Το βάρος της ημέρας και η ευθύνη της φανέλας

Η ήττα από τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να διαβαστεί μόνο ως ένα κακό αποτέλεσμα σε ένα ντέρμπι. Δεν ήταν απλά μια αγωνιστική απώλεια. Ήταν ένα βράδυ που για τον Ολυμπιακό είχε πολύ μεγαλύτερο συναισθηματικό και ιστορικό βάρος. Μια μέρα φορτισμένη. Μια μέρα που για τον κόσμο και όλα τα μέλη του συλλόγου δεν θα γίνει ποτέ απλά μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

Σαράντα πέντε χρόνια μετά, η μνήμη των 21 παιδιών της Θύρας 7 δεν είναι μια τυπική διαδικασία μνήμης. Δεν είναι μια τελετή. Είναι κομμάτι της ταυτότητας του συλλόγου. Είναι κάτι που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Και σε τέτοιες ημερομηνίες, η απαίτηση από την ομάδα δεν αφορά μόνο το αποτέλεσμα. Αφορά τη στάση. Αφορά την ένταση. Αφορά το πώς μπαίνεις στο γήπεδο.

Γιατί σε τέτοιες μέρες, ο κόσμος δεν ζητά απλά να δει μια ομάδα να παίζει καλά ποδόσφαιρο. Θέλει να δει μια ομάδα που παίζει με ψυχή. Με ένταση. Με πείσμα. Με εκείνη την αγωνιστική λύσσα που δείχνει ότι καταλαβαίνεις ποια φανέλα φοράς και ποια ιστορία κουβαλάς.Και εδώ ακριβώς δημιουργείται η πικρία. Γιατί η εικόνα του ντέρμπι δεν έδειξε μια ομάδα που μπήκε να φάει σίδερα. Δεν έδειξε μια ομάδα που έπαιζε με το μαχαίρι στα δόντια. Δεν έδειξε μια ομάδα που έβγαζε αυτό το «σήμερα δεν περνάει κανείς από εδώ». Αντίθετα, έδειξε μια ομάδα που εγκλωβίστηκε ξανά σε ένα σενάριο που πλέον μοιάζει γνώριμο για τους αντιπάλους.

Αργά ή γρήγορα, η απογοήτευση του κόσμου αρχίζει να μετατρέπεται σε κάτι βαθύτερο. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Ειδικά σε μια μέρα σαν αυτή. Σε μια ημερομηνία που δεν είναι απλά ποδόσφαιρο. Είναι μνήμη. Είναι πόνος. Είναι ιστορία.

Η 8η Φεβρουαρίου δεν είναι απλώς μια ημέρα. Είναι μια πληγή που δεν κλείνει. Και σε τέτοιες στιγμές, η απαίτηση από τους παίκτες είναι ξεκάθαρη. Να μπουν μέσα και να παίξουν για κάτι μεγαλύτερο από τους ίδιους. Να παίξουν για αυτά τα παιδιά. Να δείξουν ότι σέβονται το βάρος αυτής της φανέλας.

Η εικόνα του αγώνα δεν έβγαλε αυτό το συναίσθημα. Και το αποτέλεσμα, σε συνδυασμό με την εικόνα, δημιουργεί ένα βάρος που δεν αφορά μόνο μια ήττα. Αφορά την ημέρα. Αφορά τον κόσμο. Αφορά τη μνήμη αυτών των παιδιών.

Οι αντίπαλοι έχουν προσαρμοστεί. Δίνουν την μπάλα στον Ολυμπιακό, χαμηλώνουν γραμμές, καταστρέφουν ρυθμό και περιμένουν. Δεν τους ενδιαφέρει αν θα χαρακτηριστούν «μικρή ομάδα». Δεν τους ενδιαφέρει αν θα κατηγορηθούν για αντιποδόσφαιρο. Τους ενδιαφέρει το αποτέλεσμα. Και αυτή τη στιγμή, σε αρκετές περιπτώσεις, το παίρνουν.

Το θέμα δεν είναι η κατοχή. Το θέμα είναι τι κάνεις με την κατοχή. Πόσο γρήγορα επιτίθεσαι. Πόσο απειλείς σε transition. Πόσο πιέζεις τον αντίπαλο να κάνει λάθος.

Και σε αυτό το κομμάτι, ο Ολυμπιακός δείχνει ότι ακόμα ψάχνει την τέλεια ισορροπία.

Η επιμονή στο δίδυμο Ταρέμι–Ελ Κααμπί πλέον συζητιέται έντονα. Δεν είναι θέμα ποιότητας παικτών. Είναι θέμα λειτουργίας. Όταν ένα σχήμα δοκιμάζεται ξανά και ξανά και δεν αποδίδει στα ντέρμπι, τότε η συζήτηση ανοίγει φυσιολογικά.

Ο κόσμος δεν θέλει να κάνει τον προπονητή. Θέλει όμως να βλέπει προσαρμογή. Θέλει να βλέπει ότι όταν κάτι δεν αποδίδει στο 100%, δοκιμάζεται κάτι άλλο.

Και μέσα σε αυτό υπάρχει και το θέμα Τσικίνιο. Η εικόνα του δεν δείχνει παίκτη κουρασμένο. Δείχνει παίκτη που έχει γίνει σωστή διαχείριση. Που έχει πάρει ανάσες. Που μπορεί να δώσει πράγματα στο γήπεδο. Και σε τέτοια παιχνίδια, αυτοί οι παίκτες είναι απαραίτητοι.

Αν αυτή η επιμονή συνεχιστεί χωρίς προσαρμογή, τότε τα προβλήματα θα εμφανιστούν μπροστά μας μέσα στη σεζόν.

Υπήρξαν φάσεις που προκάλεσαν εκνευρισμό. Φάουλ που δεν δόθηκαν. Σφυρίγματα από την άλλη πλευρά που δόθηκαν εύκολα. Αλλά το μεγαλύτερο θέμα ήταν ο ρυθμός.

Οι καθυστερήσεις ήταν συνεχείς. Από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο. Και η ανοχή ήταν μεγάλη. Δεν υπήρξε η πειθαρχία που απαιτείται σε τέτοια παιχνίδια. Παίκτες όπως ο Τετέη και ο Λαφόν διαχειρίστηκαν τον ρυθμό του αγώνα με τρόπο που προκάλεσε ένταση.

Δεν χρειάζεται πανικός. Χρειάζεται καθαρό μυαλό. Προσαρμογή. Ένταση στα μεγάλα παιχνίδια. Κατανόηση του τι σημαίνει να φοράς αυτή τη φανέλα σε τέτοιες ημερομηνίες.

Γιατί στον Ολυμπιακό, το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο αποτέλεσμα. Είναι ευθύνη. Είναι μνήμη. Είναι ιστορία.

Και αυτή η ιστορία απαιτεί αντίδραση.

Υ.Γ.: Ζέλσον… σε τέτοια ματς οι στιγμές γράφουν ιστορία.Υ.Γ. 2: Η ανάγκη για ενίσχυση στο κέντρο της άμυνας είναι υπαρκτή. Ο Μπιανκόν παλεύει, δίνει τα πάντα, αλλά μια σεζόν δεν χτίζεται μόνο πάνω στο φιλότιμο.

Υ.Γ. 3: Τα ντέρμπι δεν είναι ποτέ εύκολα. Και δεν πρέπει ποτέ να αντιμετωπίζονται με αίσθηση ανωτερότητας. Είναι ο αιώνιος αντίπαλος. Και θέλει συγκέντρωση, σοβαρότητα και ένταση κάθε φορά.