Δείτε το νέο blog στο THRYLOS24 από τον Στέλιο Ποτηράκη.

Ο εκνευρισμός μετά το παιχνίδι με την ΑΕΛ είναι απολύτως κατανοητός, γιατί όταν ο Ολυμπιακός αφήνει βαθμούς σε τέτοιο σημείο της χρονιάς, ειδικά σε ένα ματς που ήξερε από πριν ότι έπρεπε να το καθαρίσει, είναι λογικό να ανοίγει μεγάλη κουβέντα. Εκεί όμως αρχίζει και η ουσία. Άλλο ο εκνευρισμός της στιγμής και άλλο η πραγματική ανάγνωση του αγώνα. Διότι αν κάποιος είδε το παιχνίδι και δεν στάθηκε μόνο στο τελικό αποτέλεσμα, δεν μπορεί να πει με σοβαρότητα ότι είδε έναν Ολυμπιακό αδιάφορο, παρατημένο ή αγωνιστικά διαλυμένο. Είδε μια ομάδα που για ακόμη μία φορά δεν μπήκε όσο συγκεντρωμένα έπρεπε στο πρώτο μέρος, αλλά είδε και μια ομάδα που στο δεύτερο ημίχρονο πίεσε, ανέβασε ένταση, δημιούργησε και στο τέλος πλήρωσε το πιο σταθερό της πρόβλημα, δηλαδή την αδυναμία να μετατρέψει την υπεροχή της σε γκολ.

Αυτό είναι το βασικό συμπέρασμα από το παιχνίδι με την ΑΕΛ. Όχι ότι ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε καθόλου, όχι ότι δεν είχε ιδέες, όχι ότι βρέθηκε απέναντι σε μια εικόνα πλήρους κατάρρευσης. Το πρόβλημα ήταν ότι για ακόμη μία φορά του έλειψε το τελείωμα. Και αυτό είναι βαρύ πρόβλημα, γιατί δεν εμφανίζεται πρώτη φορά. Δεν είναι ένα μεμονωμένο βράδυ στο οποίο η μπάλα δεν σου έκανε το χατίρι. Είναι μια ιστορία που επανέρχεται και που λογικά γεννά άγχος και στην ομάδα και στον κόσμο της. Όμως ακόμη και μέσα σε αυτό, πρέπει να λέγονται τα πράγματα όπως είναι. Η ΑΕΛ ήρθε για να αμυνθεί χαμηλά, να κλείσει χώρους, να παίξει με πολλούς παίκτες πίσω από την μπάλα και να πάει το ματς εκεί που την εξυπηρετούσε. Πολύ καλά έκανε. Αυτή ήταν η δουλειά της και την υπηρέτησε σωστά. Ο τερματοφύλακάς της βρέθηκε σε εξαιρετική μέρα και έπαιξε τον δικό του ρόλο στο να μείνει το μηδέν. Αυτά όλα είναι στοιχεία του αγώνα και δεν γίνεται να πεταχτούν στην άκρη για να εξυπηρετήσουν ένα εύκολο συμπέρασμα.

Η εύκολη ανάγνωση είναι πάντα η πιο βολική. Να πεις ότι ο Ολυμπιακός ήταν πάλι τραγικός, ότι παίζει ένα ξεπερασμένο ποδόσφαιρο, ότι δεν ξέρει τι ζητάει μέσα στο γήπεδο και ότι δεν έχει καμία ελπίδα. Εγώ αυτή την εικόνα δεν την είδα. Είδα ένα κακό πρώτο ημίχρονο από πλευράς συγκέντρωσης, κάτι που πράγματι έχει στοιχίσει ξανά μέσα στη χρονιά και κάτι που δεν μπορεί να περνά κάθε φορά ως λεπτομέρεια. Όταν μια ομάδα μπαίνει νωθρά, όταν δεν έχει καθαρό μυαλό, όταν αργεί να επιβάλει τον ρυθμό της, είναι λογικό να δίνει δικαιώματα σε έναν αντίπαλο που έχει έρθει για να κλειστεί και να αντέξει. Από εκεί και πέρα όμως, στο δεύτερο μέρος ο Ολυμπιακός είχε διάθεση, είχε εντάσεις, προσπάθησε να βρει λύσεις και από τον άξονα και από τα πλάγια, πήγε να πιέσει πιο αποφασιστικά και έφτιαξε προϋποθέσεις. Δεν του βγήκε το γκολ και εκεί τελείωσε η ιστορία.

Εδώ μπαίνει και μια δεύτερη συζήτηση, που για μένα είναι πιο ποδοσφαιρική από τις εύκολες γενικεύσεις. Όταν έχεις απέναντί σου μια ομάδα που αμύνεται με όλους πίσω από την μπάλα, με πολύ μικρές αποστάσεις, με τους περισσότερους παίκτες της μέσα και γύρω από την περιοχή, είναι αυτονόητο ότι δεν μπορείς να παίξεις μόνο με έναν τρόπο. Θα χρειαστείς και υπομονή και κυκλοφορία και πλάτος και σέντρες και επιμονή στο ένας εναντίον ενός και προσπάθεια να βρεις δεύτερες μπάλες. Δεν μπορεί κάθε επίθεση να είναι ένα όμορφο κάθετο συνδυαστικό ποδόσφαιρο απέναντι σε οργανωμένη μαζική άμυνα. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να δεχθώ αυτή την πρόχειρη κριτική περί «γιόμας» και «παλιού ποδοσφαίρου», λες και το ποδόσφαιρο δεν έχει αντιπάλους, λες και δεν έχει συνθήκες, λες και όλες οι άμυνες ανοίγουν με τον ίδιο τρόπο. Ο Ολυμπιακός κλήθηκε να χτυπήσει έναν τοίχο και προσπάθησε να το κάνει με όσα μέσα του έδινε το ίδιο το παιχνίδι.

Το πιο ανησυχητικό στοιχείο, πάντως, δεν είναι ούτε το στυλ ούτε η γενική εικόνα της ομάδας. Είναι η ψυχολογία στην τελική προσπάθεια. Εκεί φαίνεται σαν να υπάρχει ένα μπλοκάρισμα. Παίκτες με αξία, με ποιότητα, με παραστάσεις και με αποδεδειγμένη ικανότητα σε υψηλό επίπεδο, μοιάζουν να πηγαίνουν στη φάση με λιγότερη σιγουριά από αυτή που θα περίμενε κανείς. Τα τελειώματα βγαίνουν άψυχα, οι αποφάσεις όχι πάντα καθαρές, οι στιγμές που θα έπρεπε να είναι αυτονόητες καταλήγουν να γίνονται περίπλοκες. Αυτό δεν δείχνει έλλειψη ποιότητας. Δείχνει έλλειψη αυτοπεποίθησης. Δείχνει μια ομάδα που κουβαλά την πίεση της ανάγκης για αποτέλεσμα και την αισθάνεται βαριά πάνω της την ώρα της εκτέλεσης. Και αυτό είναι κάτι που δεν λύνεται μόνο με ανάλυση ή με περισσότερη συζήτηση. Λύνεται κυρίως με μία φάση που θα μπει, με ένα παιχνίδι που θα ανοίξει σωστά, με ένα βράδυ στο οποίο η προσπάθεια θα ανταμειφθεί και όχι θα σε αφήσει να βράζεις από νεύρα στο τέλος.

Από εκεί και πέρα, ενόψει πλέι οφ, εγώ εξακολουθώ να κρατώ μια αισιόδοξη νότα. Όχι επειδή ο Ολυμπιακός είναι χωρίς προβλήματα, ούτε επειδή ξαφνικά όλα έγιναν καλά. Την κρατώ γιατί η εικόνα του πρωταθλήματος δεν επιτρέπει σε κανέναν να αισθάνεται άτρωτος και γιατί ο Ολυμπιακός, με όλα τα λάθη και τις αδυναμίες του, παραμένει μια ομάδα με βάρος, ποιότητα και εμπειρία από τέτοιες μάχες. Αν βρει λίγο καθαρό μυαλό, λίγη αυτοπεποίθηση και την αποτελεσματικότητα που του έλειψε με την ΑΕΛ, τα γκολ θα μπουν εκεί που πρέπει. Και τότε όλη η κουβέντα θα γίνει ξανά από την αρχή, πάνω σε άλλη βάση.