Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου. Κάτι τέτοιο συνέβη με τον Μάριο Ηλιόπουλο ο οποίος συνεχίζει ακάθεκτος να δίνει το δικό του σόου με τα όσα λέει και κάνει. Τα έχουμε δει όλα στο ελληνικό ποδόσφαιρο, αλλά αυτό… παρά είναι αστείο.
«Αν το παρελθόν έχει πράγματα που δεν θέλουμε να θυμόμαστε, αυτό είναι κατανοητό. Όταν όμως περιλαμβάνει δόξα, ινδάλματα, την Ιστορία της ΑΕΚ, ανθρώπους που είναι ο ορισμός της αξιοπρέπειας, τότε δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Στο σημερινό επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν όσα είχατε εσείς στα δικά σας χρόνια. Εκείνες οι τύψεις, οι προβληματισμοί, δυστυχώς δεν υπάρχουν πια. Αν λησμονήσουμε το παρελθόν και εσάς που ιδρώνατε τη φανέλα, είναι σαν να ξεχνάμε την Ιστορία μας. Είναι σαν να χανόμαστε στη ζούγκλα, να μπαίνουμε σε τροπικά δάση χωρίς να ξέρουμε πού είναι το παρελθόν, το παρόν και πώς θα βγούμε στο μέλλον.
Απείχα για αρκετά χρόνια από το ποδόσφαιρο και επέστρεψα πρόσφατα. Θυμάμαι μικρός το παιχνίδι με τη Γιουβέντους, το φάουλ του Νικολούδη… Επέστρεψα για να δημιουργηθεί αυτό που λείπει: η αξιοπρέπεια, η άμιλλα και οι νίκες μέσα από το ευ αγωνίζεσθαι. Όταν ξεκίνησα πέρυσι, κάποιοι γελούσαν. Έλεγαν ότι είμαι πιο ρομαντικός απ’ όσο πρέπει. ”Πού πάμε με όλα αυτά που συμβαίνουν;” έλεγαν. Ξέρετε τι εννοώ: Το σύστημα, οι τρικλοποδιές εντός και εκτός γηπέδου. Αναρωτιούνταν τι λέω και πού πάω. Κάθε μέρα όμως καταλαβαίνουν ότι δεν είναι μόνο λόγια. Η σπίθα άναψε και θα γίνει φλόγα. Και τότε τα πράγματα θα έρθουν σε ισορροπία. Η ανισορροπία δεν μπορεί να την υπερνικήσει. Η ισορροπία είναι νόμος της φύσης και της ζωής. Χωρίς αυτήν, κάποια στιγμή έρχεται η καταστροφή.