Ολυμπιακός: Στον γαλαξία των… γενναίων – Όταν η Ιστορία υποκλίνεται στο μέταλλο

 γΥπάρχουν βραδιές που δεν χωρούν σε στατιστικές, ούτε σε… ψυχρές αναλύσεις και νούμερα. Βραδιές που δεν μετριούνται μόνο με γκολ και βαθμούς, αλλά με ανατριχίλα, με περηφάνια, με εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι που σου θυμίζει γιατί αγάπησες αυτό το άθλημα και ΚΥΡΙΩΣ αυτήν την ΟΜΑΔΑΡΑ. Το βράδυ στο Άμστερνταμ ήταν μια τέτοια βραδιά. Ο Ολυμπιακόςδεν κέρδισε απλώς τον Άγιαξ, αλλά ξεκάθαρα κέρδισε ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής του αυτοπεποίθησης και το πήρε μαζί του για το επόμενο ταξίδι.

Ολυμπιακός | Δεν ήταν τύχη, ήταν δήλωση

Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή, αυτό που έκανε ο Ολυμπιακός στην «Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα» δεν ήταν προϊόν συγκυρίας. Δεν ήταν ένα βράδυ που «στράβωσε» για τον Άγιαξ και «έκατσε» στους «ερυθρόλευκους». Ήταν μια καλοσχεδιασμένη, σκληρά δουλεμένη και ψυχικά ατσάλινη εμφάνιση. Μια δήλωση παρουσίας στο νέο, απαιτητικό Champions League. Εκεί όπου… μόνο τα μεγαθήρια κυριαρχούν.

Ο Ολυμπιακός άντεξε, πιέστηκε, λύγισε στιγμιαία στο πέναλτι, αλλά δεν έσπασε και αυτό είναι το μεγαλύτερο παράσημο. Σε μια έδρα που έχει καταπιεί τεράστια ονόματα, η ελληνική ομάδα στάθηκε όρθια, διάβασε το ματς, περίμενε τη στιγμή της και όταν ήρθε, χτύπησε με αποφασιστικότητα.

Ο Μεντιλίμπαρ και το ποδόσφαιρο των αποφάσεων

Σε τέτοιες βραδιές, οι προπονητές δεν κρίνονται από τα μεγάλα λόγια, αλλά από τις μικρές αποφάσεις. Και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρπήρε σχεδόν όλες σωστά. Από την αρχική διάταξη, μέχρι τη διαχείριση του 1-1. Εκεί, στο σημείο που πολλές ελληνικές ομάδες στο παρελθόν θα «κλείδωναν» για να σώσουν ό,τι σώζεται, ο Ολυμπιακός έκανε το ανάποδο.

Η αλλαγή του Τσικίνιο δεν ήταν απλώς τακτική, αλλά σαφέστατα ήταν μήνυμα. Ότι αυτή η ομάδα δεν φοβάται. Και πως κυρίως δεν ταξίδεψε στο Άμστερνταμ για να περάσει την ώρα της, αλλά για να γράψει ιστορία. Μάλιστα, το γκολ του Έσε, από στημένη φάση, ήταν η επιβεβαίωση πως όταν έχεις καθαρό μυαλό και θάρρος, το ποδόσφαιρο σε ανταμείβει.

Οι παίκτες που έγιναν σύνολο

Μπορούμε να μιλήσουμε για τον Ζέλσον Μαρτίνς και το καθαρό του τελείωμα, εξαιρετικός και πόσο έχει φανεί στον Θρύλο το τελευταίο διάστημα. Για τον Έσε και το «χρυσό» του γκολ. Φυσικά, για τον Ρέτσο που έπαιξε σαν ΓΙΓΑΝΤΑΣ αρχηγός, πρώτος σε κάθε μονομαχία να βγάζει την ψυχή του. Τέλος, για τον Ταρέμι που δούλεψε ασταμάτητα, ακόμα κι όταν δεν… φάνηκε στους τίτλους. Αλλά η αλήθεια είναι μία, αυτή η πρόκριση είναι έργο συνόλου.

Ο Ολυμπιακός έμοιαζε ομάδα που ξέρει ποια είναι. Που γνωρίζει τα όριά της, αλλά δεν τα φοβάται. Που δέχεται ότι θα πιεστεί, ότι θα υποφέρει, αλλά έχει την πίστη πως στο τέλος μπορεί να χαμογελάσει. Και αυτό, για ελληνική ομάδα στο Champions League, δεν είναι δεδομένο, αλλά είναι κατάκτηση.

Κάτι αλλάζει… και φαίνεται

Η πρόκριση στα νοκ άουτ του νέου φορμάτ δεν αποτελεί μονάχα μια ακόμα γραμμή στην ιστορία του συλλόγου. Μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα πως μιλάμε για ένδειξη ωρίμανσης. Ο Ολυμπιακός αντιμετώπισε Ρεάλ, Μπαρτσελόνα, Άρσεναλ, Άγιαξ, Αϊντχόφεν και δεν χάθηκε. Δεν εξαφανίστηκε και με τίποτα δεν φοβήθηκε το όνομα στη φανέλα του αντιπάλου.

Και αυτό ίσως είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Ότι πλέον, όταν θα έρθει η Αταλάντα ή η Λεβερκούζεν, κανείς στον Πειραιά δεν θα σκέφτεται «να μην διασυρθούμε». Θα σκέφτεται «πάμε να το παίξουμε». Και αυτό αλλάζει τα πάντα.

Γιατί το Champions League δεν συγχωρεί τη δειλία. Σέβεται μόνο όσους τολμούν. Και στο Άμστερνταμ, ο Ολυμπιακός τόλμησε. Πάλεψε, άντεξε και στο τέλος, δικαιώθηκε.

Αυτές οι νύχτες δεν ξεχνιούνται, μεταφέρονται, από γενιά σε γενιά. Από εξέδρα σε καναπέ κι από πατέρα σε παιδί. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα κόκκινα κασκόλ και τα βραχνά πανηγύρια, ο Ολυμπιακός πρόσθεσε άλλη μία σελίδα στο ευρωπαϊκό του έπος. Μια σελίδα που γράφτηκε με ιδρώτα, πίστη και καθαρό μυαλό. Και κυρίως, με καρδιά…

Σα να μην έφυγε… ποτέ, μα ΔΕΝ ΕΦΥΓΕ ΠΟΤΕ!