. Ακόμη και σε αγώνες που ήρθαν νίκες, η ομάδα δεν τρόμαξε αμυντικά τους αντιπάλους, ούτε κυριάρχησε με αγωνιστική «αγριάδα».

Οι απουσίες, όπως εκείνες των Μεχντί Ταρέμι και Ντανιέλ Ποντένσε, επηρέασαν την επιθετική λειτουργία, όμως δεν εξηγούν πλήρως την πτώση. Το πρόβλημα είναι προφανώς συλλογικό. Ο Ολυμπιακός χρειάζεται επιστροφή στις βασικές αρχές του: γρήγορη κυκλοφορία, πίεση στο μισό του αντιπάλου και αποφασιστικότητα στο τελείωμα.

Το ερώτημα δεν αφορά μόνο τα χαμένα γκολ ή τις λεπτομέρειες. Ακόμη κι αν είχαν μπει ορισμένες φάσεις, η εικόνα θα παρέμενε ανησυχητική. Η διεκδίκηση του τίτλου απαιτεί σταθερότητα και ένταση σε κάθε αγωνιστική. Ο προπονητής καλείται να επαναφέρει τη «φωτιά» και να ενεργοποιήσει ξανά το σύνολο. Χωρίς ενέργεια και πίστη στο πλάνο, η μέθοδος δεν μπορεί να αποδώσει.