Και αν δεν γίνει αυτό;

Όσοι περίμεναν ότι ο Ολυμπιακός θα βγάλει αντίδραση στη Λειβαδιά, μετά την οδυνηρή ήττα από τον Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκης, διαψεύστηκαν.

Όσοι πάλι φωνάζουν ότι η ομάδα του Μεντιλίμπαρ δεν έχει καμία ελπίδα να κατακτήσει και το φετινό πρωτάθλημα, βιάζονται. Και βιάζονται πολύ. Άλλοι γιατί μπερδεύουν το θέλω τους με την πραγματικότητα και άλλοι γιατί μπερδεύουν την υποχρέωσή τους, που είναι η στήριξη της ομάδας, με την πρόσκαιρη αποδοχή που προσφέρει στα social media η ισοπέδωση.

Και επιτρέψτε μου να πω ότι ο Ολυμπιακός στη Λειβαδιά ήταν καλύτερος από τον Ολυμπιακό στο Αγρίνιο. Τότε, από σέντρα (του Γιασίτζι συγκεκριμένα), είχε κερδίσει 0-1 με σκόρερ τον Ελ Κααμπί. Και όλοι μιλούσαν για μια ωραία επαγγελματική νίκη, για ένα τρίποντο που θα μετρήσει, γιατί τα πρωταθλήματα παίρνονται στην επαρχία κτλ.

Χθες, η μπάλα δεν μπήκε στα δίκτυα. Ο Ολυμπιακός ήταν καλός στο πρώτο ημίχρονο, όσο οι ομάδες έπαιζαν έντεκα εναντίον έντεκα, αλλά αντιμετώπισε τα γνωστά προβλήματα όταν ο Λεβαδειακός, υποχρεωτικά, αναγκάστηκε να αμυνθεί με ταμπούρι και δέκα παίκτες πίσω από την μπάλα.

Ο Ολυμπιακός αντιμετωπίζεται σαν μια τελειωμένη ομάδα που δεν έχει καμία ελπίδα, καμία τύχη, καμία προοπτική. Πρέπει να αλλάξει διοίκηση, προπονητή, παίκτες, ενδεχομένως και γήπεδο και χρώματα και όνομα. Τώρα που γυρνάει οι ισοπεδωτές έχουν πάρει φόρα.

Κάθε ομάδα δικαιούται να έχει καλές και κακές στιγμές. Κάθε ομάδα δικαιούται, ενδεχομένως, να κάνει ακόμα και τον κύκλο της. Κανείς όμως δεν έχει δικαίωμα να μη σέβεται μια διοίκηση, έναν προπονητή και ένα ρόστερ, το οποίο έχει φέρει Ευρωπαϊκό στο λιμάνι και είναι εν ενεργεία κάτοχος τρεμπλ.

Άλλοι μπορεί να αντέχουν δεκαέξι, είκοσι έξι, τριάντα έξι χρόνια χωρίς πρωτάθλημα. Ο Ολυμπιακός είναι Ολυμπιακός και είναι κατανοητό ότι οι απαιτήσεις είναι πάντα αυξημένες, ακόμα και δεκαέξι εβδομάδες μετά την τελευταία κατάκτηση τροπαίου. Αυτό είναι σίγουρο. Αλλά σίγουρο είναι ότι δεν βοηθάει κανείς τον Ολυμπιακό ισοπεδώνοντας τους πάντες και τα πάντα.

Επιστροφή στην πρωτεύουσα της Βοιωτίας: Η αναμέτρηση είχε σίγουρα MVP κόσμο του Ολυμπιακού, ο οποίος έκανε και τη Λειβαδιά Πειραιά. Εξάντλησε τα (πανάκριβα) εισιτήρια του Κομπότη. Ήταν από νωρίς εκεί και τραγουδούσε για την ομάδα του. Μέχρι το τελευταίο σφύριγμα του Φωτιά.

Μετά το τέλος του αγώνα έβγαλε τη δυσαρέσκειά του στους παίκτες. Διότι, όπως και να το κάνουμε, κανείς στον Ολυμπιακό, γύρω από τον Ολυμπιακό, δεν είναι και στα καλύτερά του. Όταν η ομάδα χάνει από τον Παναθηναϊκό, τα νεύρα θα είναι πάντα λίγο πιο τεντωμένα.

Όμως, επειδή έχουν αρχίσει ήδη να γράφονται ψέματα, κανείς δεν έβρισε τον κόσμο, τους παίκτες του Ολυμπιακού. Κανείς δεν φώναξε συνθήματα εναντίον του Ολυμπιακού. Κανείς δεν φώναξε συνθήματα τα οποία αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στην ομάδα του Ολυμπιακού.

Μια γιούχα ακούστηκε. Μια γιούχα δυσαρέσκειας για την γκέλα. Αλλά το μόνο σύνθημα που φώναξαν οι οργανωμένοι οπαδοί του Ολυμπιακού στη Λειβαδιά, μετά το τέλος του αγώνα μπροστά στους παίκτες, ήταν το «Ολυμπιακός, Ολυμπιακός».

Και νομίζω ότι αυτό είναι που πρέπει να δώσει και το μήνυμα και το στίγμα για το πώς πρέπει ο Ολυμπιακός να ξεπεράσει αυτή την κρίση.

Ακούω πολλούς να λένε ότι το πρωτάθλημα τελείωσε. Και ότι δεν υπάρχει πια καμία ελπίδα. Αν ο Ολυμπιακός σκεφτόταν έτσι κάθε φορά που έμενε δύο, τρεις βαθμούς πίσω από την κορυφή, είναι δεδομένο ότι δεν θα είχε σαράντα οχτώ πρωταθλήματα.

Αν ο Ολυμπιακός σκεφτόταν έτσι κάθε φορά που τα πράγματα πήγαιναν στραβά, δεν θα είχε και Ευρωπαϊκό.

Και νομίζω ότι το σύνθημα που αποτυπώνει περισσότερο από κάθε άλλο αυτό που είναι πραγματικά Ολυμπιακός, είναι εκείνο που λέει «και αν δεν γίνει αυτό».

Ο κόσμος του Ολυμπιακού είναι υπερήφανος, είναι κατακτητής και είναι πάντα δίπλα στην ομάδα. Οι πανηγυρτζήδες της νίκης ποτέ δεν κατάφεραν να εισχωρήσουν στο Καραϊσκάκης και στα γήπεδα όλης της γης. Ήταν, είναι και θα είναι πάντα μόνο στα καφενεία. Και στο Twitter.