Ολυμπιακός: Όταν μιλά η ευθύνη και ξυπνά το… DNA του πρωταθλητή

Υπάρχουν στιγμές σε μια σεζόν που δεν κρίνονται από… ένα αποτέλεσμα, αλλά από το πώς αντιδράς σε αυτό. Η ισοπαλία με τον Λεβαδειακό (0-0) μπορεί να πόνεσε, να ενόχλησε, μπορεί να έφερε γκρίνια και ερωτηματικά, όμως η παρουσία του Βαγγέλη Μαρινάκη στο Ρέντη ήταν κάτι πολύ περισσότερο από μια «επίσκεψη αφύπνισης». Ήταν μια ξεκάθαρη δήλωση ευθύνης και μια υπενθύμιση για το ποιος είναι ο Ολυμπιακός. Και κυρίως, ποιοι είναι οι ακριβείς λόγοι που πετυχαίνει και έχει 48 πρωταθλήματα!

Ο ισχυρός άνδρας των ερυθρόλευκων δεν πήγε για να χαϊδέψει αυτιά, ούτε για να δημιουργήσει φόβο. Πήγε για να κοιτάξει στα μάτια τους ποδοσφαιριστές και να τους θυμίσει ότι η φανέλα που φορούν δεν είναι απλώς μια επαγγελματική υποχρέωση. Είναι ευθύνη, είναι ιστορία κι είναι τρόπος ζωής.

Κι εδώ βρίσκεται η ουσία.

Σε μια εποχή που το ποδόσφαιρο συχνά μετατρέπεται σε λογιστική ανάλυση και «νούμερα», ο Μαρινάκης επέλεξε να μιλήσει με όρους πίστης και νοοτροπίας. Δεν κρύφτηκε πίσω από μεταγραφές ή δικαιολογίες.

Αντιθέτως, στάθηκε στην ποιότητα του ρόστερ, στη χρηματιστηριακή του αξία, στο βάθος και στο ταλέντο. Έστειλε ξεκάθαρο μήνυμα, λέγοντας: «Σας πιστεύω. Είστε οι καλύτεροι. Αποδείξτε το». Και δεν είχε άδικο.

Αυτός ο Ολυμπιακός έχει ποιότητα σε κάθε γραμμή. Έχει επιλογές, έχει προσωπικότητες, έχει εμπειρία και νιάτα. Το ζήτημα δεν είναι αν «μπορεί». Το ζήτημα είναι αν θα το δείξει με συνέπεια στο ελληνικό πρωτάθλημα, εκεί όπου – κακά τα ψέματα – χτίζεται η αυτοπεποίθηση και κρίνεται ο τίτλος.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχε και η τοποθέτησή του για τον Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Σε μια περίοδο που η εύκολη λύση θα ήταν η αμφισβήτηση, ο πρόεδρος του συλλόγου έκανε το ακριβώς αντίθετο. Τον στήριξε δημόσια, ξεκάθαρα και χωρίς αστερίσκους. Μίλησε για εμπιστοσύνη, για κοινή γραμμή, για ικανοποίηση από τη δουλειά που γίνεται.

Αυτό δεν είναι διοικητική επιλογή, αλλά συνειδητή στρατηγική σταθερότητας.

Ο Μεντιλίμπαρ δεν είναι τυχαίος. Έχει φιλοσοφία, έχει πλάνο και – το κυριότερο – δεν λειτουργεί με πανικό. Όταν ο πρόεδρος δηλώνει ότι δεν τον απασχολεί «τι λέει ο καθένας», στέλνει μήνυμα προς πάσα κατεύθυνση, ο Ολυμπιακός δεν διοικείται από τα σχόλια, αλλά από αποφάσεις. Αυτές άλλωστε αλλάζουν την ιστορία και αυτές φέρνουν τις επιτυχίες και τους τίτλους.

Και κάπου εκεί μπήκε και το κεφάλαιο «δημοσιογράφοι». Η αναφορά σε «λογιστές» και οργανωμένη κριτική δεν ήταν τυχαία. Ήταν μια ευθεία βολή σε όσους επιχειρούν να δημιουργήσουν κλίμα εσωστρέφειας. Στον Θρύλο η κριτική πάντα υπήρχε και θα υπάρχει. Είναι κομμάτι του μεγέθους του. Όμως άλλο η κριτική και άλλο η αποδόμηση με σκοπιμότητα.

Το σημαντικότερο, ωστόσο, δεν ήταν οι αιχμές. Ήταν το κλείσιμο της ομιλίας. Η ανάληψη ευθύνης. «Εγώ αναλαμβάνω τα πάντα», ήταν το νόημα. Σε μια εποχή που συχνά οι διοικήσεις κρύβονται πίσω από προπονητές και παίκτες, αυτή η στάση έχει βαρύτητα.

Και οι παίκτες; Η απάντηση του ΑΡΧΗΓΟΥ Παναγιώτη Ρέτσου ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε. Χωρίς μεγάλα λόγια, χωρίς υποσχέσεις εντυπωσιασμού. «Θα το γυρίσουμε». Μια φράση που στον Ολυμπιακό έχει ειδικό βάρος. Γιατί αυτή η ομάδα έχει αποδείξει ότι στα δύσκολα αντιδρά. Όχι πάντα άμεσα, όχι πάντα όμορφα, αλλά ουσιαστικά.

Ο Ντάνιελ Ποντένσε -ένας παίκτης που γουστάρει να παίζει εδώ- στάθηκε στη λεπτομέρεια. Και ίσως εκεί βρίσκεται η αλήθεια. Η διαφορά μεταξύ νίκης και ισοπαλίας δεν είναι πάντα η απόδοση. Είναι η συγκέντρωση, η ένταση, η αποφασιστικότητα στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου. Είναι το «κάτι παραπάνω» που χωρίζει τον καλό από τον πρωταθλητή.

Η εξαγγελία μεγάλων μπόνους; Ναι, είναι κίνητρο. Αλλά στον Ολυμπιακό το βασικό κίνητρο δεν ήταν ποτέ τα χρήματα, αλλά αναμφίβολα ήταν η κατάκτηση. Η συνήθεια του να σηκώνεις τίτλους, το να μπαίνεις στο Champions League γιατί εκεί ανήκεις.

Το μήνυμα της ημέρας δεν ήταν επικοινωνιακό, ήταν αγωνιστικό. Πέντε νίκες. Συγκέντρωση, ένταση, ενότητα. Τόσο απλά και τόσο δύσκολα μαζί.

Τώρα είναι η στιγμή που φαίνεται ο χαρακτήρας. Όχι στα εύκολα βράδια της Ευρώπης, αλλά στα «κλειστά» ματς του ελληνικού πρωταθλήματος, εκεί που ο αντίπαλος παίζει με δέκα πίσω από την μπάλα και περιμένει το λάθος σου.

Ο Ολυμπιακός καλείται να αποδείξει ότι δεν είναι απλώς η μεγαλύτερη ομάδα στην Ελλάδα στα λόγια. Αλλά και στη συνέπεια, στη διάρκεια, στην… πείνα.

Η επίσκεψη Μαρινάκη δεν εγγυάται τίποτα, διότι δεν φέρνει πρακτικά βαθμούς και δεν σκοράρει γκολ. Μπορεί όμως να λειτουργήσει ως σπίθα. Αυτό που χρειάζεται πραγματικά το τμήμα.

Και αν υπάρχει κάτι που έχει δείξει διαχρονικά αυτός ο σύλλογος, είναι ότι όταν ανάβει η σπίθα, συνήθως ακολουθεί φωτιά.

Η απάντηση, λοιπόν, δεν θα δοθεί στα μικρόφωνα. Θα δοθεί στο χορτάρι. Εκεί όπου οι νικητές ξεχωρίζουν από τους απλώς καλούς.

Και ο Ολυμπιακός έχει μάθει να ζει μόνο ως νικητής.