Ο Ολυμπιακός πήρε τη νίκη απέναντι στην Μπασκόνια, αλλά το ματς άφησε σημαντικά συμπεράσματα ενόψει της συνέχειας στην EuroLeague. Γράφει ο Μιχάλης Μαχαίρας.

Ο Ολυμπιακός πήρε αυτό που ήθελε, το βράδυ της Πέμπτης (19/3) μετά και την επικράτηση που αισίως ήρθε την Τρίτη. Μια ακόμη νίκη στην EuroLeague, ένα ακόμα βήμα προς την τετράδα και το πλεονέκτημα έδρας. Αυτός όπου είναι και ο -αρχικός- στόχος των Πειραιωτών. Το τελικό 90-80 απέναντι στην Μπασκόνια μπήκε στη στατιστική. Σίγουρα δεν μπήκε όμως στις εμφανίσεις που θα θυμάσαι στο τέλος της σεζόν. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Είναι όμως αναμφίβολα αποκαλυπτικό.

Οι «ερυθρόλευκοι» μπήκαν στο παιχνίδι με «βαριά» πόδια και ακόμη πιο βαριά πνευματική κατάσταση. Το πρόγραμμα των τελευταίων ημερών εξάντλησε την ομάδα του Γιώργου Μπαρτζώκα. Επτά παιχνίδια σε 14 ημέρες, με συνεχόμενα ταξίδια, ντέρμπι και ένταση. Δεν είναι εύκολο να διατηρείς φρεσκάδα σε τέτοιες συνθήκες.

Από το πρώτο δεκάλεπτο φάνηκε ότι κάτι δεν «κουμπώνει». Καθυστερημένες επιστροφές στην άμυνα, κακές αποστάσεις, βιαστικές επιλογές στην επίθεση. Η Μπασκόνια βρήκε χώρο και ρυθμό. Έπαιξε ελεύθερα, χωρίς πίεση, και έβαλε δύσκολα στον Ολυμπιακό.

Και εδώ ξεκινά η ουσία του αγώνα.

Ο Ολυμπιακός δεν κυριάρχησε. Δεν επέβαλε τον ρυθμό του από νωρίς. Αναγκάστηκε να κυνηγά, να ψάχνει λύσεις, να «σπάει» το παιχνίδι σε κομμάτια. Όμως αυτή ακριβώς η διαδικασία δείχνει και την ποιότητα μιας ομάδας. Γιατί ακόμη και σε μέτρια βραδιά, ακόμη και χωρίς ροή, βρήκε τον τρόπο να κερδίσει.

Ο Σάσα Βεζένκοφ αποτέλεσε για ακόμη ένα παιχνίδι σημείο αναφοράς. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάζει για να είναι καθοριστικός. Βάζει τα μεγάλα σουτ, παίρνει τις σωστές αποφάσεις, κρατά ισορροπία.

Ο Νίκολα Μιλουτίνοφ κυριάρχησε στο «ζωγραφιστό». Έδωσε πόντους, ριμπάουντ, παρουσία. Έδειξε γιατί αποτελεί έναν από τους πιο σημαντικούς παίκτες στο σύνολο του Μπαρτζώκα. Και όταν το ματς πήγε να στραβώσει στο τέταρτο δεκάλεπτο, εμφανίστηκε ο Ταϊρίκ Τζόουνς. Με ενέργεια, ένταση και καθοριστικές φάσεις. Εκεί που «καίει» η μπάλα.

Αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημα του Ολυμπιακού, η πολυφωνία. Δεν εξαρτάται από έναν, έχει πολλές λύσεις. Έχει παίκτες που μπορούν να βγουν μπροστά σε διαφορετικά βράδια, έχει βάθος. Και αυτό σε μια διοργάνωση όπως η EuroLeague κάνει τη διαφορά.

Ωστόσο, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την άλλη πλευρά.

Ο Ολυμπιακός έδειξε για ακόμη μία φορά ότι χαλαρώνει απέναντι σε ομάδες που θεωρητικά δεν τον απειλούν. Το έχουμε δει ξανά. Και αυτή η τάση είναι επικίνδυνη. Στα playoffs δεν υπάρχουν «εύκολα» παιχνίδια. Δεν υπάρχουν αντίπαλοι που θα σε συγχωρήσουν αν μπεις χαλαρός. Εκεί κάθε λεπτομέρεια μετρά, κάθε κατοχή έχει σημασία.

Ο ίδιος ο Γιώργος Μπαρτζώκας το φώναζε από τον πάγκο, ζητούσε συγκέντρωση, ένταση, καθαρό μυαλό και είχε δίκιο. Γιατί η εικόνα της ομάδας δεν τον ικανοποίησε, παρά τη νίκη. Και ίσως αυτό να είναι το πιο θετικό στοιχείο. Ότι ο Ολυμπιακός έχει απαιτήσεις από τον εαυτό του. Δεν επαναπαύεται στο αποτέλεσμα.

Αν δούμε τη μεγάλη εικόνα, ο απολογισμός της περιόδου είναι εξαιρετικός. Έξι νίκες σε επτά αγώνες. Με νίκες σε δύσκολες έδρες, με μεγάλα παιχνίδια, με αντίδραση μετά από ήττα. Η ομάδα έδειξε χαρακτήρα.

Και τώρα έρχεται το επόμενο κομβικό σημείο, η αναμέτρηση με τη Βαλένθια. Ένα παιχνίδι που μπορεί να «κλειδώσει» την τετράδα, ένα παιχνίδι με ένταση, πίεση και διαφορετικές απαιτήσεις. Εκεί δεν θα υπάρχει δικαιολογία. Ούτε κούραση, ούτε χαλαρότητα. Σε αυτό το ματς ο Ολυμπιακός πρέπει να δείξει την πραγματική του ταυτότητα.

Γιατί αυτή η ομάδα έχει τα πάντα. Έχει ποιότητα, εμπειρία, βάθος, προπονητή που ξέρει να διαχειρίζεται καταστάσεις. Έχει παίκτες που έχουν ζήσει μεγάλες στιγμές. Αυτό που χρειάζεται είναι συνέπεια. Συνέπεια στην απόδοση, στη συγκέντρωση, στη νοοτροπία.

Η νίκη απέναντι στην Μπασκόνια ήταν ένα βήμα, αλλά ήταν και ένα μάθημα. Μια υπενθύμιση ότι τίποτα δεν χαρίζεται. Ο Θρύλος μας βρίσκεται σε κομβικό σημείο της σεζόν. Εκεί που οι λεπτομέρειες κρίνουν τα πάντα, εκεί που οι ομάδες ξεχωρίζουν. Και για να φτάσει μέχρι το τέλος, δεν αρκεί να κερδίζει. Πρέπει να κυριαρχεί.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι μεγάλες ομάδες δεν θυμούνται τις «επαγγελματικές» νίκες. Θυμούνται τις εμφανίσεις που τους οδήγησαν στην κορυφή. Και ο Ολυμπιακός έχει ακόμη δρόμο για να φτάσει εκεί που πραγματικά θέλει.