Η «αλαζονεία» νίκησε τον καλό του εαυτό!

Κάποιες φορές πρέπει να κοιτάξεις τον καθρέφτη για να δεις τα λάθη σου. Η αλήθεια είναι πως η ήττα από τον ΠΑΟΚ επιβεβαιώνει προβλήματα που είναι φανερά εδώ και καιρό. Από το παιχνίδι με τον Άρη και έπειτα, η ομάδα δεν πατάει καθόλου καλά. Αν συνυπολογίσουμε και το ματς με τον ΟΦΗ, έχουμε μόλις μία (!!!) νίκη στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια. Με τον ΟΦΗ πήγαμε ισόπαλοι στην κανονική διάρκεια, οπότε δεν μπορεί να θεωρηθεί πραγματική νίκη.

Ο Μεντιλίμπαρ –και σωστά– ανέλαβε την ευθύνη για την εικόνα και την ήττα από τον ΠΑΟΚ. Αρκεί όμως αυτό; Προφανώς όχι. Οι ίδιοι οι παίκτες, αλλά και ο προπονητής, πρέπει να τεθούν προ των ευθυνών τους. Να κοιτάξουν τον καθρέφτη, να δουν τα λάθη τους και να τα διορθώσουν. Αν συνεχίσουν έτσι, το πιο πιθανό είναι να ηττηθούν και από τη Λεβερκούζεν και σύντομα να κυνηγούν πάλι στη Super League.

Ο Ολυμπιακός χρειάζεται, πέρα από βελτίωση στο αγωνιστικό κομμάτι, και ουσιαστική ενίσχυση. Κυρίως στο αριστερό άκρο της άμυνας, έναν στόπερ και έναν χαφ. Όταν οι αντίπαλοι κλείνονται, η ομάδα αδυνατεί να βρει χώρους και να «τρυπήσει» την άμυνα. Από τη μία φταίει η προσέγγιση των αγώνων, από την άλλη όμως λείπει ξεκάθαρα ο παίκτης που μπορεί να δημιουργήσει ρήγματα και να κάνει τη διαφορά στο κλειστό παιχνίδι.

Ο Ολυμπιακός μέσα στον Γενάρη παίζει όλη τη σεζόν του. Ξεκίνησε ιδανικά με την κατάκτηση του Σούπερ Καπ και συνέχισε με την αναρρίχηση στην κορυφή της βαθμολογίας, όμως η τρίτη αναμέτρηση αποδείχθηκε φαρμακερή, καθώς χάθηκε ο πρώτος στόχος της χρονιάς. Και όταν ένας αποκλεισμός έρχεται τόσο νωρίς, το πλήγμα δεν είναι μόνο βαθμολογικό ή αγωνιστικό, αλλά κυρίως ψυχολογικό.

Η εικόνα απέναντι στον ΠΑΟΚ ήταν αυτή που ενόχλησε περισσότερο. Όχι το τελικό 0-2, αλλά ο τρόπος. Τα νούμερα δείχνουν υπεροχή: κατοχή μπάλας, τελικές, κόρνερ, κερδισμένες μονομαχίες. Όμως το ποδόσφαιρο δεν είναι αριθμοί. Είναι καθαρό μυαλό, σωστές αποφάσεις και πλάνο. Κι εκεί ο Ολυμπιακός υστέρησε.

Η ομάδα εγκλωβίστηκε σε έναν πανικό μετά το γρήγορο 0-2. Το ματς μετατράπηκε σε μονόλογο χωρίς ουσία, με αλλεπάλληλες σέντρες, χωρίς σωστή στόχευση και χωρίς παίκτη να «σπάσει» το παιχνίδι από τον άξονα. Παρά τα δύο φορ, η περιοχή δεν γέμιζε πραγματικά, οι κινήσεις δεν ήταν συγχρονισμένες και η ανάπτυξη γινόταν προβλέψιμη.

Το δίδυμο Ταρέμι–Γιάρεμτσουκ επιβεβαίωσε ξανά ότι δεν λειτουργεί. Δεν υπάρχει χημεία, δεν υπάρχει σωστή κατανομή ρόλων, δεν υπάρχει απειλή με συνδυαστικό ποδόσφαιρο. Παράλληλα, ορισμένοι ποδοσφαιριστές δεν μπορούν –τουλάχιστον αυτή τη στιγμή– να ανταποκριθούν σε ματς υψηλής έντασης ως βασικοί, κάτι που φάνηκε ξεκάθαρα.

Ο Μουζακίτης προσπάθησε να δώσει ισορροπία και σωστή μετάβαση, όμως ήταν μόνος. Οι γραμμές είχαν μεγάλες αποστάσεις, το πρέσινγκ δεν λειτούργησε και η παγίδα του οφσάιντ κατέρρευσε ξανά, όπως έχει συμβεί και σε άλλα παιχνίδια. Δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό, αλλά επαναλαμβανόμενο μοτίβο που πλέον πρέπει να προβληματίσει σοβαρά.

Εδώ μπαίνει και η ευθύνη του πάγκου. Ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει κερδίσει απεριόριστο σεβασμό και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο, όμως αυτό δεν σημαίνει πως δεν πρέπει να υπάρξει αυτοκριτική. Από τη στιγμή που επιλέχθηκε συγκεκριμένη ενδεκάδα, έπρεπε να προβλεφθούν και οι αδυναμίες της. Το πλάνο δεν προσαρμόστηκε, οι αλλαγές δεν άλλαξαν τη ροή και ο ΠΑΟΚ, παίζοντας έξυπνα και με καθαρό μυαλό, «τελείωσε» το παιχνίδι νωρίς.

Ίσως ήρθε η στιγμή ο κόουτς να βάλει νερό στο κρασί του. Όχι ως παραδοχή αποτυχίας, αλλά ως ένδειξη ωριμότητας. Να ζητήσει ενίσχυση εκεί που φωνάζει το ρόστερ. Όχι για να καλυφθούν λάθη, αλλά για να δοθούν λύσεις. Ο Ολυμπιακός δεν μπορεί να συνεχίσει να ζητά από το ίδιο υλικό να κάνει πράγματα που ξεπερνούν τα χαρακτηριστικά του.

Και κάπως έτσι, το βλέμμα στρέφεται στη Λεβερκούζεν. Ένα παιχνίδι που δεν είναι απλώς ευρωπαϊκό ραντεβού, αλλά καθρέφτης. Η γερμανική ομάδα δεν συγχωρεί λάθη, δεν χαρίζει χώρους και τιμωρεί κάθε αδυναμία. Αν ο Ολυμπιακός παρουσιαστεί με την ίδια πνευματική σύγχυση και τις ίδιες αγωνιστικές παθογένειες, το έργο του θα γίνει εξαιρετικά δύσκολο.

Ταυτόχρονα, όμως, είναι και ευκαιρία. Ευκαιρία για αντίδραση. Για reset. Για απόδειξη ότι ο αποκλεισμός από το Κύπελλο ήταν ένα σημείο αφύπνισης και όχι αρχή κατηφόρας. Εκεί θα φανεί αν αυτή η ομάδα μπορεί να μάθει από τα λάθη της ή αν θα συνεχίσει να τα επαναλαμβάνει.

Τέλος, αξίζει να ειπωθεί κάτι που έχει τη σημασία του. Ο κόσμος του Ολυμπιακού στο γήπεδο δεν έχει καμία σχέση με τις κραυγές των social media. Μετά τον αποκλεισμό, υπήρξε στήριξη, όχι αποδόμηση. Υπήρξε κατανόηση ότι η σεζόν δεν τελείωσε και πως τίποτα δεν κρίνεται από ένα παιχνίδι.

Όμως το μήνυμα είναι σαφές: ο Ολυμπιακός οφείλει να επιστρέψει στις βασικές του αρχές. Ταπεινότητα, καθαρό μυαλό, ένταση με σχέδιο. Γιατί όταν πιστεύεις ότι είσαι καλύτερος, χωρίς να το αποδεικνύεις στο γήπεδο, τότε η «αλαζονεία» νικά τον καλό σου εαυτό. Και αυτό είναι το πιο επικίνδυνο λάθος απ’ όλα.