Αν υπάρχει κάτι σταθερό στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, είναι ο πόνος που βιώνουν οι Παναθηναϊκοί. Από το 1996 και μετά, ο Ολυμπιακός έχει χάσει μόλις έξι πρωταθλήματα.

Αν υπάρχει κάτι σταθερό στο ελληνικό ποδόσφαιρο εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες, είναι ο πόνος που βιώνουν οι Παναθηναϊκοί κυρίως αλλά και όλοι οι αντιολυμπιακοί κάθε φορά που ξεκινά μια νέα σεζόν. Από το 1996 και μετά, ο Ολυμπιακός έχει χάσει μόλις έξι πρωταθλήματα. Ο Παναθηναϊκός έχει καταφέρει να σηκώσει μόλις δύο, με το τελευταίο να χάνεται στη μνήμη. Δεκαέξι χρόνια χωρίς κούπα πρωταθλήματος είναι μια ολόκληρη ζωή. Κι αυτός ο καημός δεν κρύβεται.

Το αντιολυμπιακό τους μένος δεν είναι πια καν επιθετικό. Έχει καταντήσει κωμικό. Όταν κάθε χρόνο επαναλαμβάνεις το ίδιο τροπάρι, όταν ρίχνεις την ίδια λάσπη, όταν προσπαθείς να παρουσιάσεις το λευκό ως μαύρο, τότε παύεις να προκαλείς οργή και αρχίζεις να γίνεσαι αξιολύπητος. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που έχουν φτάσει οι «πράσινοι» και οι συνοδοιπόροι τους στα media.

Κι όσο κι αν προσπαθούν τα «πράσινα» μέσα – με πρώτο και καλύτερο το…γνωστό πορτοκαλί – να καλλιεργήσουν ψεύτικες ελπίδες, η πραγματικότητα τους ξαναπροσγειώνει.

Το έζησαν στον τελικό του Conference League, το έζησαν με το γκολ του Ελ Κααμπί που έφερε στον Ολυμπιακό το πρώτο ευρωπαϊκό τρόπαιο ελληνικής ομάδας. Ένα βράδυ που οι ίδιοι έζησαν τον χειρότερό τους εφιάλτη, ενώ ο Θρύλος έγραψε χρυσή ιστορία. Αλλά και όλα αυτά χρόνια, κάθε νίκη, κάθε τρεις βαθμοί, είναι για εκείνους μια υπενθύμιση της ανωτερότητας.

Αυτό συνέβη ξανά στον Βόλο. Οσο κυλούσαν τα λεπτά και δεν άνοιγε το σκορ ο Ολυμπιακός, περίμεναν το στραβοπάτημα, όπως και στην πρεμιέρα με τον Αστέρα Τρίπολης. Και τελικά έφυγαν με περισσότερο πόνο. Γιατί ο Ολυμπιακός έχει παίκτες που ξέρουν να αλλάζουν την ιστορία ενός αγώνα. Ο Τσικίνιο, με δύο εμπνεύσεις υψηλού επιπέδου, έβαλε την υπογραφή του. Πρώτα με τακουνάκι για το 1-0, έπειτα με δεύτερο τακουνάκι-ασίστ στον Ρέτσο για το 2-0. Δύο στιγμές που έγραψαν τον επίλογο της αναμέτρησης και γέμισαν το Πανθεσσαλικό με αποθέωση.

Ομως δεν ήταν μόνο αυτός. Ο Τζολάκης κράτησε ζωντανή την ομάδα με καθοριστική επέμβαση στο πρώτο μέρος. Ο Νασιμέντο έδειξε διάθεση και ποιότητα στον άξονα. Ο Στρεφέτσα, στο ντεμπούτο του, βρήκε ασίστ λίγα λεπτά μετά την είσοδό του, ενώ ο Γιαζιτζί – μετά το γκολ της πρεμιέρας – είχε συμμετοχή και στο δεύτερο γκολ. Ο Ολυμπιακός δείχνει πως τα νέα πρόσωπα μπαίνουν σιγά σιγά στον ρυθμό και γίνονται κομμάτι του συνόλου.

Το πιο σημαντικό είναι ότι η ομάδα του Μεντιλίμπαρ πέτυχε αυτό που έπρεπε: 2 στα 2 μέχρι τη διακοπή. Με ίδιο σκορ, με καθαρό μυαλό και με τον κόσμο στο πλευρό της. Κόντρα στο Αστέρα έπαιξε χωρίς τους οπαδούς, στον Βόλο όμως είχε πάνω από 13.000 να δίνουν τον ρυθμό. Και το μήνυμα είναι ηχηρό: ο Ολυμπιακός ξεκίνησε όπως έπρεπε τη χρονιά.

Κι όσο για τους αντιπάλους; Ας συνεχίσουν να ψάχνουν άλλοθι για τις αποτυχίες τους και να στάζουν κόμπλεξ. Ο πόνος τους δεν θα φύγει. Γιατί όσο κι αν προσπαθούν να μειώσουν τις νίκες, ο Θρύλος θα τους θυμίζει ποιος είναι ο πραγματικός κυρίαρχος.