Tο πλάνο υπήρχε, αλλά η στιγμή άλλαξε τα πάντα

Ο Ολυμπιακός μπήκε στο γήπεδο με καθαρό μυαλό και ξεκάθαρη στόχευση. Δεν αιφνιδιάστηκε από το όνομα, ούτε από το επίπεδο της Λεβερκούζεν. Αντίθετα, παρουσιάστηκε οργανωμένος, με σωστές αποστάσεις, με ένταση στις μονομαχίες και κυρίως με διάθεση να επιβάλλει τον ρυθμό του απέναντι σε έναν αντίπαλο που συγκαταλέγεται στις κορυφαίες ομάδες του φετινού Champions League. Η προσέγγιση ήταν σωστή. Η ομάδα του Μεντιλίμπαρ πίεζε ψηλά σε επιλεγμένες στιγμές, έκλεινε τους χώρους στον άξονα και έδειχνε ότι είχε προετοιμαστεί για να αντιμετωπίσει το επιθετικό transition των Γερμανών. Δεν ήταν μια παθητική παρουσία. Δεν ήταν μια ομάδα που περίμενε απλώς να αντέξει.

Ήταν μια ομάδα που έπαιζε με αυτοπεποίθηση. Και όμως, στο 34ο λεπτό, η ροή του αγώνα άλλαξε με τρόπο που δεν μπορεί να προβλεφθεί σε κανένα πλάνο. Η σύγκρουση του Πιρόλα με τον Ρέτσο δεν ήταν απλώς μια άτυχη στιγμή. Ήταν ένα σημείο καμπής. Ο Ιταλός στόπερ έδειξε χαρακτήρα, επέμεινε, έμεινε στο γήπεδο, ολοκλήρωσε το ημίχρονο. Αλλά η εικόνα του δεν ήταν η ίδια. Η ζαλάδα ήταν εμφανής. Το σώμα του έμεινε, αλλά η ισορροπία είχε χαθεί. Και με την έναρξη του δεύτερου μέρους, δεν μπορούσε να συνεχίσει. Η είσοδος του Μπιανκόν δεν ήταν απλώς μια αλλαγή προσώπου. Ήταν μια αλλαγή ισορροπίας σε ένα ματς που μέχρι εκείνη τη στιγμή παιζόταν σε λεπτές γραμμές.

Η στιγμή που θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα Λίγο πριν το τέλος του πρώτου ημιχρόνου, ο Ολυμπιακός βρήκε αυτό που έψαχνε. Το γκολ του Ελ Κααμπί, μετά από άψογη εκτέλεση φάουλ του Ροντινέι, ήταν η επιβεβαίωση της παρουσίας του στο παιχνίδι. Ήταν η στιγμή που το πλάνο απέδιδε. Όμως, το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί πάντα με όρους δικαιοσύνης. Η μπάλα βρήκε στον εκτεθειμένο Ταρέμι και το γκολ ακυρώθηκε. Μια λεπτομέρεια. Μια στιγμή. Μια απόφαση που κράτησε το 0-0 και δεν επέτρεψε στον Ολυμπιακό να κεφαλαιοποιήσει την προσπάθειά του. Δεν είναι υπερβολή να ειπωθεί ότι αυτή η φάση θα μπορούσε να αλλάξει την ιστορία του αγώνα. Το προβάδισμα απέναντι σε μια ομάδα που βασίζεται στον έλεγχο του ρυθμού θα δημιουργούσε άλλες συνθήκες. Θα έφερνε πίεση στη Λεβερκούζεν.

Θα έδινε χώρο στον Ολυμπιακό να παίξει το παιχνίδι που ήθελε. Με τα θα όμως δεν γίνεται συζήτηση. Αντί για αυτό, το παιχνίδι έμεινε ανοιχτό. Και σε τέτοιου επιπέδου αναμετρήσεις, το περιθώριο λάθους είναι ελάχιστο. Πιστός στη φιλοσοφία του Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Μεντιλίμπαρ δεν άλλαξε την προσέγγισή του. Διατήρησε τους δύο επιθετικούς, τον Ταρέμι και τον Ελ Κααμπί. Δεν επέλεξε τη συντήρηση. Δεν αναζήτησε την ασφάλεια μέσω της οπισθοχώρησης. Έμεινε πιστός σε αυτό που πρεσβεύει. Σε αυτό που έφερε τον Ολυμπιακό μέχρι εδώ. Η ομάδα συνέχισε να πιέζει. Συνέχισε να προσπαθεί να δημιουργήσει. Δεν εγκατέλειψε το πλάνο της. Αυτό είναι στοιχείο ταυτότητας. Αλλά στο υψηλότερο επίπεδο, κάθε επιλογή έχει και το ρίσκο της. Δύο στιγμές που έκριναν το αποτέλεσμα Το 0-1 ήρθε από μια επιθετική προσπάθεια του Ολυμπιακού. Ο Ταρέμι προσπάθησε να δημιουργήσει με τακουνάκι στην πλάτη της άμυνας.

Η μπάλα δεν πέρασε. Η Λεβερκούζεν έκλεψε και βγήκε στην αντεπίθεση. Εκεί, ο Μπιανκόν έχασε τη θέση του. Ο Σικ εκμεταλλεύτηκε τον χώρο. Και σε αυτό το επίπεδο, αυτό αρκεί. Το γκολ δεν ήταν αποτέλεσμα πίεσης της Λεβερκούζεν. Ήταν αποτέλεσμα μιας μετάβασης. Μιας στιγμής που ξεκίνησε από επιθετική πρόθεση του Ολυμπιακού και κατέληξε σε αμυντική ανισορροπία.

Πριν προλάβει η ομάδα να ανακτήσει την ισορροπία της, ήρθε και το δεύτερο γκολ. Από στατική φάση. Ξανά ο Σικ. Ξανά σε μια στιγμή που η συγκέντρωση έπρεπε να είναι απόλυτη. Σε αυτό το επίπεδο, τα παιχνίδια κρίνονται σε τέτοιες λεπτομέρειες. Η πραγματικότητα του επιπέδου Η Λεβερκούζεν δεν είναι απλώς μια καλή ομάδα. Είναι μια ομάδα Champions League με δομή, αυτοματισμούς και ποιότητα. Στο top 8 του ranking της UEFA.

Το ρόστερ της αποτιμάται κοντά στο μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Η συνοχή της είναι αποτέλεσμα δουλειάς ετών. Ο Ολυμπιακός δεν υστέρησε σε διάθεση. Δεν υστέρησε σε προσέγγιση. Αλλά απέναντι σε τέτοιες ομάδες, η παραμικρή απώλεια ισορροπίας τιμωρείται. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Το ποδόσφαιρο δεν ξεκινά και δεν τελειώνει σε μία βραδιά Αν υπάρχει ένα στοιχείο που χαρακτήρισε τον Ολυμπιακό σε αυτή την αναμέτρηση, δεν ήταν μόνο η τακτική του προσέγγιση. Ήταν η διάθεση να παίξει το παιχνίδι στα ίσια. Να μην κρυφτεί. Να μην προσαρμοστεί σε ρόλο κομπάρσου μέσα στο ίδιο του το γήπεδο. Ακόμη και μετά το 0-1, η ομάδα δεν κατέρρευσε. Δεν διαλύθηκε αγωνιστικά. Συνέχισε να προσπαθεί να κυκλοφορήσει την μπάλα, να βρει χώρους, να πιέσει. Αυτό είναι στοιχείο που δεν πρέπει να περνά απαρατήρητο.

Γιατί υπάρχουν ομάδες που, σε αντίστοιχες συνθήκες, χάνουν όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και την αγωνιστική τους υπόσταση. Ο Ολυμπιακός δεν έδειξε κάτι τέτοιο. Έδειξε ότι βρίσκεται σε μια διαδικασία που απαιτεί σταθερότητα, καθαρό μυαλό και συνέχεια. Τα παιχνίδια αυτού του επιπέδου δεν συγχωρούν τα λάθη, αλλά ταυτόχρονα αποτελούν και τον μοναδικό δρόμο για να δυναμώσει μια ομάδα. Και αυτό είναι ίσως το πιο ουσιαστικό συμπέρασμα της βραδιάς. Το μήνυμα της εξέδρας Στο τέλος του αγώνα, δεν υπήρξε σιωπή. Δεν υπήρξε απογοήτευση που παρέλυσε το γήπεδο. Υπήρξε αντίδραση. Υπήρξε πίστη. Από την εξέδρα ακούστηκε ξεκάθαρα: