Ο ακατάλληλος Λανουά και οι ορισμοί με ΠΑΟΚ επιβεβαιώνουν την προκλητικότητα!
Ο Στεφάν Λανουά επέλεξε για ακόμη μία φορά να κλείσει τα αυτιά στις αντιδράσεις και να προχωρήσει σε ορισμούς που δυναμιτίζουν το κλίμα.
Κανείς δεν έπεσε από τα σύννεφα με τους ορισμούς που ανακοίνωσε πρωί-πρωί η ΚΕΔ για τα προημιτελικά του Κυπέλλου. Όχι γιατί υπήρχε προδιάθεση γκρίνιας, αλλά γιατί εδώ και καιρό έχει παγιωθεί ένα μοτίβο επιλογών που γεννά καχυποψία πριν καν παιχτεί η μπάλα. Ο Στεφάν Λανουά επέλεξε για ακόμη μία φορά να κλείσει τα αυτιά στις αντιδράσεις και να προχωρήσει σε ορισμούς που δυναμιτίζουν το κλίμα.
Αποκορύφωμα, ο ορισμός Έλληνα διαιτητή στο Ολυμπιακός – ΠΑΟΚ, με τον Τσακαλίδη να καλείται να διευθύνει ένα παιχνίδι υψηλής έντασης και αυξημένης κρισιμότητας. Έναν διαιτητή που, πέρα από το ότι ανήκει στον σύνδεσμο Χαλκιδικής, είχε μόλις πριν από περίπου δέκα ημέρες ακυρώσει πεντακάθαρο γκολ του Ολυμπιακού στον αγώνα με τον ΟΦΗ. Το να εμφανίζεται μια τέτοια επιλογή ως «ουδέτερη» δεν αντέχει σε σοβαρή κριτική.
Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό και δεν αφορά ένα μεμονωμένο λάθος. Αφορά τη συνολική φιλοσοφία. Όταν έχει προηγηθεί δημόσια τοποθέτηση και ξεκάθαρη απαίτηση για ορισμούς ξένων διαιτητών στα παιχνίδια του Big-4, η επιμονή σε Έλληνες ρέφερι δεν μπορεί να θεωρηθεί απλώς σύμπτωση. Ειδικά όταν μιλάμε για ντέρμπι Κυπέλλου, όπου το παραμικρό λάθος μπορεί να καθορίσει πρόκριση, ψυχολογία και συνέχεια.
Οι συγκεκριμένοι ορισμοί, φυσικά, δεν έγιναν στο κενό. Έχουν και την κάλυψη της ομοσπονδίας, η οποία εδώ και ημέρες δεν δίνει κανένα σημάδι ζωής απέναντι στις αντιδράσεις που έχουν προκαλέσει οι πρακτικές του Λανουά. Σιωπή, ανοχή και τελικά συναίνεση. Ένα τρίπτυχο που έχουμε ξαναδεί και στο παρελθόν.
Δεν είναι τυχαίο ότι οι επιλογές αυτές ξυπνούν μνήμες από προηγούμενες, ανεκδιήγητες θητείες. Τότε που πρόσωπα όπως ο Μπαλτάκος και ο Μπένετ λειτουργούσαν συστηματικά εις βάρος του Ολυμπιακού, με διαιτησίες και ορισμούς που έμεναν χαραγμένοι όχι για την ποιότητά τους, αλλά για την προκλητικότητά τους. Παραδείγματα όπως ο ορισμός του Μάσα σε κρίσιμα παιχνίδια με την ΑΕΚ δεν έχουν ξεχαστεί, ούτε μπορούν να σβηστούν με το επιχείρημα της «ανθρώπινης αστοχίας».
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η επίσημη τοποθέτηση του Ολυμπιακού αντιμετωπίστηκε ουσιαστικά με αδιαφορία. Πέρασε στα ψιλά. Δώδεκα ώρες αργότερα, ΚΕΔ και ΕΠΟ προχώρησαν κανονικά στους ορισμούς τους, αγνοώντας πλήρως την κοινή γραμμή που είχε συμφωνηθεί για ξένους διαιτητές στα μεταξύ τους παιχνίδια. Μια στάση που δείχνει έλλειψη σεβασμού, όχι μόνο προς έναν σύλλογο, αλλά προς την ίδια τη διαδικασία.
Εδώ ακριβώς βρίσκεται και ο πυρήνας του προβλήματος. Ο Λανουά δεν κρίνεται για ένα λάθος ή έναν κακό ορισμό. Κρίνεται για τη συνολική εικόνα που έχει δημιουργήσει. Για μια διαιτησία που αντί να αποφορτίζει, φορτίζει. Που αντί να θωρακίζει την αξιοπιστία, την υπονομεύει. Και για μια διαχείριση που μοιάζει αποκομμένη από την πραγματικότητα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Ο Ολυμπιακός δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά αυτονόητα: σοβαρότητα, ισονομία και αποφάσεις που δεν προκαλούν πριν καν αρχίσει ο αγώνας. Όσο αυτό δεν συμβαίνει, η συζήτηση δεν θα σταματά. Και όσο τέτοιοι ορισμοί συνεχίζονται, τόσο θα ενισχύεται η αίσθηση ότι κάποιοι θεωρούν φυσιολογικό ο Ολυμπιακός να παίζει με πρόσθετα εμπόδια.
Το ποδόσφαιρο, όμως, δεν αντέχει άλλες σκιές. Και η ευθύνη βαραίνει αυτούς που έχουν την εξουσία των επιλογών. Όταν η προκλητικότητα γίνεται επαναλαμβανόμενη πρακτική, τότε το ζήτημα δεν είναι αγωνιστικο.Είναι καθαρά θεσμικό.