Ο Στέλιος Ποτηράκης αποτυπώνει την άποψή του για το ντέρμπι «αιωνίων», μέσα το THRYLOS24.gr.

Το πρόβλημα με τον Ολυμπιακό είναι ότι πολλοί, ακόμα και από τους δικούς του, ξεχνούν πολύ εύκολα με ποιο μέγεθος έχουν να κάνουν. Νομίζουν ότι επειδή μια χρονιά στράβωσε, επειδή έγιναν λάθη, επειδή χάθηκαν βαθμοί που δεν επιτρεπόταν να χαθούν, μπορούν να μιλούν για τον μεγαλύτερο σύλλογο της χώρας σαν να πρόκειται για κανέναν τυχαίο που ζει από συγκυρίες και δημόσιες σχέσεις. Εκεί αρχίζει η γελοιότητα. Εκεί αρχίζει και η αρρώστια της ισοπέδωσης. Γιατί ο Ολυμπιακός μπορεί να πληγώθηκε φέτος από τα δικά του χέρια, μπορεί να έδωσε δικαιώματα, μπορεί να βρίσκεται πέντε βαθμούς πίσω από την ΑΕΚ και στη δεύτερη θέση μετά τη δεύτερη αγωνιστική των play off, αλλά δεν έπαψε ούτε για ένα δευτερόλεπτο να είναι ο Ολυμπιακός.

Και αυτό ακριβώς πήγε και θύμισε στη Λεωφόρο. Στην παραδοσιακή έδρα του Παναθηναϊκού. Σε ένα γήπεδο που για δεκαετίες κουβάλησε όλο το δηλητήριο αυτής της αντιπαλότητας. Εκεί όπου ο αντίπαλος ήθελε να στήσει το δικό του σκηνικό, να πάρει το δικό του αποτέλεσμα, να ζήσει άλλη μια βραδιά αυτάρεσκης αυταπάτης. Και τι κατάφερε τελικά. Να δει τον Ολυμπιακό να περνάει από μέσα με 0-2, στο τελευταίο ντέρμπι Παναθηναϊκού και Ολυμπιακού στη Λεωφόρο, και να του αφήνει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του στον τοίχο.

Και, ΟΚ, δεν έγινε κανένα θαύμα. Δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα. Ο Ολυμπιακός νίκησε τον Παναθηναϊκό. Αυτό έγινε. Το φυσιολογικό έγινε. Το αναμενόμενο για μια ομάδα με 48 πρωταθλήματα, με δύο ευρωπαϊκά, με φανέλα που δεν χρειάζεται συστάσεις, με βάρος που δεν αγοράζεται και δεν αντιγράφεται. Απλώς κάποιοι είχαν παρασυρθεί τόσο πολύ από τα πρόσφατα στραβοπατήματα, που νόμισαν ότι άλλαξε η τάξη του ελληνικού ποδοσφαίρου. Νόμισαν ότι επειδή ο Ολυμπιακός δεν ήταν καλά, θα πάψει και να τρομάζει. Νόμισαν ότι βρήκαν ευκαιρία να τον ξεγράψουν. Εκεί ακριβώς γίνονται τα καλύτερα λάθη.

Γιατί το πιο αστείο δεν είναι ποτέ οι απέναντι. Οι απέναντι αυτά θα κάνουν. Θα ζουν με την ελπίδα ότι έφτασε η ώρα να μικρύνει ο Ολυμπιακός για να αισθανθούν εκείνοι λίγο μεγαλύτεροι. Το πραγματικά θλιβερό είναι κάποιοι που δηλώνουν Ολυμπιακοί και που πριν από τη σέντρα έγραφαν λες και είχαν προσωπικό συμφέρον να διασυρθεί η ομάδα. Κάτω από την ενδεκάδα, κάτω από τις αναρτήσεις, παντού το ίδιο έργο. Μηδενισμός, χολή, κατάρα, ειρωνεία, βεβαιότητα ότι έρχεται νέο χαστούκι. Και λίγες ώρες αργότερα, μετά το 0-2, οι ίδιοι άνθρωποι γυρνούσαν στα social και έκαναν καζούρα σε Παναθηναϊκούς φίλους τους, λες και δεν είχαν περάσει τρεις ώρες από τότε που πετούσαν λάσπη στους πάντες. Αυτού του τύπου η φτήνια είναι πολύ χειρότερη από μια ήττα.

Ο Ολυμπιακός δεν έχει ανάγκη από τέτοιους προστάτες. Δεν έχει ανάγκη από τους επαγγελματίες του πανικού που σε κάθε δύσκολη βραδιά βγαίνουν με ύφος επιτρόπου να ανακοινώσουν το τέλος των πάντων. Αυτοί δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει να υπηρετείς μια ομάδα που έχει μάθει να ζει στην κορυφή. Νομίζουν ότι η απαίτηση είναι να τα ισοπεδώνεις όλα. Όχι. Η απαίτηση είναι να λες την αλήθεια χωρίς να χάνεις το μέτρο. Και η αλήθεια είναι συγκεκριμένη. Ναι, αν ο Ολυμπιακός χάσει το πρωτάθλημα, η χρονιά θα είναι αποτυχημένη. Ναι, το καλοκαίρι πρέπει να γίνουν σοβαρές αλλαγές. Ναι, έγιναν λάθη που δεν συγχωρούνται εύκολα. Αλλά άλλο αυτό και άλλο να ξεστομίζεις ανοησίες λες και ξαφνικά αυτός ο σύλλογος έγινε μικρός. Εκεί τελειώνει η κριτική και αρχίζει η ανοησία.

Η Λεωφόρος, λοιπόν, έκλεισε αυτό το κεφάλαιο όπως έπρεπε να το κλείσει. Με τον Ολυμπιακό να φεύγει νικητής. Όχι με μισή νίκη, όχι με κανένα κλεφτό αποτέλεσμα, όχι με καμία φτηνή επιβίωση. Με δύο γκολ και με καθαρή επικράτηση. Και αυτό πονάει περισσότερο. Πονάει γιατί ο αντίπαλος ήθελε να χρησιμοποιήσει τη δική του παραδοσιακή έδρα σαν σκηνικό υπεροχής και τελικά τη χρησιμοποίησε ο Ολυμπιακός σαν χώρο υπενθύμισης της κανονικότητας. Πονάει γιατί στο τελευταίο τέτοιο ντέρμπι εκεί, δεν έμεινε καμία γλυκιά ανάμνηση για τους πράσινους. Μόνο η εικόνα του Ολυμπιακού να φεύγει όπως ξέρει πάντα να φεύγει από τέτοια μέρη. Με αποτέλεσμα, με θόρυβο και με τον άλλον να καταπίνει όσα είχε φανταστεί πριν από τη σέντρα.

Και ας σταματήσουν επιτέλους κάποιοι να παριστάνουν τους σοκαρισμένους όταν ο Ολυμπιακός κάνει αυτό που ξέρει. Λες και δεν ξέρουμε όλοι τι φοβούνται στην πραγματικότητα. Δεν φοβούνται τον Ολυμπιακό όταν είναι πεσμένος. Τον απολαμβάνουν τότε. Τον περιμένουν στη γωνία και ξεσαλώνουν. Τον φοβούνται όταν δείχνει σφυγμό. Όταν θυμάται τη φανέλα του. Όταν βγάζει εγωισμό. Όταν μια νίκη μπορεί να του ξαναδώσει ανάσα. Τότε αρχίζει η ανησυχία. Τότε αλλάζει το βλέμμα. Τότε ξαναρχίζουν τα γνωστά, οι υπολογισμοί, οι ψίθυροι, η νευρικότητα. Γιατί όσο ο Ολυμπιακός είναι ζωντανός, δεν ησυχάζει κανείς.

Αυτό δεν σημαίνει ότι ξαφνικά όλα έγιναν σωστά. Ούτε σημαίνει ότι πρέπει να αρχίσουν τα παραμύθια. Ο Ολυμπιακός είναι δεύτερος και κυνηγάει. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Και αν δεν κόψει πρώτος το νήμα, δεν θα μπορεί κανείς να μιλήσει για επιτυχημένη χρονιά. Όμως μέχρι να συμβεί αυτό, μέχρι να τελειώσουν και τα τελευταία μαθηματικά, υπάρχει μια στοιχειώδης υποχρέωση. Να το παλέψει μέχρι τέλους σαν Ολυμπιακός. Και υπάρχει και μια δεύτερη υποχρέωση. Να το καταλάβουν οι δικοί του πριν το καταλάβουν οι απέναντι. Γιατί οι απέναντι, όσο και αν το παίζουν άνετοι, ξέρουν πολύ καλά τι σημαίνει να έχεις τον Ολυμπιακό ακόμα όρθιο μέσα στο κάδρο.

Στο τέλος της βραδιάς έμεινε μόνο μία εικόνα. Ο Παναθηναϊκός στη Λεωφόρο του, στο δικό του σπίτι, στο δικό του σκηνικό, να βλέπει τον Ολυμπιακό να περνάει με 0-2. Και μαζί έμεινε και μια αλήθεια που όσοι βιάζονται να ξεχάσουν, την βρίσκουν πάντα μπροστά τους. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να αγαπά τον Ολυμπιακό. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να τον στηρίζει. Όλοι όμως είναι υποχρεωμένοι να τον σέβονται. Γιατί ο βασιλιάς του ελληνικού ποδοσφαίρου δεν ζητάει έγκριση από κανέναν. Απλώς εμφανίζεται, θυμίζει ποιος είναι και αφήνει τους υπόλοιπους να ψάχνουν πάλι δικαιολογίες.