Το εξαιρετικό πλάνο του Γιώργου Μπαρτζώκα βοήθησε τα μέγιστα τον Ολυμπιακό να πάρει μια πάρα πολύ σημαντική νίκη κόντρα στον Παναθηναϊκό.

Ο Ολυμπιακός επικράτησε για 11η συνεχόμενη φορά απέναντι στους πράσινους και κοντεύει τις 2000 ημέρες από την τελευταία φορά που ηττήθηκε από τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη.

Αυτό μόνο τυχαία δεν έγινε, αφού χρειάστηκε το «extra mile» από αρκετούς παίκτες των ερυθρόλευκων, την τακτική υπεροχή και την εξαιρετική προσαρμογή του Μπαρτζώκα στα νέα δεδομένα που φέρνει ο Χέιζ-Ντέιβις, αλλά και τη σωστή νοοτροπία και ηρεμία του Ολυμπιακού σε κρίσιμα σημεία κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού αλλά και στο κλείσιμό του αγώνα.

Πάμε να τα δούμε όλα αυτά πιο αναλυτικά.

Νιλικινά – Γουόρντ: Τα κλειδιά της ερυθρόλευκης άμυνας

Δεν γίνεται να μην ξεκινήσουμε την ανάλυση του αγώνα από το πόσο αποτελεσματικά αντιμετώπισαν οι Νιλικινά και Γουόρντ τους Ναν και Χέιζ-Ντέιβις αντίστοιχα. Ο Γάλλος γκαρντ έχει δώσει μία ανεπανάληπτη αμυντική παράσταση – ειδικά στο πρώτο μέρος του παιχνιδιού – αποφασισμένος να μην δώσει τίποτα στον περσινό MVP της Ευρωλίγκας που τελειώνει το πρώτο ημίχρονο με μόλις 4 πόντους.

Τόσο σε καταστάσεις iso, όσο και σε καταστάσεις pick ‘n roll, ο Νιλικινά χρησιμοποίησε εξαιρετικά το μέγεθός του, έκλεισε τους διαδρόμους στον Ναν, κι έμεινε μπροστά του κάνοντας «contest» όλες του τις προσπάθειες. Ο Αμερικανός, αν εξαιρέσουμε ένα κομμάτι της τρίτης περιόδου, στην οποία βρέθηκε και για αρκετά λεπτά απέναντι στον Τζόζεφ και βρήκε ρυθμό, δεν αισθάνθηκε άνετα, έχασε σε πολλά σημεία την αυτοπεποίθησή και το μυαλό του.

Εξίσου καλή δουλειά έκανε και ο Τάισον Γουόρντ επάνω στον Νάιτζελ Χέιζ-Ντέιβις. Ο Αμερικανός forward που αναδείχθηκε MVP στον πρόσφατο τελικό κυπέλλου, δεν κατάφερε να γίνει παράγοντας σε κανένα σημείο της αναμέτρησης. Το παιχνίδι του στο post, που είχε πονέσει τον Ολυμπιακό στην Κρήτη, διαβάστηκε άψογα από το προπονητικό επιτελείο μην αφήνοντας χώρο για να δημιουργήσει. Ο Γουόρντ ήταν φυσικά ο κύριος εκφραστής αυτής της άμυνας με το παράσημό του να είναι πως δεν «ανάγκασε» την ομάδα να στείλει βοήθεια στο ποστάρισμα του Χέιζ-Ντέιβις.

Χαρακτηριστικό στατιστικό που αναδεικνύει το πόσο εκτός αγώνας τέθηκε το πρόσφατο απόκτημα των πρασίνων ήταν το -9 για την ομάδα του στα περίπου 23 λεπτά που αγωνίστηκε – πίσω μόνο από το -11 του Μήτογλου στα 16 λεπτά που βρέθηκε ο Έλληνας ψηλός στο παρκέ.

Μακίσικ-Τζόουνς: Το «motor» του Ολυμπιακού

Την παράδοση του Σακίλ απέναντι στον Παναθηναϊκό την γνωρίζουμε. Το παιχνίδι της Παρασκευής δεν ήταν παρά μία ακόμα δυναμική – αν όχι κυριαρχική – εμφάνιση του Μακίσικ απέναντι στους πράσινους. Κατάφερε μέσα σε λιγότερο από 19 λεπτά να γράψει 8 πόντους, 2 ριμπάουντ και 4 ασίστ, με τον Ολυμπιακό να κερδίζει με 11 όσο αυτός ήταν στο παρκέ, σημειώνοντας έτσι το μεγαλύτερο +/- ανάμεσα σε όλους όσους αγωνίστηκαν.

Είναι εντυπωσιακό πως στα 35 του χρόνια, η έκρηξη στο πρώτο του βήμα παραμένει σε τέτοια επίπεδα που αθλητές όπως ο Χέιζ-Ντέιβις, ο Ναν και ο Γκραντ αδυνατούν να τον ακολουθήσουν.

Αυτό φάνηκε και με το παραπάνω στις τελευταίες κατοχές του παιχνιδιού. Ο Σακίλ 3:30 πριν το τέλος χτυπάει στα πόδια τον Κέντρικ Ναν, οι πράσινοι πάνε σε βοήθεια, κι ο Αμερικανός δίνει ασίστ πάρε-βάλε στον Γουόρντ που βρισκόταν κάτω από το καλάθι, κάνοντας το 77-71. Με 1:50 να απομένουν και τον Παναθηναϊκό να έχει πλησιάσει ξανά στους 4, ο Σακ χτυπάει ξανά στο 1 με 1 το Ναν, τον περνάει εύκολα με τον Γκραντ να του κάνει φάουλ. Με 2/2, στέλνει τη διαφορά ξανά στους 6 πόντους. Δύο εξαιρετικά κρίσιμες κατοχές προς το τέλος του αγώνα κρίθηκαν αποκλειστικά από την ικανότητα του Μακίσικ να περνάει τον προσωπικό του αντίπαλο και να «τρυπάει» την αντίπαλη άμυνα.

Γενικά, ο Ολυμπιακός παίρνει σχετικά καλό βαθμό συνολικά στον τρόπο που έκλεισε το παιχνίδι, ένα κομμάτι στο οποίο έχουμε δει πολλές φορές τους ερυθρόλευκους να παίρνουν επιπόλαιες και βιαστικές αποφάσεις.

Η αντιμετώπιση του pressing σε όλο το γήπεδο που επιχείρησε ο Παναθηναϊκός στα τελευταία λεπτά της αναμέτρησης ήταν σωστή, ενώ και οι επιλογές στην επίθεση είχαν ξεκάθαρο στόχο και πρόθεση η μπάλα να περάσει στον Μίλου και από εκεί να δημιουργηθεί άμεσο ή έμμεσο ρήγμα στην άμυνα των πρασίνων.

Ο Τζόουνς, αν και μπορεί να μην έκανε τόσο αισθητή την παρουσία του σε πολλούς, ήταν εξαιρετικά σημαντικός για την ενέργεια – κυρίως στο πίσω μέρος του παρκέ – που έδωσε στους ερυθρόλευκους. Ο Ταϊρίκ ήταν και πάλι κινητικός, έβαζε χέρια στη μπάλα, έκανε πολλές φορές τον «μπαμπούλα» στη ρακέτα με τους πράσινους γκαρντ να μην νιώθουν άνετα να πλησιάσουν, πήγε σε deflections, διεκδίκησε κατοχές και έβγαλε την ενέργεια που είναι ΥΠΕΡ-απαραίτητη σε τέτοια παιχνίδια.

Ο Τζόουνς μαζί με τον Μακίσικ αποτέλεσαν το «motor» του Ολυμπιακού. Από κοντά και ο Γουόρντ, αλλά η ειδική αποστολή «Χέιζ-Ντέιβιζ» δεν του επέτρεπε τη γνωστή του all-around προσέγγιση και παρουσία. Ειδικά στην τελευταία περίοδο, φάνηκε να ήταν αυτοί που έκαναν τον Ολυμπιακό να υπερέχει ενεργειακά του αντιπάλου του, δίνοντάς έτσι ένα σημαντικό τόσο αγωνιστικό, όσο και πνευματικό/ψυχολογικό πλεονέκτημα.

Το «masterclass» του Μπαρτζώκα

Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως όταν ο Ολυμπιακός κερδίζει τον Παναθηναϊκό -όντας μπροστά στα 39 από τα 40 λεπτά του αγώνα- χωρίς Βεζένκοφ και Γουόκαπ, τότε κάτι πολύ καλό έχει γίνει σε επίπεδο προσέγγισης, διαβάσματος και τακτικής. Ο Μπαρτζώκας προσέγγισε πολύ σωστά το παιχνίδι, έκανε ουσιαστικές προσαρμογές πατώντας πάνω στον χαμένο τελικό του κυπέλου, του βγήκαν σχεδόν όλες οι αποφάσεις και κατάφερε να υπερισχύσει ξεκάθαρα στη μάχη των πάγκων.

Ο περιορισμός των δράσεων του Χέιζ-Ντέιβιζ από το post, η επιλογή για άμυνα 2-2 χωρίς σημαντικές βοήθειες στις κατοχές pick ‘n roll του Ναν, το τάισμα των Μίλου–Τζόουνς ανεξαρτήτου αντιπάλων σε συνδυασμό με την υποδειγματική διαχείριση των rotations ήταν οι βάσεις για την εικόνα κυριαρχίας που είδαμε στο μεγαλύτερο μέρος του αγώνα.

Ο Μπαρτζώκας επέλεξε να φύγει από την «πεπατημένη» που λέει πως ο Παπανικολάου πάει στο 4 όποτε υπάρχει κάποια έλλειψη στη συγκεκριμένη θέση και επέλεξε να παίξει με τον Γουόρντ ως δεύτερο power forward για να τον ρίξει πάνω στον Χέιζ-Ντέιβις, θεωρώντας πως μπορεί να φέρει εις πέρας την αποστολή. Και δικαιώθηκε.

Επέλεξε να δώσει σημαντικό χρόνο συμμετοχής (συγκεκριμένα 18:20) στον Κόρι Τζόζεφ. Και δικαιώθηκε. Είχε την επιλογή να πάει με χοντρά λεπτά του Νιλικίνα, ειδικά μετά το πρώτο ημίχρονο του Γάλλου. Μπορούσε να παίξει με τον Σακ στο 1, αφού ο Μακίσικ ήταν και σε καλό βράδυ. Δεν έκανε τίποτα από τα δύο. Έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στον Τζόζεφ, κέρδισε το παιχνίδι, κέρδισε και τον παίκτη.

Το ρόστερ του Ολυμπιακού, και ειδικά στη θέση «1», είναι αν μη τι άλλο βαθύ και αυτό φάνηκε την Παρασκευή. Να σημειώσουμε πως οι ερυθρόλευκοι παίζανε με τον 3ο και τον 4ο άσσο τους -τουλάχιστον στα χαρτιά γιατί όλα αυτά αποδεικνύονται και κερδίζονται στο παρκέ – απέναντι σε μία από τις πιο πολυδιαφημισμένες γραμμές γκαρντ της Ευρωλίγκας και κυριάρχησε.

Με ψυχολογία στο φινάλε της κανονικής περιόδου

Ο Ολυμπιακός με αυτή τη νίκη ανακτά την αυτοπεποίθηση του που είχε λίγο κλονιστεί από την κακή εικόνα της ομάδας στον τελικό του κυπέλου και την ψυχοφθόρο ήττα στο στοιχειωμένο Κάουνας. Μπαίνει, έτσι, στην τελευταία στροφή της regular season με καλή ψυχολογία.

Ο στόχος πλέον είναι ξεκάθαρος. Να παραμείνει εντός της πρώτης τετράδας για να κυνηγήσει την πρόκριση στο Final 4 της Αθήνας, έχοντας το πλεονέκτημα έδρας. Για να παίξει – αν χρειαστεί – το 5ο ματς μέσα στο σπίτι του, σε μια ατμόσφαιρα όπως αυτή της Παρασκευής.