Μια ήττα και ξαφνικά… όλοι θυμήθηκαν να κράξουν!

Έχει κάτι παράξενο -και ταυτόχρονα πολύ γνώριμο – το πώς λειτουργεί το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ στην εποχή των social media. Όσο μια ομάδα κερδίζει, όλα μοιάζουν ιδανικά. Οι παίκτες είναι κορυφαίοι, ο προπονητής ιδιοφυΐα και η ομάδα… ασταμάτητη. Μόλις όμως έρθει μια ήττα, ξαφνικά αλλάζουν όλα. Οι ίδιοι που πριν από λίγες ημέρες αποθέωναν, αρχίζουν να μιλούν για λάθη, για προβλήματα, για «καμπανάκια» και για καταστροφικά σενάρια.

Κάπως έτσι αντιμετωπίστηκε και η πρόσφατη ήττα του Ολυμπιακού στο Πριγκιπάτο. Μια κακή βραδιά, ένα παιχνίδι στο οποίο η ομάδα δεν έπιασε τα στάνταρ απόδοσης που μας έχει συνηθίσει, ελέω και των σημαντικών απουσιών των Βεζένκοφ, Γουόκαπ και Μόρις και αμέσως ξεκίνησε η γνωστή υπερβολή.

Ας το πούμε ξεκάθαρα: ναι, ήταν μια κακή ήττα. Δεν υπάρχει λόγος να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας. Ο ίδιος ο Γιώργος Μπαρτζώκας το παραδέχθηκε δημόσια. Μίλησε για λάθος προσέγγιση, για νοοτροπία που δεν ήταν η σωστή και για μια ομάδα που δεν παρουσιάστηκε στο επίπεδο που έπρεπε.

Αυτό όμως είναι το πρώτο βήμα σε κάθε μεγάλη ομάδα: να αναγνωρίζει τα λάθη της.

Το δεύτερο είναι να τα διορθώνει.

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η ουσία της συζήτησης. Γιατί στον Ολυμπιακό τίποτα δεν έχει χαθεί. Αντιθέτως, τα σημαντικά είναι μπροστά.

Η σεζόν βρίσκεται στο πιο κρίσιμο σημείο της. Τα παιχνίδια που έρχονται είναι αυτά που πραγματικά θα καθορίσουν την πορεία της ομάδας. Οι στόχοι παραμένουν ανοιχτοί και η ομάδα βρίσκεται μέσα στη μάχη, όπως ήταν από την αρχή της χρονιάς.

Γι’ αυτό και η υπερβολική κριτική που εμφανίστηκε μετά από μια μόνο ήττα μοιάζει τουλάχιστον βιαστική.

Ο Ολυμπιακός δεν είναι μια ομάδα που χτίστηκε χθες. Δεν είναι ένα σύνολο που στηρίζεται στη συγκυρία ή στην τύχη. Είναι μια ομάδα με ταυτότητα, με συγκεκριμένο τρόπο παιχνιδιού και με μια σταθερότητα που τα τελευταία χρόνια την έχει φέρει ξανά και ξανά στην κορυφή του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Και αυτό δεν αλλάζει επειδή ήρθε ένα κακό αποτέλεσμα.

Στην πραγματικότητα, αν κάτι έχει αποδείξει αυτή η ομάδα του Μπαρτζώκα, είναι ότι ξέρει να αντιδρά. Ότι ξέρει να μαθαίνει από τις κακές βραδιές και να επιστρέφει πιο δυνατή.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει. Ούτε θα είναι η τελευταία.

Και μέσα σε όλη αυτή τη συζήτηση υπάρχει και μια άλλη παράμετρος, που ίσως πέρασε λίγο πιο… αθόρυβα.

Με αυτή την ήττα, ο Ολυμπιακός δεν έκανε και τη «χάρη» σε κανέναν. Η Μονακό παραμένει γερά μέσα στο κόλπο της βαθμολογίας και η μάχη για τις θέσεις της κατάταξης συνεχίζεται κανονικά.

Με απλά λόγια, το τοπίο παραμένει ανοιχτό.

Και αν κάτι δείχνει η φετινή Euroleague -ίσως περισσότερο από κάθε άλλη χρονιά -είναι ότι τίποτα δεν τελειώνει νωρίς. Οι ισορροπίες είναι λεπτές, οι διαφορές μικρές και κάθε αγωνιστική μπορεί να αλλάξει τα δεδομένα.

Σε αυτό το περιβάλλον, οι ομάδες που ξεχωρίζουν είναι εκείνες που έχουν χαρακτήρα. Εκείνες που δεν παρασύρονται από μια κακή στιγμή, αλλά κρατούν τη μεγάλη εικόνα μπροστά τους.

Ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια έχει αποδείξει ότι ανήκει σε αυτή την κατηγορία.

Μια ομάδα που παίζει με αρχές. Με πειθαρχία. Με σχέδιο. Και πάνω από όλα με εμπειρία.

Γιατί οι παίκτες αυτής της ομάδας έχουν περάσει πολλά. Έχουν παίξει τελικούς. Έχουν ζήσει μεγάλες στιγμές. Έχουν μάθει να διαχειρίζονται την πίεση.

Γι’ αυτό και μια ήττα -όσο κακή κι αν είναι -δεν μπορεί να αλλάξει την ουσία.

Η ουσία είναι ότι η σεζόν συνεχίζεται και ότι τα κρίσιμα παιχνίδια έρχονται.

Και η ουσία είναι ότι οι πραγματικές απαντήσεις, όπως πάντα, θα δοθούν μέσα στο παρκέ.

Γιατί στο τέλος της ημέρας, οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται από μια κακή βραδιά.

Κρίνονται από το πώς αντιδρούν μετά από αυτή.

Και ο Ολυμπιακός έχει αποδείξει πολλές φορές ότι ξέρει ακριβώς πώς να το κάνει.